Lezen als een schilderij van Dali. Barrevoetse februari – Herta Müller

BarrevoetseFebruari_LR-190x300Herta Müller, Barrevoetse februari. In dit boek had ik ontzettend veel zin. Ik was nieuwsgierig naar haar taal en verhalen. Tel daarbij op het etiket Nobelprijs voor de literatuur en dan heb je iets interessants. Maar wat als ik het boek nou niet goed vindt, wie hecht daar waarde aan als er het etiket Nobelprijs aanhangt? Niemand neem ik aan dus die druk is er eigenlijk ook niet.

Bij het eerste verhaal dacht ik hé zou er iets met de vertaling zijn misgegaan. Bij het tweede verhaal dacht ik van hé misschien is het beter te begrijpen als ik high ben. Bij het derde verhaal dacht ik moet het lezen vanuit het perspectief van een kind en toen had ik de ingang gevonden. Althans totdat ik bij het verhaal kwam dat Dictator of Hond heet en toen had ik het idee in een surrealisme terecht te zijn gekomen a la Salvador Dali. Zijn schilderijen vind ik prachtig, maar in boekvorm, ik weet het niet.

Een klein voorbeeld ter verduidelijking, een quote uit Dictator of Hond:

“Je polsslag hangt aan je handgewricht. Je arm begint bij je slaap. Je arm ademt. Is hij al eens moe geweest. Met die schoenen. Nee, O als ik je moeder was. Het parket is nieuw. Het is een schindeldak. Als er iets op je hiel valt, mijn kind, houd dan je slaap gereed”.

Misschien moet dit boek niet gelezen worden als een verhaal of een verzameling van verhalen maar als losse woorden, gevoelens en impressies. Poëzie ja daar doen sommige verhalen aandenken zoals op de achterflap wordt vermeld. Een bepaalde cadans die er in zit.

Ik hou van boeken met een uitdaging zoals De naam van de roos van Umberto Ecco. Zinnen die herlezen moeten worden om tot volle bloei te komen. Bladzijden die je volle aandacht verdienen om begrepen te worden. Barrevoetse Februari heeft dat zeker, maar voor mij is het iets te ongrijpbaar. Het laat je zeker nadenken en zoeken naar de betekenis dus ideaal voor de mens die toe is aan een taaluitdaging.

Wat vinden andere bloggers?

Advertenties

Een Reactie op “Lezen als een schilderij van Dali. Barrevoetse februari – Herta Müller

  1. Van mij mag een boek best wat traditioneel zijn: gewoon woorden die samen zinnen vormen die uiteindelijk een verhaal vormen. Experimenteel mag natuurlijk ook maar dan door de schrijver zelf voorgelezen in de kroeg. Als het heel erg experimenteel is mag daar een joint bij. Voor de toehoorder graag en niet voor degene die de voordracht doet. Simon Vinkenoog was vaak niet te verstaan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s