En nooit was iets gelogen- Ellen Heijmerikx

nooit
Achterflap:
Juanita zit aan het sterfbed van haar man Pepe, in Nederland. Ver weg van de bergen van Asturië, die zij lang geleden hebben verlaten, maar die dichterbij lijken dan ooit. In zijn laatste dagen vertrouwt Pepe haar alles toe waarover hij een leven lang gezwegen heeft. Zijn bekentenis opent Juanita niet alleen de ogen voor zijn jeugd tijdens de wrede Spaanse dictatuur, maar dwingt haar ook naar haar eigen verleden te kijken. De romantiek van hun eerste ontmoeting, het reizend theatergezelschap van haar ouders, de gedichten die Pepe schreef en de vader die hij zocht alles komt in een ander licht te staan. En nooit was iets gelogen is een fonkelende roman over liefde, overleven en de kracht van verbeelding.

Het eerste wat ik deed na het lezen van de eerste twee bladzijden is kijken of ik het goed begrepen had dat de schrijfster een Nederlandse was. Het boek kwam zo Spaans binnen. Kan niet echt goed uitleggen waar aan dat ligt maar de hele sfeer was Spaans. De laatste tijd regelmatig wat boeken van Spaanse schrijvers gelezen, waar Franco en de burgeroorlog bij allen een grote rol speelde, en daar deed mij dit boek sterk aan denken. Veel Spaanse schrijvers lijken op het moment hun geschiedenis te willen beschrijven, begrijpen, naar buiten brengen wat er daadwerkelijk gebeurd is. En vaak is dat zeer schokkend.

Maar terug naar dit boek met de Nederlandse schrijfster die wel naar Spanje is geweest om inspiratie op te doen voor dit boek. En dat merk je. De levens van Pepe en Juanita worden op twee manieren verteld. Het hier en nu in Nederland waar Juanita afscheid moet nemen van Pepe, Pepe die heel veel te vertellen heeft over zijn jeugd en een geheim kwijt moet voordat hij sterft. Door zijn verhaal komen er ook veel herinneringen vrij bij Juanita. De verhalen uit hun jeugd doen bijna sprookjesachtig aan, met een zeer rauw randje.

De teksten worden gelardeerd met zogenaamde coplas:

Een copla is een volkse Spaanse dichtvorm die vaak als onderwerpen als liefde, heimwee, verlangen, enz. hebben. De structuur van een copla is vier regels die elk acht lettergrepen hebben. Er is niet een vast rijmschema.

Een voorbeeld uit het boek:

De hemel is een taartenwinkel, kijk,
Ze drijven naar je toe, de roomkastelen
met zonlichtsaus, en niemand vraagt om geld.
Wie zou nog brood of witte bonen stelen?

Deze zijn geschreven door Jos Versteegen en zijn een mooie aanvulling op het verhaal van Pepe.

De schrijfstijl is direct en zonder opsmuk maar rijk genoeg om een verhaal neer te zetten dat gaat over mensen die langs de zijlijn van het leven proberen te overleven, een bestaan op te bouwen op een fundament van honger, uitsluiting en een zwervend rondtrekken. Hoe het leven van Pepe en Juanita in Nederland vorm heeft gekregen kom je als lezer niet helemaal achter, maar dat is ook niet de essentie van dit verhaal dat vooral gaat om een geschiedenis over hoe mensen tijdens een dictatuur een weg proberen te vinden, een manier om brood op tafel te krijgen als de omstandigheden ronduit slecht zijn. Een indringend verhaal en Pepe en Juanita gaan een beetje onder je huid zitten en ik zou ze nog zoveel willen vragen!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s