Afbrokkelen

Van de week was er ’s avonds laat een discussie op FB over het afbrokkelen van onze maatschappij, de hoogte van de zorgkosten, het hypotheekstelsel dat op de schop zit. Hoe het precies met die laatste zit weten we nog niet maar ik geloof wel dat we blij moeten zijn dat we geen aflossingsvrije hypotheek hebben. Maar wat vooral voorbij kwam was dat we toevallig allemaal 100% zijn afgekeurd, dus niet kunnen werken door ziekte. Geen continuïteit kunnen bieden aan een baas en ja daar heeft niemand wat aan.

Het afbrokkelen begon voor ons zelf al een paar jaar geleden toen wij in 2004 allebei onze baan verloren. Harde werkers, altijd goed voor de baas, loyaal, kennis van zaken en vooral manlief werd daar goed voor beloond. Hij werkte daar voor wel 70-80 uur in de week. Heeft het van origine Amerikaanse bedrijf met nog 4 andere groot gemaakt in Europa en Azië. Toen na 10 jaar de overeenkomst met de Nederlandse belastingdienst kwam te vervallen, besloten ze naar Ierland te verhuizen, hup 86 man op straat. Een jaar later kwamen ze er achter dat het de meeste dure en grootste financiële misstap is geweest die ze ooit gemaakt hebben, maar ja dat is alleen maar goed voor de genoegdoening. Ik zelf verloor mijn baan omdat mijn baas een van zijn zaken moest verkopen en ik de sufkut was die was blijven hangen. Hun door dik en dun gesteund, zelfs toen de overdracht plaatsvond en hij vroeg of ik daarbij wilde zijn omdat hij zelf daar heel veel moeite mee had. Je begrijpt de eerste die een maand later op straat stond was ik, want ik was gereduceerd tot overheadkosten. Even daarna hoorde ik dat er wel weer 2 jonge goedkopere parttimers aangenomen waren, die niet lang zijn gebleven uiteraard want die hadden geen last van loyaliteitsgevoel.

Daarna hebben we een aantal zware jaren gehad, manlief zijn moeder overleed, te jong en na een veel te nare strijd, mijn vader overleed ook te jong en veel te plotseling. Ondertussen probeerde manlief met een ex-medewerker samen een bedrijf op te zetten. Alleen dat samen gold blijkbaar alleen voor hem. Want hij bleek de enige die de financiën van de freelance klussen deelde. Na twee jaar bleek de zakenpartner het vooral gezien te hebben als leuke afleiding en is hij doodleuk gaan werken voor een baas zonder ook maar iets van de inkomsten te delen.

Toen kregen we alles weer aardig op de rit, leuke baan beiden, niet meer de inkomsten van vroeger maar dat hoefde ook niet, was ook beter voor onze gezondheid. Ik was gegaan voor een makkelijke parttime baan, niet te veel druk maar toch leuk genoeg en daarnaast een opleiding tot Counsellor die ik ook zelf kon indelen. Heel interessant en het leidde naar een mooie toekomst. En toen kwam de Mexicaanse griepprik en kreeg ik na drie dagen koorts en allerlei ontstekingen, achterlijk hoge ontstekingswaarden in het bloed, witte bloedlichaampjes van de rel die waren veel te hard aan het werk, allerlei organen van de rel, hartruis/ritmestoornissen, een rare schildklier, nier en leverwaardes soms van de rel en dit alles zorgde ook nog eens voor een alles overheersende vermoeidheid en natuurlijk pijnklachten. Nou ja nu bijna 3 jaar later weten we in ieder geval dat het om een obscure auto-immuunziekte gaat en ja die gaan niet over en het verloop is ook niet te voorspellen. De handen zijn in ieder geval naar zijn ratsmode. Andere gewrichten doen ook niet meer wat ze moeten doen of hebben artrose.

Door de jaren natuurlijk al veel dingen niet meer gedaan of anders gedaan of wat dan ook want aanpassen kunnen we ons wel, we komen allebei uit een gezin waar ieder dubbeltje omgedraaid moest worden. Gelukkig is het nog niet zover maar ook bij ons gaan de spaarpotjes leeg en moeten ze gevuld. Dat gaat ons vast lukken, hou ik mezelf voor, want ten opzichte van vele andere hebben we het nog steeds goed.

Maar op een gegeven moment ben je klaar met achteruitgaan vooral omdat we in een levensfase zitten waar je normaal vooruitgang boekt of in ieder geval de boel op de rit hebt en het stabiliseert. Ja we hebben nog steeds een warm dak boven het hoofd en eten in de koelkast en ja er zijn ergere dingen dan niet meer regelmatig naar de kapper gaan of een vakantie of wat overslaan of gewoon maar even niet naar de tandarts of een auto gaan verkopen of mn kleding via goedkope websites aanschaffen. Dat kunnen we gelukkig nog wel. Maar omdat ik er zelf geen draai aan kan geven op het moment, door meer te gaan werken of ander werk te zoeken en ik me verrotte afhankelijk voel van wat andere me gunnen en ik niet weet wat er nog meer kan gebeuren. Al die andere shit dingen hebben we namelijk ook niet zien aankomen en is het gewoon ruk en ben ik er klaar mee.

Je merkt dat er een kloofje komt, al is het nog maar een haarscheurtje maar ik merk voor mezelf dat ik maar even geen vriendinnen mail om af te spreken omdat we gewend zijn om dan even een broodje te eten of zo en ik geen zin heb om dan iedere keer de spelbreker te moeten zijn. Of op feestjes waar iedereen zo geweldig met z’n werk en carrière bezig is voel ik me niet thuis. Gelukkig kan ik goed luisteren en heb ik nooit een spannend baan gehad waar iedereen het fijne van wilde weten, maar ik merk zelf wel dat er een afstand komt. Misschien creëer ik die in mijn hoofd, kijken of we dat kunnen afschudden. Kortom ik vind eigenlijk dat ik niet moet zeuren, maar soms moet het er even uit want anders gaat het rotten.

Tot nu toe wist ik het een goeie twist te geven, positief te blijven, het klein te houden dicht bij mezelf. Maar ik heb nu ook wel eens momenten dat ik niet weet waar het schip zal stranden. De mooie dingen die we hebben gezien en beleefd, kortom onze herinneringen kunnen ze ons niet afnemen en daar ben ik ontzettend blij mee. Ik ben een bevoorrecht mens met wat ik allemaal van de wereld heb mogen zien. Bevoorrecht met een fijne man en ontzettend slim kind, een huis, een hond, eten op tafel. Wat betreft de toekomst? Daar ben ik soms wel bang voor dat ze me die af kunnen nemen omdat ik ziek ben, 100% afgekeurd, overgeleverd aan de rechtse ballen in Den Haag die langzaam de stoelpoten onder je vandaan zagen, waar je jaren lang hard voor gewerkt hebt. Poefff en weg is het. Ik ben blij dat ik altijd SP of Groenlinks heb gestemd, ook toen dat niet gunstig was voor onze portemonnee, toen stemde ik alleen voor een betere maatschappij en nu daarnaast dus ook voor mn eigen lijfsbehoud, maar wel met opgeheven hoofd!

Advertenties

5 Reacties op “Afbrokkelen

  1. Pingback: De Hobby Blogger – Afbrokkelen | Itsanoushka’s Blog·

  2. Menselieverd, wat een verhaal toch, als alles bij elkaar geschreven en gelezen is, en indrukwekkend geschreven ook.
    k kan me er uit eigen ervaring heel veel wel en natuurlijk veel ook niet bij voorstellen omdat ondanks sommige overeenkomsten onze situaties en fysieke omstandigheden ook weer heel verschillend zijn, maar God wat een uitdagingen heb jij/hebben jullie je al doorheen geslagen en wat zou het verschrikkelijk zijn als Den Haag doorgaat met zagen, waar het wel naar uitziet.

    Knap en fijn ook dat je er zo uitgebreid over schrijft, omdat dat vacuum van bijna-isolement zo kan zuigen, dat herken ik ook weer.
    Ik heb dan het voordeel dat ik letterlijk meer en meer uit de voeten kan en feestelijk vrijwilligerswerk kan doen en er in sommige opzichten veel stijgende lijnen zijn bij mij.
    Het meest vreselijke vind ikzelf vriendinnen ‘kwijtraken’ omdat ze al of niet bewust ‘afhaken’of afgehaakt zijn, als het nog niet goed genoeg gaat, Anderen zijn engelen en nemen vanzelfsprekend wat lekkers mee of informeren wat voor mij het beste uitkomt, maar enorm lastig blijft het.

    Als we iets dichter bij elkaar woonden ging ik nú thee voor je zetten en even op de bank, zitten, stil zijn, praatje, knuffel, en dan misschien even de zon in.
    Voor nu dikke kus en tot gauwer
    xC

    • Dank je wel! Dit doet net zo goed als een kopje thee op de bank 😉 Nu ik jouw reactie zo las dacht ik van ja het komt vooral omdat jezelf verandert door omstandigheden maar de mensen om je heen niet, die gaan gewoon door met hun leven en ja dan past dat soms niet meer bij elkaar en dat zijn allemaal van die dingen die gaan wringen en die je zo met de neus op de feiten drukken.

      Met mij gaat het lichamelijk ook beter dan 2 jaar geleden hoor dankzij de medicijnen. Alleen het wordt niet meer wat het was, even een dingetje om je bij neer te leggen…. Maar wie weet wat de toekomst brengt!

  3. Verder heb ik niet het idee dat wij nou zoveel meer meemaken dan anderen, het hoort bij het leven en daar moet niet te veel over gezeurd worden vind ik dan weer. Dus vond het moeilijk om het plaatsen want zo erg is het nou ook weer niet denk ik dan, stel je niet aan, schop onder kont.

  4. Je hoeft geen schop onder je kont hoor,althans,ik ga m niet uitdelen, 😉 iedereen heeft zijn deel maar dat kun je niet met anderen vergelijken. Je hebt nog wel het overzicht en inzicht en bent bereid dit met anderen te delen. En verder….is het heel herkenbaar…. *knuf*

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s