Afscheid van mn wielen.

Morgen mn laatste ritje in mn eigen autootje. Dan daarna ben ik voor het eerst in 28 jaar autoloos. En het maakt me intens verdrietig.

Waarom vraag je je af, sla eens een krant open en dan zie je pas wat erg is. Maar het staat symbool voor mn eigen verlies van de laatste jaren. Verlies van mn gezondheid, mn baan, mn collega’s, eigen inkomsten, dromen, mn onafhankelijkheid, reizen, vriendschappen. Voor het verlies van de persoon die ik was en niet meer ben en ook niet meer zal worden omdat ik een chronische ziekte heb die nog steeds geen naam heeft. Het staat symbool voor de revalidatiecentra die niks met je kunnen doen omdat je geen diagnose hebt. Dus geen ergotherapeut die eens meedenkt. Het staat symbool voor de levensfase waar ik in zit en die voor mijn gevoel 25 jaar te vroeg is gekomen. Het staat symbool voor de pijn die nooit meer weg zal gaan omdat kapotte gewrichten en kapotte zenuwen nu eenmaal stuk zijn. Niks aan te doen mevrouw. Het staat symbool voor de strijd met die klote artsen die als ze een fout hebben gemaakt liever de patiënt nog verder de shit in stampen door te doen alsof ze gestoord is. Die strijd heb ik gewonnen. Ja, het is niet goed, ja ze hadden een biopt moeten nemen, ik heb medicijnen gekregen, die enigszins werken maar waarom weet niemand nog. Ik word nu gewoon netjes en snel geholpen als er wat is. Men luistert nu naar mij. Alleen was het 4 jaar eerder beter geweest. Misschien nog wel mn baan gehad en niet zoveel stuk geweest? Geen idee, zal het nooit weten en ik moet dat loslaten. Op dit moment heb ik het best haalbare bereikt, ik word serieus genomen en ja ik had gelijk, het klopt niet.

Afgeschreven. Zoals de brief van de UWV bevestigd, u bent 100% afgekeurd, kunt 0 euro verdienen. Ja, ik begrijp de brief, de inhoud klopt, maar dat maakt het niet minder pijnlijk. Ik voel me machteloos. Autorijden gaat steeds slechter vooral de lange afstanden dus ja dan doe je wat minder lange afstanden. En ja nu rijdt er een bus en die kan ik nemen. En dat ga ik ook doen. Ik ben nog te jong om afgeschreven achter de geraniums te zitten. Ik heb ook zo een suf boodschappenkarretje gekocht. Vreselijk zo als een vriendin zei. Ze hadden deze met verende wielen alleen in het rood, ik had liever iets low- profile gehad maar gelukkig staat er op de verpakking dat de wieltjes geluidloos zijn….. niet dus…krak-piep-krak-piep. Een beetje olie doet wonderen dus ik kan mij nu gelukkig enigszins onopvallend over straat begeven met dat ding. Gelukkig is het wintertijd en is het lekker vroeg donker…. Het handvat verdikt met schuim want ik mag absoluut niet knijpen. Onmogelijke opgave natuurlijk, vooral met een jonge hond, maar die ga ik niet opgeven, ook al liggen s avonds mn handjes ervoor mijn gevoel af. Er zijn grenzen. Ook bij mij en die heb ik nu bereikt. Tot hier en niet verder.

Voor mijn gevoel raak ik overmorgen dus mn laatste beetje vrijheid kwijt, maar who cares want ik doe tenslotte toch niks zo redeneert men. Dat doet zeer. Ik voel me gereduceerd tot een absolute nutteloze tuinkabouter. Die staat daar ook maar te staan voor de sier.

Ik weet dat er ergere dingen zijn en ik ben vooral blij dat mn laatste ritje naar een vriendin is die wel een beetje steun kan gebruiken in haar strijd tegen een agressieve vorm van kanker. Ik ben ongelooflijk trots op haar hoe zij daar mee omgaat en ook gewoon de tijd vindt om een mooie foto te sturen van de Chinese roos, die ik voor had gekocht, en nu zo mooi in bloei staat. En voor de rest ga ik al mijn afspraken die een auto vereisen plannen in het weekend. Voor door de weeks knal ik geld op mn ov-chip kaart en gaan met die banaan. Natuurlijk mis ik mn wielen het gaf me altijd een heerlijk ontspannen gevoel, onderweg zijn, zomaar even iets doen, even naar de huisarts/tandarts/ziekenhuis/vriendinnen/vrijwilligerswerk/winkels of gewoon even lekker met Marley een stukje cruisen. Maar misschien zit er wel een nieuw blog in “De mensen van buslijn….” Wie weet. Eerst maar even met rechte rug en hoofd omhoog go with the flow.

Advertenties

3 Reacties op “Afscheid van mn wielen.

  1. o liverd I can relate to that – kwijtraken van de wielen dan, bij mij om financiele redenen, in ieder geval geveol van vrijheid kwijt, maar ik heb niet gelukkig niet, jouw fu=ysieke ellendige verhaa – en ik wilde dat jij het ook niet had, dat ik het weg kon kussen of biologische appel azijn en vitamine D je hielp zoals dat mij gedaan heeft. Geen idee ook wat ik had, maar iets veel milders dan jij, dat moge duidelijkzijn. Ik blijf duimen voro een wondertje of tachtig want dat woord van accepteren en dat van loslaten, jeez wat vershcuilt dat zich in het woordenboek ;-(
    Sterkte en heel veel liefs

  2. Heel herkenbaar. Geniet morgen en dan afscheid nemen hoe je wilt. Het doet zeer, ondanks dat ik je jaren hele leuke chipritjes wens. Nu weer duimen voor een wondertje. Ik doe mee XX

  3. Je hoort altijd verhalen over mensen die zo knap met hun ziekte omgaan, maar ik geloof dat iedereen met een chronische ziekte weleens flink baalt…. en heel boos kan zijn omdat iets niet meer kan wat je zo graag doet.
    Het lijkt me heel naar om niet meer te kunnen werken 😦 Goed dat je kijkt naar wat je nog wel kunt doen. Ik hoop dat dat toch heel wat blijkt te zijn!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s