Vriendschappen en andere zaken – een balans op maken.

Nu er wat stabiliteit is en ik ook echt kan merken dat de medicijnen werken, weinig verhoging, geen kraakbeenontstekingen in handen/oren/neus/rug/keel op het moment heb je natuurlijk de neiging om af en toe weer in z’n 3 de straat uit te scheuren. Nou ja dat gaat dus niet, dat wist ik wel, dus nu weer even in z’n 1 rustig door hobbelen. Dat op de rem staan stel ik nog even uit maar ik weet dat ik dat toch weer meer moet doen.

De plussen en minnen.

Ik moet nu gewoon gaan beseffen en aanvaarden dat ik chronisch ziek ben. Drie verschillende aandoeningen nog wel.  De een wat actiever en de ander wat destructiever maar ze hebben in ieder geval wel schade gemaakt in m’n handgewrichten en zenuwen (vooral benen en handen) en dat gaat nooit meer weg. Dan denk ik voor het gemak maar even niet aan de eventuele onzichtbare en nu nog niet merkbare schade die is ontstaan. Een nieuwe fase in het acceptatieproces maar voor mijn gevoel wel weer een stapje verder

Daarnaast is het bij dit soort chronische aandoeningen ook dat ze niet over gaan, soms zijn ze rustig. Zoals nu voor het eerst na 7 jaar! Maar soms wordt het ook weer erger en helaas kun je dat niet inplannen. Je kunt wel zoveel mogelijk je leven er op instellen en daar heb ik de afgelopen 7 jaar veel ervaring meegekregen.  Daar kun je het echter niet mee voorkomen of beter worden.  Maar ik heb nu wel een goede arts waar ik vertrouwen in heb en die ook verder gaat dokteren als deze medicijnen niet meer toereikend zijn.

Dus toch heb je al met al de neiging om terug te kijken op de afgelopen 7 jaar. Als het ware de rekening op te maken. Gezondheid foetsie, baan foetsie, inkomsten geslonken waardoor reis dromen foetsie, onafhankelijkheid foetsie. Daar heb ik wel veel leuke hobby’s door gevonden. Die niet veel energie kosten maar wel voldoening geven. Ik heb geëxperimenteerd met verschillende vormen van vrijwilligerswerk. Vaak ook confronterend, als je iets moet opgeven omdat zelfs 4 uur per week gewoon te veel is. Dat het niet lukt iedere week te presteren op dat tijdstip. Ik heb nu wel vrijwilligerswerk gevonden dat bij mij past. Flexvrijwilliger bij Amnesty. Dan krijg je af en toe een mail  van hun en dan kun je zelf aangeven of je kunt en hoe lang. Soms hoor je maanden niet zo veel maar dan op eens weer wel en dan mag je dat ook gewoon 2 of 3 uurtjes eenmalig komen doen.  Ik krijg binnenkort een training (een dagdeel) voor gespreksleider van de mensenrechtendialoog. Dat houdt in dat je 1x per maand ergens zo een dialoog begeleidt. Een paar uurtjes die ik goed kan indelen en waar ik de dagen ervoor en erna er gewoon rekening mee kan houden. Best spannend want falen is niet zo mijn ding 😉 En zo voelt het toch als het niet lukt qua gezondheid. Maar ik heb goede hoop anders zou ik het niet proberen. Het is in ieder geval op m’n lijf geschreven en geeft mij toch eindelijk dat gevoel een klein verschil te kunnen maken.

chinees

Een ander iets dat veel impact op mij heeft gehad de afgelopen jaren is het verlies van vriendschappen. Soms gewoon omdat de levens te ver uit elkaar gingen lopen. Je niet meer alles zo maar kunt doen, keuzes moet maken. Maar daar zijn ook de vriendschappen die ik zelf even heb moeten parkeren omdat ze hun eigen sores op mij projecteerden. Mensen die hun eigen moeder met reuma als een zeur ervaren en jij dus ook wel een zeur zal zijn geworden. Of mensen die zelf ook iets hebben maar  niet begrijpen dat ik weer iets anders heb en daar maar in blijven hangen en blijven vergelijken. Of mensen die denken ach zal wel komen omdat ze te dik is of mensen die zeggen dat ze dachten dat je gewoon wat minder zin had in werken. Deze mensen kennen mij dus niet. Dus zijn het ook geen echte vriendschappen geweest.  Vaak projecteren ze hun eigen gevoel of frustratie op mij en hadden dat misschien niet door of begrepen niet dat ik gewoon ik ben en niet hen ben. Of als je de ontsteking aan het kraakbeen van je neus probeert uit te leggen, want ja ik begrijp best dat het vreemd is en je er niet vaak over hebt gehoord, maar dan gewoon niet luisteren en dan iets in de trant zeggen van ja ik heb ook wel eens pijn mijn neus hoor en dan het over een pulkje hebben dat vast zit of vragen hoe het met je allergieën gaat want hun man heeft ook hooikoorts en daardoor ook wel eens last van z’n neus. Ook allemaal heel vervelend. Maar anders. Ik kon deze mensen naast sommige nare artsen die ik ben tegengekomen er niet bij hebben.  Ik heb ook fijne artsen ontmoet en ik weet nu ook wie mijn echte vrienden zijn en wie er onvoorwaardelijk voor je zijn. Dat wat ik vertel ook gewoon zo accepteren. Die begrijpen dat het voor mij niet altijd mogelijk is om af te spreken en ver te reizen. Die altijd zullen vragen hoe het met je gaat en dan ook echt luisteren. Meedenken bij cruciale momenten zoals wel of niet een 3d opinion opstarten. Wat ben ik blij met jullie!

Dus al met al toch ook weer groei gevonden in een nare periode. Het geeft in ieder geval vertrouwen voor de nare periodes, die zeker ook weer de kop op zullen steken qua ziek zijn, dat ik ze aan kan. Sterk genoeg ben, zelf heeeeeeel goed aanvoel dat er iets niet klopt en er mensen zijn die van mij houden, ook dan!

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s