En route!

Met de voorbereidingen van de vakantie begin ik meestal een week van te voren. Tas klaarzetten om daar de kleding die schoon is en mee moet alvast door de week heen in te doen. Lijstje uitgeprint met dingen die mee moeten. En die soms maar 1 keer per jaar gebruikt worden en dus vaak gezocht en opgediept moeten worden. Paspoorten nog geldig? Laatste inkopen, zonnebrand? Of die van vorig jaar nog gebruiken?

Vaak ben ik ver daarvoor al bezig met uitzoeken van de leuke dingen die gezien moeten worden maar dit jaar lukt me dat niet, ik heb wel het boek gekocht (die groene van Michelin) maar ik merk dat er door de perikelen van de laatste jaren en alles wat in het verschiet ligt de rek er een beetje uit is. Dus nu eerst lekker 3 weken weg. Even alles achter laten en genieten.

Zaterdag om 04.00 vertrokken.  Erik in de stress want het was al 04.05. Ja, en ik was het niet ik zat rustig klaar te wachten aan tafel. Wel een soort van verlept want die medicatie die is voorlopig nog niet uitgewerkt. De hond zit al in de auto die houdt ons ingepak al een paar dagen in de gaten, dat we haar niet vergeten natuurlijk. Door mijn roes lijkt het alsof we zo in Frankrijk zitten. Erik ervaart dat anders. Want die moet sturen.

De grens overgang naar Frankrijk was een sinistere.  Langzaam rijdend, bijna stilstaand langs een gefabriceerde sluis in de weg waar zwaar bewapende militairen in de aanslag klaarstaan en je strak aankijken terwijl hun gezichten worden verlicht door een spierwit licht. Ik heb maar niet gezwaaid.

De rit gaat voorspoedig, dankzij de navigatie komen we tegenwoordig bijna zonder ruzie op de plaats van bestemming aan en heel door Parijs. Onderweg nog wat geplast, gegeten en Erik een tukkie gedaan. We hebben bij de ANWB zo een tol apparaatje gekocht waardoor we gewoon door de tolpoortjes kunnen tuffen. Ideaal!

Om 16.30 zijn we dan ook in Loubejac ( Dordogne, de Perigord).  Maar om 17.30 nog niet ons huisje gevonden. Het is echt een dorp van niks maar als de beschrijving niet klopt en het een naamloze weg is…gebeld…ze zouden ook Engels spreken..verder dan church kwam ze niet maar dat was voldoende daar bleven we wachten. Ondertussen kwam het Frans bij mij ook weer boven drijven. M’n Engels was vanochtend vroeg al niks toen ik, tegen naar het achteraf bleek Nederlanders, probeerde uit te leggen in het Engels dat de hond zo alarm piep ten gehore bracht omdat ik uit het zicht liep.

Maar dus gewacht bij de eglise en ja hoor daar kwam een Renaultje aangereden. Wij achter haar aan gereden en ja het leek in de verste verte niet op de routebeschrijving die wij hadden.

Het huisje heeft een subliem uitzicht en is voor dat geld verder ook echt een aanrader vinden wij als we even later op het terras zitten met een ondergaande zon en een vers afgebakken bagel met paté.

a20160820_185828_29480056902_oa20160820_185822_29480057832_oa20160820_185838_29480053472_o20160820_190226_29480052842_o

adsc_2681

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s