Aan het eind van de dag – Nelleke Noordervliet

9200000059528027

Achterflap:

Katharina Mercedes Donker, ex-minister en auteur van twee bestsellers over politiek en de rol van de vrouw, krijgt het verzoek mee te werken aan haar eigen biografie. Ze wil niet. Ze voert een aantal weerspannige gesprekken met haar aspirant-biografe, maar herinneringen dringen zich steeds meer aan haar op. Wat wil ze per se niet kwijt aan de biografe? Wat is te persoonlijk? Wat is te pijnlijk? In een reeks sleutelscènes voert Nelleke Noordervliet haar hoofdpersoon terug naar de jaren zeventig-tachtig, naar Suriname en de DDR. Katharina Donker kijkt naar haar rol als dochter, echtgenote, vriendin, politica, publiek figuur. En moeder. Ze ontmaskert leugens en illusies die zij en haar generatiegenoten hebben aangehangen en maakt de rekening op van een leven van goede bedoelingen en tragische uitkomsten.

 

Leeservaring:

Met sommige boeken heb je een haat/liefde verhouding en geloof me dat is een goed teken want dat houdt voor mij in dat het mij bezig houdt. Waaruit bestaat die duale houding dan? Ten eerste is het een boek dat met je door de tijd heen springt, dus je moet als lezer alert blijven, een pre vind ik. Maar het verspringt niet alleen in tijd maar soms ook in de gedachte van vertellers en vaak moet je dan alle zeilen bij zetten om er pas na een bladzijde achter te komen in welke tijd en in wiens hoofd je zit. Als een van die hoofden dan ook nog bipolaire is, ja dan heb je er soms wel een kluif aan. Vooral als je eigen dagelijkse besognes ook om aandacht vragen. Dus het riep ook wel eens irritatie op.

Een andere dualiteit ontstaat door het gebruikte proza. Soms strak en afstandelijk en soms heel beeldsprakig. Beiden zorgen er eigenlijk voor dat je nooit echt in de huid kruipt van de hoofdpersoon, maar het zorgt wel voor hele mooie zinnen en stukken die herlezen moeten worden. Katharina heeft een heel bewogen leven, ze maakt heel veel mee maar nergens wordt het kitsch, het leest bijna als normaal en misschien is het dat ook. Als we ons eigen leven zouden laten opschrijven door een andere waar zouden wij dan zelf niet de nadruk op willen leggen, willen verzwijgen, ons voor schamen en waar zouden we min of meer tevreden mee kunnen zijn en waar zouden we graag meer uitleg over willen geven? De rode draad in Katharina haar leven is verlies en daar gaat ze heel onderkoelt mee om. Ook een manier om te overleven. Maar geeft je als lezer soms weinig houvast en dan opeens pakt het verhaal je weer helemaal in, knap gedaan, aantrekken en afstoten van de lezer, maar nooit raakt ze je kwijt.

Hoewel de hoofdpersoon en ik niet uit dezelfde generatie komen zag ik toch heel veel overeenkomsten in opgroeien en de invloed van een vader die er een dogmatische politieke mening op na houdt die zijn hele handelen en denken beïnvloed. Een tijdloos boek volgens mij dat ook aantoont dat iedere generatie weer niet zo heel anders is als men zelf vaak denkt.

* Een aangename verrassing is de kaft van dit boek dat een prachtige warme koper metallic kleur heeft, doet het goed bij het uitpakken ervan!

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s