De Bus en de BoBo

Ik heb een haat liefde verhouding met de bus. Dat is begonnen in m’n jeugd, waar anders hè zou je denken ontstaan trauma’s. Als kind werd ik er altijd stront misselijk, vooral als ik moest staan tussen al die benen in en alle zuurstof boven me was weggezogen. M’n moeder probeerde wel netjes een stoeltje te veroveren door een ongelovige Thomas ervan te overtuigen dat ik echt heel misselijk werd. Natuurlijk geloofde de Thomas dat niet en moest ik het even voordoen, zo over z’n schoenen maar het liefst natuurlijk in z’n sokken. Hij was snel bekeerd alleen de buschauffeur vond het toch prettiger als wij naar buiten gingen, even uitwaaien en dan weer verder met de volgende bus.

Toen is er een tijdje het autotijdperk aangebroken. Scheurend langs achter af weggetjes of tierend in de file. Maar toch stug vastgehouden aan de auto omdat die wel altijd reed en plaats had om te zitten.

Nu ik wat ouder en dus groter ben en bij een opstapplaats woon waar ik wel altijd een zitplaats heb,  pak ik wat vaker de bus. Heerlijk even naar buiten kijken, een beetje mijmeren, de gedachte laten gaan terwijl de voorsteden van Amsterdam aan je voorbij trekken. Als ik naar binnenstad wil is dat wel een uurtje heen en weer slingeren. Hoewel dat ligt erg aan de buschauffeur, sommige kunnen smooth rijden andere houden van gas geven, remmen, gas geven, remmen en dan weer vol gas de bocht in. Maar meestal hou ik het dan toch binnen. Laatst hing het er om want hoewel de bussen airco schijnen te hebben doen ze het nooit en zijn de luiken altijd stuk of kunnen niet open omdat ze bang zijn dat je met hoofd uit het dak door een tunnel wilt. Zomers betekend dat weg smelten en vooral jezelf in trance praten, ijs, straks is er ijs, ijs, heerlijk koel ijssss. In de herfst betekende het vooral heel veel natte klamme lijven van de regen en nog maar een plekje…. achteruit…….. Ik had de keuze aan m’n reuma handjes door de stad slingeren of met een rond draaiend maagje zien thuis te komen. Ik koos voor dat laatste. Dat is net goed gegaan vooral ook omdat het staal van het raam ijskoud was en ik daar een oververhitte pols op kan laten rusten en ik werd afgeleid door de nieuwste uitvinding in de bus die ook niet werkt, net zoals de airco en het opladen van je ov-chipkaart, de snoepautomaat voor chocolade bars! Hij was leeg op een A4-tje na waar op stond dat er een koelsysteem in geplaatst zou worden…..want het snoep smolt in de bus. Ik vind dat iedere BoBo die iets verzint voor de bus eerst verplicht ook in de bus moet zitten, een uurtje, hartje zomer, 35 graden zonder airco….. met een reep chocolade in beide handen!

 

 

Advertenties

3 Reacties op “De Bus en de BoBo

  1. Pingback: De Hobby Blogger – De Bus en de BoBo | Itsanoushka’s Blog·

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s