Dag 116 – Vraag 116

Vandaag vraag 116 van de 365 dagen challenge, vandaag weer eens een vraag uit de agenda omdat deze mooi bij m’n mood past.

Vandaag was zwaar. Waarom of waarom niet?

Ja hij was zwaar, emotioneel.

De revalidatiearts zegt voor een MRI moeten we een neuroloog inschakelen want die moet bepalen onder welke stand die foto van de nek gemaakt moet worden. Dan bel je de afdeling neurologie voor een afspraak en dan geven ze je de keus met of zonder een arts in opleiding?  Ik zeg doe maar zonder want ik zit al 8 jaar mijn verhaal in drievoud te vertellen omdat er steeds dan weer een senior bijgehaald moet worden, die daar dan ook nog eens collega bij moet halen, daar ben ik klaar mee. Oke geen probleem dat begreep ze. Ik moest dan maar vroeg komen i.v.m. onderzoeken. Dus ik kon om 9.00 terecht vandaag.

En je raadt het al, ik kom bij een arts in opleiding, dat wist ik trouwens pas nadat ze had onderzocht want toen ging ze er weer iemand bij halen. Die dan weer precies hetzelfde doet en wie ik weer alles moet vertellen, die zelf niks gelezen heeft blijkbaar want ze is geirriteerd over m’n schouder die niet mee wil doen, dus begint daar te duwen. Ik zeg ik heb schouderklachten, ja zegt ze dat merk ik. Maar ja uit zo een frozen shoulder kun je ook die handklachten krijgen zegt ze. Ik zeg die Frozen shoulder dat is nieuw voor mij, ik wist niet dat ik dat had. Nou ja zeg ze wat dan ook ik merk dat uw schouder niet goed werkt. Ik zeg nee dat klopt uw orthopeed had de diagnose saps en artrose (hoewel hij eerst bij mij bij hoog en bij laag vol hield dat het slijtage was en hij was heel duidelijk, hij wist het verschil in slijtage en artrose, een uur later lees je in zijn verslag dat hij schrijft dat ik artrose heb, maar dat terzijde) en dat moet je laten rusten, wel bewegen maar niet door de pijn heen en dat doet ze dus wel. Nou ja slechts een voorbeeldje. Het is dus gewoon SAPS met artrose voor als je het spoor al bijster mocht zijn en dat neem ik je niet kwalijk. Verder niet van belang trouwens voor dit onderzoek en daarbij was die hand al eerder een half lam vlerkje geworden.

In eerste instantie merk ik dat ze geen MRI wil doen want die discopathie daar is niks tegen te doen. Ik zeg nee dat weet ik maar ik heb in uw eigen handleiding gelezen dat als er een discopathie is op de c6/c7 dat er dan altijd een MRI moet komen omdat het al de nauwste doorgang is voor het ruggenmerg en ook nog eens de hoogste wervel dus vanaf daar doe je het dan ook niet meer als het beschadigd wordt. En daarbij hoor ik al jaren dat (zo een 20 jaar denk ik) dat het wel spiertjes zullen zijn. Ik zeg en nu weten we dat het geen spiertjes zijn en nu wil ik dus ook weten waar ik sta en u probeert weer mijn klachten onder het tapijt te schuiven ( ik was nu wel emo maar dat moest ik meer tonen van mn dochter, dus maar gedaan). Nou en toen werd zij boos en dat moest ik dan maar laten zien waar dat stond. Ik zeg dat staat in de handleiding van de Nederlandse Vereniging van Neurochirurgie. Maar ik ben geen neurochirurg zegt ze maar toen begreep ze ook wel geloof ik dat het een zwakte bod was en toen was het van nou goed,  dan doen we die MRI wel, dan is de fysio ook weer blij (die doet anders niks, heb ik al eerder meegemaakt).

Toen we allebei wat uit de emotie waren zei ze ook dat ze het eigenlijk nu niet willen doen en pas bij langere uitval omdat je met deze informatie uit de MRI niks kunt eigenlijk en je dan maar beter niet kunt weten hoe het er mee staat omdat er niks aan gedaan kan worden. Dat moest ik goed weten, dus wat er uit de MRI komt dat leidt niet tot behandelen. Ik zeg nee dat begrijp ik, dat proces is ingang gezet en kan niet meer gestopt worden. Maar omdat ik er al zolang mee loop wil ik het gewoon weten. Dan weet ik of ik nu heel veel moet gaan reizen omdat ik straks niks meer kan bewegen of dat ik best wel voor later moet sparen. Nou ja en dat was dus eigenlijk ook de reden waarom ze het meestal niet onderzoeken omdat mensen er dan naar gaan leven. Ik zeg ja maar ik wil het weten waar ik sta daar kan ik beter mee omgaan dan maar doen alsof er niks boven je hoofd hangt. Daarbij is de vergroeiing ook duidelijk te zien aan de buitenkant dus het is niet niks. Nou dat begreep ze wel.

Ik vond het alleen weer jammer dat ik me zo moest uiten, ik wil geen strijd meer, daarom zag ik ook zo op tegen deze afspraak. Weer iemand boos moeten maken en dat werkt gewoon niet lekker in zo een dokter/patient relatie voor mij. Zij denkt ook dat de neurologische klachten die ik nu heb niet horen bij de nek, die komen ergens anders vandaan denken ze. Dus er komt ook een EMG. En die had ik weer niet aan zien komen ik dacht namelijk dat ze mij meteen weer naar buiten zou bonjouren want ze had haar kordate manier van doen al ingezet en die herken ik nu wel dus ik blijf gewoon zitten tegenwoordig ook al word ik dan emotioneel. Wat ik lastig vind en eigenlijk alleen maar doe bij mensen die ik vertrouw, normaal sluit ik me dan eigenlijk af. Dus het was toch een persoonlijke overwinning. Dat wel. Maar nu nog langer wachten. Het wordt weer vervolgd. O en de dunne vezel neuropathie is “geupgrade” naar polyneuropathie en dat vond ik nou wel weer heel logisch.

En als je denkt dat ik de enige ben die tegen dit soort situaties in de gezondheidszorg aanloop of dat het aan mij ligt dan moet ik je teleurstellen, dit hoor je heel veel, te veel, en het kan ook jou overkomen. Zowel bij mannen als bij vrouwen. Hoewel uit onderzoeken naar voren komt dat vrouwen wel heel slecht gehoord en gezien worden door artsen. Klachten niet serieus worden genomen en dan maakt het niet veel uit of de arts dan man of vrouw is. De tijdsdruk, de opleiding en nog tig factoren zorgen er voor dat men niet naar jou kijkt maar naar een hele groep en dat ook nog met een hoop vooroordelen. Zoals een arts een keer zei, ach ja dat heb je met van die vrouwtjes van middelbare leeftijd of een andere arts die zei, ach ja jullie vrouwen….. tot hij zag wat er aan de hand was met de hand en toen slikte hij de rest snel in.

To be continued!

 

Heb jij nog een vraag voor mij?

2 Reacties op “Dag 116 – Vraag 116

  1. Oh wat een narigheid. Nee het ligt niet aan jou. Kees en ik hebben ook de idiootste en enorm stupide dingen meegemaakt in de gezondheidszorg. Ik denk dat.mensen ons verhaal niet eens zouden geloven. Ik wens je sterkte en hoop dat de uitslagen gaan meevallen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s