Dag 4 – vraag 4

Dag 4 van de 365 dagen challenge. Vandaag de vraag van Macblogster :

Van welke situatie heb je het meest geleerd de afgelopen 3 jaar?

Ik denk dat ik dan uit kom op de twee meest ingrijpende gebeurtenissen van de afgelopen 3 jaar en dat is het overlijden van 2 zeer goede vriendinnen, die ik al heel lang kende, 30 jaar en 32 jaar. Beiden overleden aan kanker.

De een koos er voor om de strijd met recentere vriendschappen en familie aan te gaan en sloot ons buiten, wat haar goed recht is, daar niet van. Het is haar strijd, haar afscheid en die doet zij op haar manier. Voor de vrienden die achter bleven was het enorm zwaar om iemand niet te kunnen steunen die je al zo lang kent, als je zoveel met elkaar hebt meegemaakt. Samen kinderen gekregen, met vallen en opstaan. Ik vond het zo triest om elkaar niet even meer in de ogen te kunnen aankijken. Om niet bij de uitvaart aanwezig te kunnen zijn. Vooral dat laatste vind ik zwaar omdat ik begrijp dat als je zo ziek bent maar zoveel energie over hebt en dat je dus echt keuzes moet maken. Maar daarna mensen ook nog buitensluiten dat vond ik heel moeilijk om mee om te gaan. Dat is gelukt omdat ik er vanuit ga dat ze dacht dat het beter was zo.

De andere vriendin was het tegenovergestelde, echt letterlijk tot op de laatste dag betrok zij allen bij haar strijd en het einde. Ik ben haar enorm dankbaar dat ze mij die kans heeft gegeven. Het was enorm heftig en ik kan het niet echt met woorden duidelijk maken hoe intens dat was, hun verdriet, haar afscheid, ons verdriet. Die laatste keer elkaar aankijken, een zoen geven. Dan weten als je wegloopt dat het de laatste keer is. Ik had het liefst ergens in een hoekje willen blijven, van laat mij maar gewoon als achtergrond die laatste nacht fungeren. Bij de begrafenis droegen wij, haar 6 vriendinnen de kerk binnen. Je denkt dat je het niet kan of dat je struikelt, maar we hebben het gedaan. We hebben waardig afscheid kunnen nemen van een mooi mens. Ik mis haar enorm, nog steeds.

Uiteraard denk je bij dit soort emotionele gebeurtenissen ook van hoe zou ik dat zelf willen? Natuurlijk weet je dat pas op het eind echt. Ik kan alleen zeggen dat ik op dit moment geen mensen ken of heb gekend die ik niet de gelegenheid zou geven om naar de begrafenis te komen. Ik zou wel het einde kiezen met de mensen die mij dierbaar zijn en mij door dik en dun hebben gesteund. Het leermoment zit hem dan in het nadenken over een situatie die je hopelijk nog ver vooruit kunt schuiven maar dat je wel weet wat je beslissingen met andere kunnen doen en wat nou echt belangrijk is, als het zover is. Dat zijn mensen, dierbare mensen.

Heb jij een vraag voor mij voor deze challenge? Klik dan op de link en stel daar je vraag: 365 dagen challenge

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s