To be continued (13)

Deel 13 is geschreven door gastschrijver Nancy Rogier.
http://cytje.wordpress.com/

Zachtjes wrijf ik over mijn bolle, strak gespannen buik.

Morgen zal niets nog hetzelfde zijn, morgen houd ik mijn kindje in mijn armen. Ik trek de lade open van de babycommode en kijk vertederd naar de piepkleine rompertjes, pyamaatjes en sokjes. Alles ligt meer dan klaar, ik draai me om en laat mijn vingers glijden over het gladde witte hout van de wieg. Ik kan het nog steeds niet bevatten dat hier straks een mensje zal slapen.

Naast ongeduld en spanning voel ik ook een soort knagende onrust, zelfs angst voor wat komen zal.

Resoluut trek ik de rits dicht van mijn weekendtas, morgen om 9 uur word ik verwacht in het ziekenhuis.

Het wordt een keizersnede. De baby ligt in stuit en is bovendien groter dan gemiddeld. Niks om me zorgen over te maken volgens de gyneacoloog, we krijgen een gezonde zoon volgens de laatste echografie. Natuurlijk bevallen is in mijn geval niet aan te raden.

Ik schrik als de bel gaat, Flux loopt kwispelend naar de voordeur, zou Evert zijn sleutels vergeten zijn?

Niet van zijn gewoonte bedenk ik me als ik de deur openmaak.

Het is niet Evert die me staat aan te kijken, maar Rosa, Rosa uit mijn nachtmerrie. Dit kan niet, ik sluit één tel mijn ogen, voel het bloed in mijn oren suizen. Het kaalgeschoren meisje kijkt me aan met priemende ogen om vervolgens haar blik te laten rusten op mijn buik.

‘Het is tijd’, haar stemmetje klinkt vastberaden.

In een impuls sla ik de voordeur met een klap dicht, in volle paniek been ik naar de woonkamer.Waar ligt mijn mobieltje, Evert, waar blijf je, waar ben je, denk ik wanhopig. Met bibberende vingers toets ik het nummer in van mijn man, er schiet van alles door mijn hoofd, het was geen nachtmerrie, het was geen enge droom.

Ineens weet ik het weer, het treft me als een donderslag bij heldere hemel, het lijkt alsof een poortje ineens traag opengaat in mijn geheugen, er is geen houden meer aan. In flarden krijg ik allerlei beelden binnen, het zweet breekt me uit.

Ik hoor de voordeur opengaan, laat uit schrik het mobieltje uit mijn handen vallen, sprint naar de keuken en doe vliegensvlug de deur achter me dicht. Ik ben buiten adem, de baby schopt heftig tegen mijn blaas en ik krimp ineen van de pijn, de vreemde lege blik van Rosa voorspelt niks goeds en kind of niet, ik besef plots dat mijn baby en ik in groot gevaar verkeren.

“Ellen, waar ben je?”, mijn God, tranen biggelen over mijn wangen, het is Evert, Evert is er, opgelucht duw ik met trillende hand de deurklink naar omlaag en duw ik zachtjes de deur open, “Hier, Evert” , mijn stem is schor en ik snik de woorden uit.

Evert staat voor me, ik sla mijn armen om hem heen, duw mijn hoofd tegen zijn schouder en huil zachtjes, hij streelt teder mijn rug, “Rustig aan, lieverd, denk aan de baby, alles komt goed, heus, werk maar gewoon mee.”

Langzaam dringen zijn laatste vier woorden tot me door en vooraleer de betekenis ervan ten volle tot me doordringt voel ik een venijnig prikje in mijn nek.

– To be continued –

Deel 14 zal ook weer een gastschrijver worden geschreven, wil jij ook (nog) een deel schrijven? Laat het me weten!

Advertenties

4 Reacties op “To be continued (13)

  1. Ja, ja, ja…. helemaal top! Als we dit straks als boek uit gaan brengen, worden we stinkend rijk, jongens! Die Gouden Griffel delen we met z’n allen, hahahaha.

    Nancy, wat een supergoed vervolg heb je geschreven. Heel spannend.

  2. Ik vond het heerlijk om te doen, erg leuk dat jullie ervan genoten hebben, ben zelf ook razend benieuwd naar het vervolg…..briljant project Anoushka:-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s