Dijk doorbraak!

Oke, daar is tie dan die dijk doorbraak. Ik voel hem al een aantal dagen achter mn ogen branden. Langzaam dringt het door alle lagen door totdat het mn kern heeft geraakt. Mn leven zoals het was zal nooit meer zo zijn. Over, uit, schluss, nakkes, nada, niks, het is over en uit. Ik wist het wel al maar nu voel ik het ook, mag ik het voelen, krijg ik de ruimte om het te voelen.

Ik hoef even niet meer achter werk aan. Voelt goed toch zou je denken, nou echt niet! Ik ben afgekeurd en de verzekeringsarts van het UWV zei al “volgens mij heeft u zich de laatste twee jaar erg groot gehouden” en volgens de arbeidsdeskundige “Had ik het nog niet helemaal geaccepteerd”.  Ja, dat klopt omdat je in het begin het idee hebt dat als je maar weet wat je hebt er iets aan gedaan kan worden en dat het dan weer beter gaat. Zo gaat dat toch normaal gesproken als je ziek bent? Maar nu niet. Nu heb ik iets vaags, iets waar niemand echt van gehoord heeft, ja het valt onder de reuma, maar daar is dan ook alles meegezegd. Medicijnen, het is uitproberen wat werkt. Diclofenac en Prednison zijn het in ieder geval niet. Colchicine misschien, meeste mensen kennen dat van de jicht. Alleen zoals mijn reumatoloog zei, het is geen jicht maar we geven het medicijn ook aan mensen met obscure auto-immuun ziektes. Dat het obscure is blijkt wel want de apotheekcomputer kan het niet aan dus die blijft braaf jicht printen op de verpakkingen van de medicijnen. Waar ik waarschijnlijk nooit meer vanaf kom, die medicijnen.

Ja en wat is er dan verandert vraagt men zich misschien af? Nou ja een heleboel kleine dingen, zoals zon, niet goed voor de huid, dus beter niet in de zon. Boodschappen ja dat moet ik eigenlijk niet meer doen volgens de reumatoloog, doe ik al twee jaar niet meer. Doen we braaf ieder weekend samen, hij tilt en ik dirigeer en gooi ook wat in het karretje. Maar dat werkt niet voldoende, het gaat niet over die rot handen, ribben en ellebogen. Typen ach ja dat gaat ook ruk, ja zo een stukje eruit rammelen, maar niet meer zoals vroeger, gewoon 8 uurtjes achter een beeldscherm kunnen werken. Iets anders, Artrose, plopt ook zomaar op en ja zoals de reum zei, als dat eenmaal in je lijf zit kan het zomaar ergens anders op ploppen. Nou ja tot nu toe lijkt het alleen nog in de knieën en het nekgewricht geplopt te zijn. Voldoende wel hoor voor nu. Energie? Down the drain, alles moet uitgebalanceerd gedaan worden. Ik ben dat spuug zat, ik wil gewoon weer die spontane meid zijn die alles leuk vindt en graag wil proberen, slapen zonde van je tijd. Nu ben ik iemand geworden die van te voren op dingen nee moet zeggen, tijdens dingen nee moet zeggen, het gaat niet, het is te veel. Woorden waar ik een hekel aan heb. Het leven moet namelijk geleefd worden. Nu plan ik een dagje uit, daar lopen, daar een metrootje, veel gezellige terrasjes en nog aan het eind van de middag ben ik stil en misselijk van de vermoeidheid.

Vroeger werkte ik, 24-32 uur per week, deed ik alles zo een beetje in huis (niet te veel hoor want het is mn hobby niet), ieder weekend gezellige afspraakjes met vrienden, een (lief) kind opvoeden, zat ik in een bestuur van een fanclub of deed ik nog wat andere leuke klusjes ernaast, veel reizen, nou gewoon lekker leven. Nu ben ik van 2×3 uur arbeidsgewenning terug gegaan naar 2×2 uur omdat het niet ging….Autorijden, bracht altijd meer ontspanning dan inspanning, alleen nu niet meer blijkt als ik als vrijwilligersklus wat foldertjes ga rondrijden om artsen en dergelijk te informeren over het Steunpunt Mantelzorg. Twee uur is te veel, dan zit ik savonds krom van de pijn. En ja dan moet je weer zeggen het gaat niet en gelukkig mag ik blijven en worden er andere klussen aangeboden. Naast het rondrijden deed ik ook al het na bellen van de mantelzorgers om te inventariseren hoe het gaat of gewoon even een luisterend oor te bieden. Nu ga ik ook eindgesprekken voeren met HBO stagiaires, leuk zin in. Ik kreeg een map mee voor het netwerkcoachen. Fijn een toekomst perspectief, het is ook vrijwilligerswerk, maar wel iets wat bij mij past. Nu hoeft het nog niet, eerst maar verder met dokteren en aanvaarden en nieuwe balansen zoeken. Accepteren wat de ene keer gaat de andere keer volstrekt uit den boze is. Aanvaarden dat het niet altijd begrepen wordt. Je dromen bijstellen en dat vind ik nog het moeilijkst!

Binnenkort weer bloed en urine laten onderzoeken, weer naar het ziekenhuis voor de uitslag, misschien dat nu het definitieve verdict komt of blijft het “Ja het is op dit moment het enige wat is overgebleven dat bij de symptomen past”. Gemiddeld staat er 2, 9 jaar voor die diagnose, ik ben 7 april 2010 ziek geworden. 12 april 2012 is het zoveelste arts bezoekje, zou ik voorlopen op schema? Gelukkig ben ik niet meer zo ziek als twee jaar geleden en ja dat komt door vallen en opstaan, proberen en nee zeggen, vooral tegen jezelf, veel rust, medicatie en acceptatie. Gelukkig lijkt deze medicatie wel wat te doen, de dikke rode oren……..oren zeg je? Ja oren waren het doorslag gevende symptoom in deze, niet die doorzakkende vingers en de afwijkende bloedwaardes maar gewoon mn oren. Nou ja die oren dus zijn niet meer dik, rood en heet geweest, net zo min als mn neus, hoewel die soms nog wel pijnlijk kan zijn. De hals, joepie die zwelt ook niet meer zo extreem, dus niet meer het gevoel dat mn strotje wordt dichtgeknepen. Natuurlijk blijft er nog genoeg te zeiken over zoals je hiervoor hebt gelezen en waar ik gewoon geen zin in heb om allemaal over te praten, maar toch wil ik het graag positief benaderen! Heel soms ben ik het even zat en wil ik niet meer alles alleen moeten uitvinden. Maar dan schrijf ik, denk ik, relativeer ik, deel ik. Ik kom er wel!

Advertenties

7 Reacties op “Dijk doorbraak!

  1. Meid wat een ontwikkelingen. Dit is gewoon kut. Kan je ook niet opbeuren met: “komt wel goed schatje”. Hoop dat je in staat bent te accepteren dat het nooit meer zoals vroeger wordt. Sterkte ermee. Snap een klein beetje hoe je je voelt…

  2. Wat is dit kut zeg. En mooier of beter wordt t niet. Hoop dat je kunt accepteren dat je leven er anders uit gaat zien. Ik begrijp een beetje hoe je je voelt. Sterkte meid!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s