To be continued (12)

Deel 12 is geschreven door gastschrijver Sander Vrugt van Keulen. http://www.CoachSander.nl

Awakening

De druk op mijn blaas is ondertussen onhoudbaar geworden, ik moét nú plassen! Dan maar in die donkere hoek naast de kast. Jasses wat vies! Ik voel dat mijn wangen zich kleuren van schaamte…

Op mijn hurken in de hoek voel ik het warme vocht langs mijn blote voeten lopen. Tegelijkertijd kijk ik naar de tafels met daarop de dode vrouwen en probeer na te denken. Wat was dit, waar ben ik, wat moeten ze van mij?  Waarom ben ik hier?

Terwijl het tot mij doordringt dat ik wel erg lang aan het plassen ben voel ik mij zweverig worden… Nadenken wordt ineens moeilijker. Zou ik… Wat… Oh nee! Ik ben mijn bewustzijn aan het verliezen! Is het geen urine maar bloed? Ik kijk naar beneden, maar in het halfdonker zie ik tussen mijn benen wel vocht liggen op de vloer, maar kan niet zien welke kleur het is…

Steeds heftiger maakt een paniek zich van mij meester; ik voel mijn lichaam steeds lomer en langzamer worden terwijl mijn hersenen in overdrive gaan. Wat als er nu ineens iemand binnenkomt, dan kan ik mij niet verweren! Als ik zo meteen val dan wordt mijn ochtendjas vies van de urine of het bloed of wat het ook is…

De heftige golven van paniek worden langzaam minder… zachtjes kabbelend… alle angst verdwijnt.

Als een zonnestraal door donkere wolken komt er rust over mij heen. Kalmte. Bedaardheid. Aanvaarding.

‘k Begrijp er helemaal niets van, maar het is heerlijk. Zo vredig. Mooi. Hier wil ik wel zijn. Hier wil ik wel blijven…

In de verte hoor ik een stem, heel ver weg. Een prettige mannenstem.

“Ellen” “Ellen” Ik hoor mijn naam, heel ver weg, maar het is net alsof ik die niet ken. Terwijl ik weet dat het mijn naam is. Mijn ogenleden lijken vastgeplakt, ik moet al mijn wilskracht inzetten.

Met het opendoen van m’n ogen merk ik dat het hier lekker ruikt en aangenaam warm voelt, niet koud en onaangenaam als waar ik vandaan kom. Ik knipper met mijn ogen. Ondanks het gedimde licht hebben mijn ogen moeite om te zien.

De stem die mijn naam roept hoor ik steeds beter. Ik probeer zijn richting in te kijken, te zien wie dat is en waar ik ben.

“Hallo Ellen. Fijn dat je er weer bent. ‘k Maakte mij zo’n zorgen over je. Hoe voel jij je?” De toon en boodschap van de stem, ik kan hem nog steeds niet goed onderscheiden, zijn zo in contrast met alles wat ik heb meegemaakt dat het mij in verwarring brengt.

De gedaante van de man begin ik te onderscheiden; het lijkt wel alsof hij een aureool van licht heeft, de gedachte ‘Ik ben toch niet in de hemel?’ schiet door mij heen. Nee, er staat gewoon een lamp achter hem. Steeds beter zie ik zijn gezicht. Een lief en aangenaam gezicht, hij glimlacht naar mij.

“Dag Ellen. Je was buiten bewustzijn Ellen. Het leek wel alsof je in grote paniek was, maar nou is alles goed en oké. Je bent weer terug, alles is over. Je maakt mij zo blij”

Ik kijk om mij heen en zie dat ik in een hele moderne ziekenhuiskamer lig. Het lijkt bijna wel een hotelkamer, maar aan het voeteneind van m’n bed kan ik zien dat het toch een ziekenhuis moet zijn. Kijkend naar het voeteneind zie ik dat er een hele grote bult onder de dekens zit. WAT? Is dat mijn buik? Ben ik zwanger?

In verwarring kijk ik naar de man naast mij “Ben ik zwanger? Waar ben ik, wat is er gebeurd?”

“Oh Ellen, ik ben zo blij je stem weer te horen! Ja, bent zwanger van ons kindje…” Hoewel de boodschap mij heel erg verward, is de stem zo aangenaam en herkenbaar dat het absoluut niet beangstigend is. “Vertel mij meer, ik kan mij niets herinneren!”

De aardige aangename man begint te vertellen over wat er de afgelopen maanden allemaal gebeurd is. Met mij, met hem, met ons kindje. Met groeiende verbazing hoor ik zijn verhaal. Waarom weet ik dit allemaal niet?

–        To be continued –

 Volgende week zondag het vervolg! Wil je ook een deel schrijven? Laat het me weten!

Advertenties

5 Reacties op “To be continued (12)

  1. Gaaf! Prachtige manier om ons te laten weten dat het nog steeds niet zeker is wat er is gebeurd…Op een of andere manier geloof ik niet dat de volgende gast het ons gaat vertellen. Maar misschien ook wel…;-) Mooi gedaan!

  2. Dit was heel erg leuk om te doen… Heel spannend om te zien of de volgende schrijver deze lijn blijft volgen of er weer een nieuwe wending aan geeft; het wordt nog een hele roman! :-))

  3. Iedere keer verbaas ik mij weer over de vindingrijkheid van de schrijver/schrijfster. Ook het mooie van deze opzet,met iedere week een andere invalshoek!Geweldig! 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s