Projectieplaatje.

Als je ziek bent lijkt dat bij veel mensen te werken als projectiemiddel voor hun eigen klachten. Men vraagt dan eerst hoe gaat het met je? Soms geef je dan antwoord “niet zo lekker vandaag, last van de” …. vul maar in. Maar dan vraagt men  niet waar je last van hebt als je zegt pijn je neus of ribben te hebben, om over de hartklachten maar te zwijgen, nee men vult dat in met hun eigen klachten met vooraf de opmerking “O maar daar heb ik ook wel eens last van”…gevolgd door hun eigen klachten en met tenslotte de aanvulling “maar daar klaag ik maar niet over.” In het begin had ik dan de neiging om uit te leggen dat ik niet een beetje druk in de neus voelde door allergieën o.i.d. (ook heel rot trouwens) maar dat het de overgang van het bot/kraakbeen aan de buitenkant is dat ontsteekt waardoor je er niks op kan velen, ook geen eenvoudig en super licht ooglapje. Of dat als ik pijn mn ribben heb dat het niet een kwestie van even uitrekken of een ander matras kopen is, die zijn dan namelijk al pijnlijk als je er een simpel lakentje oprust en dat het komt omdat daar weefsel ontsteekt. Daarbij hebben we een waterbed….. maar nee stop, ho! Ik probeer nu alleen nog maar te knikken en te zeggen wat vervelend voor je. Dat is niet altijd makkelijk omdat je ook merkt in die opmerking dat ze vinden dat je toch wel een beetje aanstelt en daarbij voelt het dan voor mijzelf erg lullig om over mn eigen klachten iets te zeggen. Het lijkt dan net of je ze probeert te overtroeven/overtuigen en daar heb ik echt geen behoefte aan. Ik weet het dat is mijn probleem misschien moet ik het er gewoon maar uitgooien maar daarbij zegt het meer over hen en hoe zij naar andere kijken dan dat het werkelijk iets over mijzelf zegt. Dus zonde om je energie in te steken want het verandert toch niks. Het ergste zijn soms degene die zelf al vaak lang met klachten lopen die verder niet serieus worden opgepakt en met een kluitje in het riet worden gestuurd. Waarbij ik opgemerkt wil hebben dat ik mij heel goed voor kan stellen hoe frusterend dat is! Het lijkt wel of ze een strijd willen aangaan met je over de klachten, nou daar pas ik voor, geen zin in! Het gaat me steeds beter af en van vallen en opstaan leer je trouwens ook veel 🙂 Mensen die echt willen weten hoe het met mij gaat die vertel ik het wel en dan wil ook graag weten hoe het met hun gaat en dan graag weer over tot andere en leukere zaken zoals de crisis en de Nederlandse zomers 😉

 

Advertenties

8 Reacties op “Projectieplaatje.

  1. Het zelfde geldt trouwens ook voor een slapende hond op de bank. De een vindt dat zalig en wil daar ook graag liggen en de ander vindt dat zo zielig, een hond gevangen in een huis en op de bank……

  2. Wat je hierboven beschrijft heet ‘niet luisteren’. Met alle beste bedoelingen van de wereld draagt men oplossingen aan, waar je niet om vroeg.

    Er is maar één enkele remedie tegen. En dat is het goede voorbeeld geven. In soortgelijke situaties dus wél luisteren. Doorvragen. Uitleg vragen. En nooit meer ‘goede raad’ geven, maar wel vragen wat je zou kunnen doen.

    Luisteren zonder oordeel. Het meest helende gezelschap voor een zieke.

    • Ja de categorie heb je ook nog, de oplossingen aandragers. Inderdaad luisteren, en dan wel actief luisteren, is inderdaad fijn. Ik gebruik dat ook veel in mijn werk en dat doet de mensen goed! Al is het maar 4 uurtjes in de week, het levert een positieve bijdrage en dat is voor mijzelf natuurlijk ook weer heel prettig 🙂 Maar daarvoor moet je ten eerste oprecht interesse in de ander hebben en vooral jezelf even kunnen parkeren, en dat lukt niet iedereen of altijd. Geeft niet, hoeft niet, ik moet daar zelf mee om leren gaan en dat gaat steeds beter! Waarbij het natuurlijk makkelijker is als het iemand is die ver van je af staat dan met vrienden.

      • Het goede voorbeeld geven helpt trouwens niet bij bepaalde mensen dus daar probeer ik ook wel hun gedrag te kopieren, soms merken ze dat het vervelend is als iemand zo reageert maar van sommige mensen, die ken je al zolang die hebben een plaat voor de kop, dus die laat ik maar 🙂

        Iets anders maar misschien wel een leuk voorbeeld. Zo heb ik een ‘collega’die ik iedere keer een prettig weekend wens en die dan zegt “ja dank je wel”. LOL

  3. Ik heb me zóoo voorgenomen van de week om bij die vraag ‘hoe gaat het met je?’ in de toekomst terug te gaan vragen: ‘wil je dat écht weten?. Dit ‘in het geval dat de persoon me dierbaar genoeg is,
    En om te zeggen ‘echt slecht’ als ik graag wil dat die persoon het nooooit meer aan me vraagt. En: ‘heb je even, en weet je zeker dat je dat wil weten, want dat kan niet in drie woorden’, als de persoon belangrijk voor me is maar ik meen dat hij/zij al te veel op eigen bordje heeft, er eigenlijk geen ruimte voor heeft.

    En als ik er uberhaupt geen zin in heb om daar over te hebben, dat ook te zeggen met: liever een ander keertje, laten we het over wat leukers hebben.

    Of als ik me goed voel, het over iets leuks en goeds te hebben wat ik net heb meegemaakt en aan het einde van het hopelijk leuke gesprek te zeggen, hoe het met me gaat komt een ander keertje wel weer.

    Gister nog heb ik een uitnodiging voor een verjaardagsfeest helemaal en eentje half half afgeslagen, met een slag om de ik-laat-het-van-de-dag-zelf-afhangen arm afgeslagen, ook al gaat het regelmatig beter met me, simpelweg omdat ik weet dat ik er veel bekenden tegen kom, waarvan er ongetwijfeld een flink aantal volkomen oprecht nieuwsgierig zijn naar hoe het met me gaat, en een aantal het ongetwijfeld zal gaan vragen ook als dat niet hetgeval is….agonizing is het eerste woord wat bij me opkomt, en niet mijn idee van ‘feest’.

    Dus ja, lang verhaal kort verhaal, heerlijk dat je erover begint Anouschka, en even zo heerlijk – al klinkt dat waarschijnlijk voor duizenden mensen afschuwelijk vreselijk – om mensen te kennen waar het behalve goed op allerlei fronten (dat woord alleen al) ook errug slecht mee gaat op een of ander vlak, want daarmee valt er het best en fijnst over van alles wezenlijks te praten, te zwijgen of het plotseling over héél iets anders te gaan hebben omdat je het even zelf zat bent over je kleine en grote kwellingen te praten.

    Ik kan met mijn beste vriendinnen whatsappen of mailen en dan komen er binnen de korste keren echt vreselijk pijnlijke, teleurstellende en daarom vaak ook heel verdrietige dingen over tafel, en dat al of niet afgewisseld met een even oprecht: nu ga ik ontbijten, veel liefs.
    En dat is verademend, heerlijk en fijn.

    Nou, dit wou ik dus even kwijt, en ook dat je van harte welkom bent om je te melden, in goedere en slechtere tijden, want we zouden tenslotte ook nog altijd dat pilsje pakken en als de zon dan toch schijnt…
    #nuhetnogkanenzo buiten dan 😉

    en mailen of whatsappen kan dus ook 😉
    Soms duurt t even maar ik antwoord altijd, en meestal snel.

    Liefs Carolien

  4. Pingback: Zielsgenot en Pijn » Hoe ‘t met míj gáát? Wil je dat echt weten?·

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s