Stuk

Stuk = stuk. Dat was het oordeel van de orthopeed (in dit
geval gespecialiseerd in handen) van het revalidatiecentrum. Door ontstekingen
die in de handen hebben gezeten zijn de banden en kapsels van de vingers en
handen/polsen opgerekt. Dat is niet meer terug te draaien en daardoor zijn de
gewrichten in mn handen instabiel, zakken ze door. Voor sommige is een
ringsplint een uitkomst. Het geneest er niet door, pijn gaat er ook niet door
weg maar het zorgt er wel voor dat je gewoon iemand een hand kan geven of een
aai over de bol van je kind zonder dat het steeds verder doorbuigt. Aan de
polsen gaan we werken om ze sterker te maken om op die manier hopelijk geen
braesen nodig te hebben in de toekomst.

Mensen die mijn blog hebben gevolgd weten dat
bovenstaande uitspraak een hele doorbraak is omdat het inderdaad betekend dat
er ontstekingen hebben gezeten. Men heeft die over het hoofd gezien, de
pijnklachten niet serieus genomen. Dikke mensen hebben dikke handen, dus die
zwellingen viel hun niet op. Mijn opmerkingen dat ik niet kon typen omdat het
ontzettend zeer deed, of dat ik gewoon op de bank zat en dat er  een hele nare pijn door de gewrichten trok en dat er meteen zwellingen te zien waren werden niet serieus genomen. Sterker nog ze riepen zelfs een vermomd gegrinnik op.

Het heeft een behoorlijke strijd opgeleverd met sommige artsen
en je zou denken dat je nu eindelijk erkenning krijgt voor je gevoel dat je
opgelucht bent. Maar ik voel me leeg en verdrietig. Het is stuk en komt niet
meer goed. Een heleboel dingen die je leuk vindt geven problemen, koken,
snijden, een boek vasthouden enzovoort. Gelukkig ben ik iemand die meteen aan
oplossingen denkt en niet bij de pakken blijf neer zitten. Zoals mijn vader zou
zeggen geen verdiensten, zo ben je gewoon geboren. Daar ben ik blij om en ook
dat ik het allemaal wel weet te relativeren er zijn altijd ergere dingen, zoals
een kind verliezen of de melding krijgen dat je ongeneeslijk ziek bent.

Maar het neemt niet weg dat dit ook gewoon knap ruk is. Vooral ook omdat ik die pijn ook in polsen, ellebogen, ruggengraat heb gehad. Ook veel pijn heb in knieën en heup.
Komt dat ook daardoor of is het iets anders? En hoe komt het dat het aan allebei
de kanten van mn lichaam plaatsvindt en hoe komt het dat het zo plotseling is
gekomen en wat veroorzaakt die ontstekingen? Waarom hebben ze nog steeds geen punctie genomen van het vocht? Waarom geen foto’s van de ruggengraat? Een diagnose is er nog niet, komt die ooit?

De komende dagen maar eens rustig de tijd nemen om alles
te verwerken en aanvaarden dat stuk = stuk.

Advertenties

3 Reacties op “Stuk

  1. Lieve Anoushka, je voelt je verdrietig en leeg maar tegelijkertijd proef ik een onvoorstelbare doorzettingskracht bij je waarvan ik denk, jij bent stuk=stuk maar ook sterk=sterker! Hou je taai meid en veel liefs van mij,
    Patricia Vlasman

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s