Dik zijn.

Omdat het zo lekker duidelijk is heeft ook iedereen er een mening over en vindt men ook vaak dat ze die mening mogen uiten want ja kom zeg als je er zo eruit ziet dan heeft men dat recht. Ik ben niet blind, ik zie op foto’s ook wel dat het buitenproportioneel is maar ik voel mij eigenlijk wel prima zo. Dat laatste wordt niet geaccepteerd, je moet je rot voelen, je moet er last van hebben bij het bewegen. Wellicht als ik een marathon zou willen rennen wel, maar dat wil ik niet. Nooit gewild. De dingen die ik wil doen kan ik doen. Wat ik wel vervelend vind is dat vliegtuigstoelen op intercontinentale vluchten erg krap zijn, maar de kans dat ik ooit nog zo een vlucht ga maken is erg klein. Wat ik ook vervelend vind is dat sommige terrasstoeltjes zo ienie mienie zijn.

Wat ik ook vervelend is dat ik nu zwaarder word door medicatie en niet door lekker eten. Daarom moet er voor mij gevoel iets aan gebeuren. Ook omdat de kans groot is dat ik ooit in een verzorgingshuis terecht kom en ik dan letterlijk een last wordt voor de verpleging of dat als ik begraven wordt er 12 man nodig is om de kist te tillen.

Dat zijn mijn redenen. Een minimale persoonlijke beloning lijkt het voor een enorme persoonlijke inzet. Dus ik moet iets vinden waardoor ik het echt voor mijzelf doe. De eerste 10 kilo zeker, want door die voel ik mij minder fijn. En dan nog 30 kilo omdat ik weet dat het er dan ook weer beter op foto’s uitzie. Mijn BMI is dan nog steeds niet goed, gewoon kleding kopen in willekeurige winkels zal dan nog steeds geen optie zijn. Maar dat is voor mij geen straf ik shop al 15 jaar online (en daarvoor via de telefoon en de catalogi) omdat daar mijn maat volop te krijgen is. Mijn omgeving zal het echt wel zien straks als ik 40 kilo ben afgevallen, dat heb ik eerder ook gedaan en ja toen zag men het ook, natuurlijk vinden ze dan dat je dan nog even door moet zetten want dan kunnen die overige 20 er ook nog af. En dan daarna moet alles super strak…en zo voldoe je nooit.

Het moet dus echt iets zijn waardoor ik het waard vind zo beperkt en uitgebalanceerd met eten te leven en niet omdat men vindt dat het moet. Daarbij ga ik voor een gewicht dat mij niet het ideale BMI of het maatschappelijk gewenste uiterlijk oplevert. Het uitgebalanceerd leven is natuurlijk de crux voor mij, ik moet van mijzelf al heel uitgebalanceerd leven om in de maatschappij mee te kunnen draaien, om andere geen verdriet of pijn te doen, om m’n aandoening in het gareel te houden enzovoort en je begrijpt het al ik heb daar een pleuris hekel aan dat uitgebalanceerde. Naar je eigen of aangeleerde strenge normen waarden leven, bleghhhhhh, en toch doe ik het. Nou ja dit hele verhaal is voor mijzelf en niet voor dit blog.

Het afvallen op zichzelf is nog wel leuk, de beloning komt van de weegschaal, maar dan stagneert het en moet je het een aantal weken zonder beloning doen. Het hangt er dan echt af van hoe ik er insta. Ben ik depri dan ben ik alleen maar boos en teleurgesteld en vind ik het stom dat het me niet lukt om af te vallen. Ben ik in een happy place dan kan ik het relativeren en ga ik vrolijk door. Oké, die valkuilen ken ik dus uit den treure. Dan ben je eindelijk op het gewicht dat je wilt hebben, maar wat dan? Daar op dat punt ben ik natuurlijk al heel vaak geweest in mijn leven en ik weet nu dat ik aan dat antwoord moet gaan werken, dat ik het voor mezelf moet gaan vinden. Wat is voor mij de beloning om op gewicht te blijven.

En tussendoor moet je ook in het reine komen met de vooroordelen van anderen. Je hebt geen doorzettingsvermogen…. Nou ik denk dat ik dat wel heb, alleen hou ik van eten, vind ik de geur heerlijk, vind ik het fijn om er naar te kijken, van alles uit te proberen en zelf te maken. Dus als ik wil afvallen moet ik wel 30 keer meer op een dag de impuls onderdrukken dan iemand die er geen reet omgeeft en denkt dat ze dan heel veel doorzettingsvermogen heeft omdat ze niks neemt.

Je zal wel de hele dag aan de chips zitten of aan een chocolade infuus. Ja, als je die domme obese programma’s kijkt dan heb je inderdaad dat beeld dat dikke mensen de hele dag maar eten en dan alleen maar de dingen die ongezond zijn.

Je bent dom of komt uit een achtergesteld milieu. Ik heb een bovengemiddeld iq en door altijd met het gewicht bezig te zijn geweest weet ik wat goed is en niet. Ik lees er veel over en ik ben ondertussen 51 en heb dus al de nodige trends voorbij zien komen. Daarbij heb ik mij nooit gestort op idiote diëten, of vervangende poeders. Heb het altijd of zelf met minder en gezonder eten of met de weight watchers gedaan. Natuurlijk is het in het begin geweldig en heb je echt het idee dat je het Franse kaasje, het gehakt,  of de M&M’s niet mist en dat je best alleeees mag eten maar met beleid….

Manlief is ook voor het eerst echt aan het afvallen, houdt bij wat hij eet, dus volgens zijn theorie zou hij iedere dag moeten afvallen, want iedere dag minder eten dan je verbruikt betekent gewichtsverlies. Ja alleen de praktijk is anders. En dat frustreert ook hem.

Ik ben het voor mijn gevoel al m’n hele leven, foto’s tonen aan dat het niet altijd zo was, dat het meer mijn gevoel was. Dus eigenlijk ben ik al een heel eind gekomen. Ik ben blij met wie ik ben. Er zijn ook veel redenen waarom dik zijn voor mij niet altijd een straf is. Het beschermt mij ook. Het is letterlijk een dikke jas tegen ongewenste aandacht, die je makkelijk kunt verwarren met oprechte interesse. Daarbij vond ik het altijd vervelend dat mensen dachten als je er aardig uit zag dat je dan gelukkig moest zijn, oppervlakkige interesses had etc. Dat laatste heb ik überhaupt nooit begrepen maar in de praktijk werkte het wel zo kwam ik achter.

Ik ben dat punt voorbij van onzekerheid, ik heb mijn geestelijke ontwikkeling voorop gesteld en nog steeds vind ik dat belangrijker dan de oppervlakkige buitenkant daarbij heb ik heb liever een goed gesprek met mensen dan dat ik met ze ga hardlopen.

En toch ben ik nu weer aan het afvallen en heb ik dit stuk geschreven omdat er toch blijkbaar een frustratie zit. De frustratie zit hem bij mij op het moment vooral in het feit dat als je dik bent je geen individu meer bent. Je wordt net zoals andere zichtbare ‘afwijkingen’ in een hokje gestopt en men denkt te weten wie jij bent en wat er ‘fout’ met je is. Wat vreemden denken maakt niet uit, wat je vrienden en familie denken natuurlijk wel. Van sommige familieleden weet je die helpen je niet die vinden het alleen maar fijn om je te zien struikelen en falen, dus die vraag je ook niet om hulp. Sommige mensen begrijpen het niet en dat laat je ook zo. En dan heb je de mensen die het wel begrijpen en die wel supportive zijn en die zijn natuurlijk heel belangrijk maar toch moet het uit mijzelf komen. Als ik het echt alleen maar voor mijzelf doe wellicht dat ik dan ook makkelijker op gewicht blijf. Daarbij is er wel een medische reden gekomen. Door allerlei onderzoeken voor andere aandoeningen is men er achter gekomen dat ik genetische aanleg heb voor diabetes. Ik heb het niet en dat verbaasd natuurlijk iedereen, want die dikke zal wel suiker hebben en een te hoog cholesterol, maar nee geen van dat. Maar omdat ik ook wel begrijp dat als je een genetische aanleg hebt en je oma ook op oudere leeftijd suiker kreeg en blind werd het enige is wat je zelf kunt doen is toch een gezonder gewicht krijgen. Aangezien ik ook heel makkelijk met roken ben gestopt omdat ik het spaans benauwd had door een dubbele longontsteking neem ik aan dat als er een medische reden is, ook al is die niet dringend op het moment, het wel een steuntje in de rug zal zijn om er blij en trots mee te zijn als het is gelukt. Ik wilde het eigenlijk deze keer niet delen, niet laten weten, omdat men toch verwacht dat het niet lukt, of dat als je een keer een patatje eet iedereen dan kijkt van moet je dat nou wel doen. Maar het zo voor mijzelf op papier zetten helpt en dat is het belangrijkste. Nog meer inzicht in mijzelf, m’n blinde vlek gaan zien. Wellicht is dat de beloning die ik fijn vind. Ik zal het zien.

Advertenties

5 Reacties op “Dik zijn.

  1. Knap dat je dit deelt! Mijn echtgenoot had vroeger overgewicht. Een paar jaar geleden heeft hij het roer omgegooid en is 25 kg afgevallen. Die kilo’s zijn er nog steeds af. Mocht je willen zien hoe dat eruit ziet, dan kan je eens kijken op eetvoorjeleven.nu
    Ik hoop dat het je gaat lukken en wil je veel succes wensen! En zo niet, dan vind ik je nog steeds een tof mens 🙂

  2. Hey vrouwke…
    Ik denk dat het allemaal begint bij het geloven in jezelf…zoals ik het lees doe je dat al dus het begin is er.
    Over familie en vrienden in je directe omgeving kan ik niks zeggen…
    Voor wat het waard is…Iedereen is mooi, met of zonder extra gewicht, met of zonder afwijking, met of zonder het “ideale” beeld.
    Elk huisje heeft zijn kruisje…de ene wat zichtbaarder dan de andere..

    Onthoud dit: Whoever is trying to bring you down…is already below you. ❤

  3. Pingback: Afvallen (1) | Itsanoushka's Blog·

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s