The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2011 annual report for this blog.
Here’s an excerpt:
The concert hall at the Syndey Opera House holds 2,700 people. This blog was viewed about 9.000 times in 2011. If it were a concert at Sydney Opera House, it would take about 3 sold-out performances for that many people to see it.
Geplaatst in Uncategorized
Geplaatst in Pictures
Getagget foto, Harlingen, Oosterend, Sandton Hotel, Terschelling, weekendje weg
Tsjik – Wolfgang Herrndorf (verkrijgbaar vanaf 1 oktober 2011)
Roman
Waardering: ****
Uitgeverij Cossee
De achterflap:
Moeder in de ontwenningskliniek, vader met assistente op zakenreis: Maik Klingenberg zal de grote vakantie in zijn eentje doorbrengen bij het zwembad van de villa van zijn ouders. Maar dan duikt Tsjik op. Tsjik, die eigenlijk Andrej Tsjichatsjow heet, is niet bepaald een toonbeeld van integratie. Hij komt uit een van de aso-torenflats in Berlijn-Hellersdorf en heeft het op de een of andere manier tot het gymnasium weten te schoppen. Hij heeft een lichtblauwe Lada gescoord en daarmee begint een tocht zonder landkaart over het Duitse platteland in hartje zomer. Tsjik wil graag naar Walachije waar zijn opa woont, maar er is in de hele provincie Brandenburg geen enkele wegwijzer naar Walachije te vinden. Wat volgt, is een reis die zo grotesk, droevig, dramatisch en grappig is dat je geregeld niet meer verder kunt lezen van het lachen, maar evenmin kunt ophouden. In de lege wereld achter Berlijn is blijkbaar niemand echt in vakantiestemming. Niet de knappe Tatjana, op wier verjaardagsfeest zij niet uitgenodigd zijn, niet WO II veteraan Fricke die een uitstekende schutter is, niet de man aan de benzinepomp en helemaal niet het varken op de autosnelweg. Maik vertelt hun vakantieverhaal zonder opsmuk met het temperament van een veertienjarige, argeloos en wereldwijs. Tsjik is een hartverwarmende en hartverscheurende avonturenroman die maar een nadeel heeft: dat hij maar 288 bladzijden telt en dus veel te snel uit is. Maar zo gaat dat nu eenmaal met verboden tochtjes in een gejatte auto.
De schrijver:
Wolfgang Herrndorf (Hamburg 1965) heeft gestudeerd aan de Academie voor Beeldende Kunst en naam gemaakt als striptekenaar. Zijn romandebuut In Plüschgewittern verscheen in 2002, gevolgd door een verhalenbundel die in 2008 met de Deutsche Erzählpreis bekroond werd. Tsjik staat na een jaar nog steeds op de Duitse bestsellerlijst, is onderscheiden met de Clemens Brentano Preis 2011 en verscheen in meer dan vijftien talen.
Tsjik:
Tsjik is een Thelma and Louise met twee 14 jarige jongens in
de hoofdrol, Tsjik en Maik. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Maik die maatschappelijk gezien uit een goed nest lijkt te komen, maar een zwembad in de tuin kan niet de emotionele verwaarlozing van zijn ouders goed maken. Tsjik is volgens zijn zeggen van Russische afkomst en zit sinds kort in dezelfde klas als Maik. Beiden vallen op hun eigen manier buiten de groep van populaire kinderen. Als Maik dan in de zomervakantie alleen thuis komt te zitten, omdat zijn ouders het te druk hebben met hun eigen problemen, is de keuze snel gemaakt om met Tsjik in een gestolen Lada door Duitsland te trekken. Op weg naar Walachije, maar hoe kom je daar zonder kaart? De rit die volgt is er een van het hilarische soort en wordt met veel vaart en humor neergezet door Hernndorf. Onderweg wordt de vriendschap tussen de jongens door alle gebeurtenissen bezegeld en wordt er eentje voor het leven.
Naast deze vriendschap spelen ook de verliefdheden van Maik een grote rol in
het verhaal. Daar hebben we Tatjana, het meisje van zijn dromen en voor wie hij
een tekening maakt van Beyonce voor haar verjaardag, alleen waar blijft die
uitnodiging voor dat superfeest? Onderweg ontmoeten de jongens Isa, die ze
tegenkomen op een vuilnisbelt en meer lijkt op een verwaarloosde bobcat. Het is een heerlijk boek dat leest als een trein en dat inderdaad veel te kort aandoet. Herrndorf is van huis uit een striptekenaar en wellicht dat die ervaring heeft bijgedragen aan het vlotte taalgebruik, de korte zinnen en het talent om de karakters met een paar pennenstreken neer te zetten.
Skippy tussen de sterren – Paul Murray
Roman
Waardering ****1/2
Uitgeverij Signatuur
2011
De achterflap:
Skippy tussen de sterren beschrijft één enkele catastrofale herfst op het internaat Seabrooks, gezien vanuit zo’n twintig verschillende uitgeschreven perspectieven: studenten, docenten, administratieve krachten, priesters, vriendinnetjes, en de manager van een donutwinkel.
In het centrum van alles staat Daniel Juster, bijnaam Skippy, wiens dood – in Ed’s Doughnut House, nadat hij nog net de naam van zijn vlam in frambozenvulling op de vloer heeft weten te schrijven – de opening vormt van de roman. Skippy tussen de sterren gaat vervolgens met flashbacks terug naar de maanden die eraan voorafgaan, maanden waarin de zwaarmoedige veertienjarige verliefd wordt, een gevecht wint, een geheim bewaart en de aandacht trekt van faculteitsleden die niet per se het beste met hem voor hebben.
Onderweg leren we Skippy’s vrienden en kwelgeesten kennen: Ruprecht, Skippy’s bolle, geniale kamergenoot die experimenten uitvoert om de snaartheorie te bewijzen; Dennis, een aarts-cynicus wiens dromen zelfs sarcastisch zijn; Carl, Skippy’s rivaal in de liefde en psychopaat-in-de-dop; Lori, het object van Skippy’s dromen, die geobsedeerd wordt door een Britney Spears-achtig muziekdelletje en haar dieetpillen verbergt in de buik van haar teddybeer; en Mario, lieve, domme Mario, wiens obsessie met seks vermoeiend zou worden als het niet de bron was van vele hilarische slaapkamergesprekken tussen de vrienden.
De schrijver:
Paul Murray (1975) is een jonge, Ierse auteur uit Dublin. Zijn eerste roman, An Evening of Long Goodbyes, werd genomineerd voor de Whitbread Award in 2003. Zijn tweede roman, Skippy dies (Skippy tussen de sterren), kwam op de longlist voor de Booker 2010 en stond hoog op talloze internationale ‘eindejaarslijstjes’.
Skippy tussen de sterren:
Skippy tussen de sterren speelt zich af op en rond een katholieke jongenskostschool in Ierland waar men er alles aan zal doen om de goede reputatie van de school te waarborgen. We krijgen te maken met een narcistisch schoolhoofd, vage paters, gefrustreerde pubers en dito leraren.
De hoofdrollen zijn weggelegd voor een groep klasgenoten met Skippy als middelpunt die in het begin van het boek komt te overlijden. De rest van het boek wordt gebruikt om de maanden die daaraan voorafgaan in beeld te brengen. De vriendengroep van Skippy bestaat o.a. uit Ruprecht, een genie dat niet begrepen wordt en die probeert in contact te komen met andere dimensies door allerlei vage apparatuur te bouwen, dit alles wordt met de nodige humor neergezet door Murray. Verder hebben we nog Mario, die zichzelf heeft uitgeroepen tot ladiesman, alleen weten de ladies dat niet. De ladies bevinden zich op een steenworp afstand in een soortgelijke school en setting. Wat uiteraard tot de verbeelding en rond gierende hormonen spreekt. Verder hebben we daar Carl, het type borderliner, een gevaarlijke en onbetrouwbare persoonlijkheid dat nog eens versterkt wordt door zijn drugsinname die eigenlijk bedoeld is voor de verkoop. Belangrijke bijrollen zijn er voor de dames. Zo is daar Lori, die door schade en schande leert zichzelf te worden en met name voor de nodige spanningen zorgt tussen Carl en Skippy.
Een andere hoofdrol is weggelegd voor Howard de lafaard, de geschiedenisleraar. Hij is een oud leerling en heeft net een mislukte carrière in de financiële sector achter zich gelaten. Daarom gaat hij terug naar de plek waar zich 10 jaar geleden een tragedie heeft voorgedaan waaraan hij zijn bijnaam heeft te danken. De reden waarom hij Howard de lafaard wordt genoemd komt tijdens het verhaal langzaam naar voren en dan begrijp je ook dat zijn leven in de ban is van schuldgevoel en waarom hij leeft alsof hij onder water zit, niet echt durft te voelen. Hij laat ons zien hoe moeilijk het is om jezelf trouw te blijven als de groep iets anders van je verwacht. Terwijl jezelf daardoor ten onder gaat en je het gelijk aan jouw kant lijkt te hebben staan. Wat houdt een mens tegen om te doen wat hij goed acht?
Murray weet ook heel goed te laten zien hoe vooroordelen ontstaan en daardoor ook alle gebeurtenissen in dat daglicht worden uitgelegd. Wat de vooroordelen alleen maar versterkt en uiteindelijk voor waarheid worden aangenomen. Daarnaast weet hij ook goed te laten zien hoe de self fulfilling prophecy werkt en hoe ontvankelijk je daarvoor bent als kind. Als je maar vaak genoeg verteld wordt dat je niet deugd, ga je je daar ook naar gedragen.
Mooi vind ik ook de verschillende perspectieven die je laten zien hoe intens de belevingswereld van een puber kan zijn en hoe intens ze als groep kunnen leven en hoe de rest van de wereld daar dan een beetje om heen draait.
Dit alles gecombineerd met een heerlijke directe schrijfstijl die afgewisseld wordt met mooie mijmeringen en een geweldig gevoel voor humor en je hebt een boek met karakters die je nog lang bijblijven. Dit is zo een boek dat je later in de boekenkast ziet staan, je het even er uithaalt en dat je dan meteen weer de hoofdpersonen en omgeving voor je ziet. Het enige nadeel is misschien dat het een beetje te dik is, maar dat vergeet je snel als je weer opgeslokt wordt door het verhaal. Kortom een heerlijk boek voor de lange donkere avonden die er aan komen.
Stuk = stuk. Dat was het oordeel van de orthopeed (in dit
geval gespecialiseerd in handen) van het revalidatiecentrum. Door ontstekingen
die in de handen hebben gezeten zijn de banden en kapsels van de vingers en
handen/polsen opgerekt. Dat is niet meer terug te draaien en daardoor zijn de
gewrichten in mn handen instabiel, zakken ze door. Voor sommige is een
ringsplint een uitkomst. Het geneest er niet door, pijn gaat er ook niet door
weg maar het zorgt er wel voor dat je gewoon iemand een hand kan geven of een
aai over de bol van je kind zonder dat het steeds verder doorbuigt. Aan de
polsen gaan we werken om ze sterker te maken om op die manier hopelijk geen
braesen nodig te hebben in de toekomst.
Mensen die mijn blog hebben gevolgd weten dat
bovenstaande uitspraak een hele doorbraak is omdat het inderdaad betekend dat
er ontstekingen hebben gezeten. Men heeft die over het hoofd gezien, de
pijnklachten niet serieus genomen. Dikke mensen hebben dikke handen, dus die
zwellingen viel hun niet op. Mijn opmerkingen dat ik niet kon typen omdat het
ontzettend zeer deed, of dat ik gewoon op de bank zat en dat er een hele nare pijn door de gewrichten trok en dat er meteen zwellingen te zien waren werden niet serieus genomen. Sterker nog ze riepen zelfs een vermomd gegrinnik op.
Het heeft een behoorlijke strijd opgeleverd met sommige artsen
en je zou denken dat je nu eindelijk erkenning krijgt voor je gevoel dat je
opgelucht bent. Maar ik voel me leeg en verdrietig. Het is stuk en komt niet
meer goed. Een heleboel dingen die je leuk vindt geven problemen, koken,
snijden, een boek vasthouden enzovoort. Gelukkig ben ik iemand die meteen aan
oplossingen denkt en niet bij de pakken blijf neer zitten. Zoals mijn vader zou
zeggen geen verdiensten, zo ben je gewoon geboren. Daar ben ik blij om en ook
dat ik het allemaal wel weet te relativeren er zijn altijd ergere dingen, zoals
een kind verliezen of de melding krijgen dat je ongeneeslijk ziek bent.
Maar het neemt niet weg dat dit ook gewoon knap ruk is. Vooral ook omdat ik die pijn ook in polsen, ellebogen, ruggengraat heb gehad. Ook veel pijn heb in knieën en heup.
Komt dat ook daardoor of is het iets anders? En hoe komt het dat het aan allebei
de kanten van mn lichaam plaatsvindt en hoe komt het dat het zo plotseling is
gekomen en wat veroorzaakt die ontstekingen? Waarom hebben ze nog steeds geen punctie genomen van het vocht? Waarom geen foto’s van de ruggengraat? Een diagnose is er nog niet, komt die ooit?
De komende dagen maar eens rustig de tijd nemen om alles
te verwerken en aanvaarden dat stuk = stuk.
Geplaatst in life
Mijn dag is toch een stuk spannender geworden dan verwacht. Was het zat dat ik nu al 2 weken zat te wachten op een telefoontje van de reumaconsulent, die beloofd had 2 weken geleden te bellen……
Misschien heeft het er mee te maken dat er nu eindelijk een arts gezegd heeft bij het revalidatiecentrum: “Nee het is niet normaal als je vingergewrichten doorzakken, het is normaal dat je wilt weten waarom en ja dat doet zeer.” Ik kan hun wel zoenen! Ze stuurden me niet met een kluitje in het riet, hun handenteam gaat er naar kijken, uiteraard is er een wachtlijst….
Daarom ben ik 10 maanden geleden een 2nd opinion begonnen om een arts te vinden die het begrijpt. Alleen bij de 2nd opinion borduurde ze voort op de bevindingen van een gek die zij dat het vocht dat op de echo te zien was ook kon komen als ik buiten hard met m’n handen had staan zwaaien vlak voor het maken van de echo en die luxerende vinger kon ik ook zelf doen als ik hypermobiel was. Hij vergat alleen dat ik niet hypermobiel ben, ook nooit geweest in de afgelopen 45 jaar, en dat de vinger helemaal uit zichzelf doorzakt. Toen hij dat zag schrok hij en heeft als damage controle mijn huisarts gebeld met de opmerkingen dat ik wat hysterisch/depressief was en ik niet zijn bevindingen wilde accpeteren. Hij heeft alleen niet gezegd welke bevindingen dat waren.
Nu krijg ik bij de 2nd opinion na 10 maanden een nieuwe reumatoloog. Hopelijk stuurt deze me niet naar een fysio met de omschrijving polyartralgie een chique woord voor gewrichtsklachten, waar de beste fysio niks mee kan. Daar heb ik nog over gemaild, kreeg het antwoord dat weet hij best maar het mag niet meer pijn geven de oefeningen. Nou ja, we hebben toen maar lekker aan de conditie gewerkt.
Hopelijk begint ze niet over het weer of overgangsklachten. Want ik heb geen winterdipjes zelfs niet in de zomer…. Ik ben ook niet in de overgang…. Het zit niet tussen mn oren maar in mn handen heb ik daar net even duidelijk aan de reumaconsulent laten weten. Er werd nu eens niet tegen gesputterd. In maart ging ik voor het 1e gesprek naar de revalidatie. Daar gaf de revalidatiearts al aan dat hij zonder diagnose weinig kon. Het was trouwens een raar gesprek ook maar dat kwam omdat hij het eerste half uur met het verkeerde dossier zat….Daar kwamen we achter toen hij vroeg waarom ik naar de orthopeed was geweest met mijn voet. Ik weer gemaild naar reumatoloog dat ze er waarschijnlijk niks mee konden. I.p.v. me wat eerder te laten komen is de afspraak 7 keer verzet en kreeg ik na 5 maanden wachten de opmerking: “misschien had ik alleen maar het idee dat mn vinger doorzakte…… “ Ze heeft verdomme zelf die ringsplint voorgeschreven zodat die vinger niet doorzakt. Toen heb ik dat maar even laten zien en ook die andere gewrichten die nu ook aan het doorzakken zijn. Toen schaamde ze zich wel, geloof ik….. Nu, na ja je begrijpt dat ik het even gehad heb en dat de reumaconsulent dat heeft moeten ondervinden. Ze was zo vriendelijk om voor deze keer, normaal moet dat via de poli, om de afspraak met de nieuwe reumatoloog 1 ½ maand te vervroegen. Eerder kon niet want ze was op vakantie, nou ja ok vooruit dan maar. Ze zal de rust nodig hebben want zij gaat alle shit over zich heen krijgen die haar voorgangers bij mij hebben losgemaakt. Gelukkig ben ik pacifist.
Geplaatst in Uncategorized
Ik was het al een aantal keer op twitter en facebook tegengekomen, van die leuke opmerkingen met “vandaag ontvangen een kaart uit Engeland of Rusland of Amerika”. Vul maar een land in. Nieuwsgierig als ik ben had ik al een paar keer gekeken wat het inhield. Het principe is heel simpel eigenlijk. Een ieder die het leuk vindt om een kaart te ontvangen van een onbekende uit een ander land kan zich inschrijven met zijn naam en adres op www.postcrossing.com.
Je kunt maximaal 5 kaarten per keer versturen. Gisteren me ingeschreven en
fanatiek als ik ben heb ik meteen om 5 adressen gevraagd. Je krijgt dan random
5 adressen, ik heb nu iemand uit Duitsland, Polen, Finland, Rusland en Amerika.
Per adres krijg je ook een code die je op de desbetreffende kaart zet. Zodra
die persoon de kaart heeft ontvangen en onder die code dat op de website www.postcrossing.com heeft ingevoerd wordt mijn adres ook vrijgegeven om gekozen te worden. Grappig hè? Zo weet je nooit van te voren wie en waar je naar toe gaat sturen en weet je ook niet van te voren van wie en waar je een kaart gaat ontvangen. Heerlijk om iedere keer verrast te kunnen worden met een mooie of grappige kaart. Althans dat hoop je! Ik ben zeer benieuwd! Wie weet krijg je wel de meest vreemde dingen toegestuurd of staan ze opeens voor je deur met van “ ik dacht kom ik ben toch in Nederland en laat ik eens even langs gaan”. Geen probleem natuurlijk als het leuke mensen zijn, het wordt iets minder leuk als het type stalker opeens voor je deur staat. Maar nu laat ik mij even meeslepen in mijn fantasie die toch wel gekleurd wordt af en toe door alle thrillers die ik lees.
Vanmorgen na het hond uitlaten meteen in de auto gesprongen en op zoek naar leuke kaarten van onze woonplaats, want blijkt na het lezen van de beschrijvingen van de potentiële kaartontvangers iedereen wil
eigenlijk graag iets zien uit je woonplaats of op zn minst uit je land. Nou
woon ik in een dorp met 24.000 inwoners maar geloof het of niet wij hebben een
hele rits kaarten met Groeten uit ….. en dan staat er een koe, schaap, hond of
kat bij. Nou ja die eerste twee zien er nog wel Hollandachtig uit en die andere
zijn wel leuk voor de tienermeiden die er ook aan mee doen. Na een winkel of 3
te hebben afgestruind kwam ik bij een landelijke winkelketen leuke Hollands
kaarten tegen met natuurlijk molens, tulpen, grachten, koeien, molens etc. Ze
zijn niet al te kitscherig en de foto’s zien er mooi strak en kleurrijk uit en
zullen het vooral goed doen bij onze Amerikaanse vrienden. Meteen maar een
voorraadje aangelegd voor de toekomst en nu maar wachten op al die mooie
kaarten uit al die werelddelen waar ik ooit nog eens naar toe wil!
Het Huisje:
Het Uitzicht:
Het Ontbijt:
De Omgeving:
Schloss Waldeck
Schloss Arolsen waar Koningin Emma is geboren.
Eten op het stadsplein van Medebach.
Winterberg
Frankenberg Sauerland
Het Eten:
Geplaatst in Pictures
De 100 jarige man die uit het raam klom en verdween – Jonas Joanasson
Roman
Waardering *****
Uitgeverij Signatuur
2011
De achterflap:
Allan wordt 100 en dat wordt groots gevierd in het
bejaardentehuis, behalve dan dat de jarige het op zijn heupen krijgt en kort
voordat het feest losbarst, vertrekt. De tijd die hem rest kan hij beter
besteden, vindt hij en hij klimt uit het raam en verdwijnt. Pers en
burgemeester hebben het nakijken. Allan is een nuchter type dat weinig tot geen
angst kent en die verder niet al te lang stilstaat bij zijn beslissingen, maar
ad hoc handelt en het avontuur op zijn hoogbejaarde leeftijd niet schuwt. Met
alle gevolgen van dien. De vaart houdt hij er in elk geval in, want vanaf het
moment dat hij het bejaardentehuis verlaat, wordt De 100-jarige man die uit het
raam klom en verdween een soort roadtrip waarbij de lezer de memorabele
avonturen van de 100-jarige meemaakt ” zo let hij even op een koffer voor
iemand die maar niet terugkomt en dus gaat de koffer mee de bus in, maar er
blijkt enorm veel (maffia)geld in te zitten, hetgeen woeste achtervolgingen tot
gevolg heeft -, ook verzamelt Allan een bonte club figuren om zich heen in een
zwaan-kleef-aaneffect. Tegelijkertijd passeren de memorabele momenten uit zijn
leven en die van de twintigste-eeuwse geschiedenis de revue, met Allan als wel
heel bijzonder gezelschap.
De schrijver:
Jonas Jonasson (1963) woont in Ponte Teresa, Zwitserland, vlak bij
de Italiaanse grens. Hij is jarenlang journalist geweest en mediaconsultant.
Inmiddels schrijft hij aan zijn tweede boek.
De 100 jarige man die uit het raam klom en verdween:
Wat een geweldig boek om maar met de deur in huis te vallen. Ik
heb juist even gewacht met een recensie schrijven van dit boek omdat ik in het
begin niet verder kwam dan goeed boeekkk moet je lezen! Zo heeft het me overdonderd.
Het is een boek dat je meeneemt op een reis door de tijd en allerlei grote
gebeurtenissen door de ogen van Allan de-honderd-jarige-man laat beleven. De
meest bizarre ontmoetingen met staatshoofden als Mao en Franco lijken zo heel
normaal en worden allen gekenmerkt door een hoge inname van drank, of het nu
wodka of een cocktail zonder parapluutje is, alles wordt opgelost met drank.
Als dat niet de oplossing brengt wordt de boel opgeblazen want Allan is van
jongs af aan al een explosieven expert, niet door te leren maar door te
proberen. Er sneuvelt nog wel eens wat door de tijd heen.
Als Allan eenmaal ontsnapt is uit het bejaardentehuis sneuvelen er
ook aardig wat mensen, door zijn toe doen of een olifant, maar toch hoop je dat
de man er mee wegkomt. Je gunt het hem zo dat oudje, maar tijdens zijn vlucht
krijg je steeds terugblikken op het leven van Allan die gekenmerkt worden door
oorlogen, dictators, het uitvinden van de atoombom, een vakantie van 15 jaar en
drank. De beste man is geen onschuldig oud mannetje.
Tijdens de vlucht van Allan uit het bejaardentehuis dat op een
echte klopjacht uitloopt ontmoet hij vele nieuwe vrienden. Het wordt een roadtrip met een bonte stoet van mensen die aan de zelfkant van de maatschappij leven of op zijn minst eenzaam zijn en elkaar nodig hebben, ze vullen elkaar perfect aan.
Het klinkt misschien zwaar maar het is op zo een luchtige,
humorvolle manier geschreven dat je regelmatig hard op in de lach schiet tijdens
het lezen. De kracht van het boek is dat het een abnormale levensreis is die
Allan maakt maar die op zo een laconieke manier geschreven is dat het compleet
geloofwaardig wordt en je het gevoel hebt, als je het boek dichtslaat, dat
alles mogelijk is in het leven.
 | Elckzijn opRecensie Vrijheid van Jonathan… |
 | Marloes opTerschelling – foto… |
 | Petra opTerschelling – foto… |
 | Sylvia Peters opTerschelling – foto… |
 | Diane opTerschelling – foto… |
