Goodbye Starman

Maandag 11 januari, zoals gewoonlijk check ik mn mobiel als ik wakker wil worden, de hersens opgang krijgen. Een NOS melding vraagt om aandacht: David Bowie is overleden op 69 jarige leeftijd. Althans daar lijkt het op. Eerst nog wat andere bronnen gecheckt en het is echt zo. Dood. Bowie. Heel langzaam begint de omvang daarvan tot me door te dringen. Wat het voor mij persoonlijk betekent, het lijkt als door een dikke mist aan te komen rollen, ongeloof, verdriet om iemand die ik nooit heb gesproken maar die zo een enorme stempel heeft gedrukt op mijn jeugd. Waarin ik vaak overspoeld werd door sombere en eenzame gevoelens. De man die daar zo ontzettend mooi woorden en muziek aan kon koppelen. De man die zichzelf durfde te zijn en tegelijkertijd zo ongrijpbaar en mateloos interessant was.  Heroes, just for one day. Ik heb het wat gedraaid en mee gezongen. Onlosmakelijk verbonden aan Christiane F. wir kinder vom bahnhof Zoo. Nog zo een cultklassieker uit mn jeugd.

Wat ik niet verwachtte was die enorme reactiestroom dat het nieuws over zijn overlijden teweeg bracht op de social media en het reguliere nieuws. Niet alleen ik liep als een zombie rond maar mijn hele generatie leek aangeschoten wild. Komt natuurlijk ook omdat we in die levensfase zitten dat onze jeugd verder van ons afkomt te liggen dan onze dood. En dan is die man, artiest, muzikant die ons zulke muzikale pareltjes heeft gegeven, weg.

Ik moest ook denken aan die ander muzikale held van me, die ik eigenlijk pas op latere leeftijd in zijn eigen stad Memphis heb leren kennen en waarderen. Vooral die begin periode de 50’s, de pionier van de rock and roll. Elvis. Ik heb een tijdje mee geholpen bij muziekevents waar we stonden met muziek en boeken van en over Elvis. We stonden steevast naast de fanclub van Bowie. Leuke gesprekken gehad alleen begrepen ze nooit helemaal dat een Bowie fan daar ook kon zitten als Elvis fan. Maar ik denk dat de heren zelf het heel goed zouden begrijpen. Ze waren vernieuwers, ieder van hun eigen generatie.

Bowie was een genie maar tegelijkertijd ook zo down to earth, zo ontzettend menselijk. Hij stond op mijn lijstje met mensen met wie ik graag eens een goed gesprek zou willen voeren onder het genot van een hapje en een goed glas wijn. Daar stond ook Mandela op, ook dat gesprek zal even op zich moeten laten wachten. Wel kan ik nog steeds aan tafel met Oprah en Obama. Maar de muziek zal ontbreken, Elvis, BB King en nu dus ook Bowie. Bowie heeft zo mooi afscheid genomen van de wereld, via zn muziek en die geniale clips. De helm met de doodskop die versiert is met edelstenen. Zo een directe link naar Major Tom, daar waar alles mee begon is het ook geëindigd en we zagen het pas, begrepen het pas toen dat bericht kwam. David Bowie op 69 jarige leeftijd overleden aan kanker.

Lazarus  

Look up here, I’m in heaven

I’ve got scars that can’t be seen 

I’ve got drama, can’t be stolen 

Everybody knows me now 

 

Look up here, man, I’m in danger

I’ve got nothing left to lose 

I’m so high it makes my brain whirl 

Dropped my cell phone down below  

Ain’t that just like me

 

By the time I got to New York 

I was living like a king 

Then I used up all my money 

I was looking for your ass

 

 This way or no way 

You know, I’ll be free

 Just like that bluebird 

Now ain’t that just like me

 

Oh I’ll be free 

Just like that bluebird 

Oh I’ll be free 

Ain’t that just like me

 

De muziek blijft, altijd.

12507583_944408452291113_4485193522130342896_n

 

 

 

 

Advertenties

4 Reacties op “Goodbye Starman

  1. Mooi eerbetoon aan een prachtige man. Dankjewel! Ik heb altijd gezegd: ‘Mocht ik – als heteroseksuele man – ooit sex met een man hebben, dan zal dat met David Bowie zijn.’ Maar gewoon een biertje met hem drinken had ik ook al fantastisch gevonden. Heb hem één keer live horen en zien spelen. In Nijmegen. Een tijdje geleden. Toen mijn jeugd nog dichterbij was dan mijn ouderdom…;-)

  2. David Bowie was mijn held sinds Major Tom. Anoushka, je schrijft precies op wat er gaande is, al een week lang bijna. Heb je Wende gezien met Heroes bij DWDD…ok het is niet David, maar de tranen rollen over mijn wangen, ik zie de muur vallen en ik zing heel hard mee: “the shame is on the other side”. Nu is hij on the other side.
    Heb DarkStar gekocht van mijn laatste tientje. Maar ik ben een man van beelden. Dit hele verhaal maakt al duidelijk dat ik nog steeds verward ben. Iedereen mag doodgaan, maar hij niet. Toch deed hij het. En hoe. Ik doe dit zelden, maar mag ik jou sterkte wensen met het verlies van een onbekende bekende man die zoveel heeft betekent.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s