To be continued (10)

Deel 10 is geschreven door gastschrijver Peter van Dartel
http://darteldraaftdoor.blogspot.com/

Weg moet ik. Ik moet weg uit deze kamer, weg uit dit gebouw. Ik wil naar huis, naar mijn hondje Flux en vervolgens diep onder mijn dekbed kruipen en morgen wakker worden alsof dit allemaal een grote nachtmerrie is geweest.

Maar tegelijkertijd besef ik dat ik hier misschien niet voor niets ben. Stel dat ik de enige vrouw ben die erin is geslaagd dat drogerende apparaatje uit het hoofd te persen? De vrouwen die hier liggen, zijn dood. Maar in andere ruimtes heb ik genoeg andere vrouwen gezien, allemaal zwanger. Of ze dat nu nog zijn…? Misschien moest ik denken dat ze zwanger zijn. Misschien leven ze niet meer? Misschien, misschien. Gek word ik ervan. Maar eerst: weg uit deze kamer!

Voorzichtig pak ik de deurklink vast en beweeg haar langzaam naar beneden. Ik wil niet het minste geluid maken. Ik open de deur. Achter de deur bevindt zich nog een kamer. Deze kamer is leeg. Geen stoel, geen tafel, geen bed. Recht tegenover me zie ik een deur. Behoedzaam loop ik naar die deur. Ook deze opent. En weer zie ik een kamer, volgens mij even groot als de andere twee. Deze is ook helemaal leeg en heeft weer een deur aan de andere kant. Ik krijg het gevoel dat ik in een computerspelletje ben beland. ‘Op zoek naar de verborgen uitgang. Level 4’. Bizar dit. Ik besef dat teruggaan geen optie is en loop naar die deur. Als ik die open, zie ik tot mijn verbazing dat de ruimte daarachter dezelfde is als waar ik begon. Ik ben weer terug bij die dode vrouwen! Ben ik nog steeds gedrogeerd of zo? Wat voor een spel wordt er met mij gespeeld? Verward, moe maar vooral gedesillusioneerd ga ik op de grond zitten. En dan komen de tranen, heel veel tranen.

——–

Drie mannen en een jonge vrouw kijken aandachtig naar de beelden op een grote monitor. “Heeft dit geintje al niet lang genoeg geduurd?”, vraagt een man zich hardop af. Van de andere twee mannen en de vrouw krijgt hij geen antwoord. “Hoe lang moeten we haar nog voor de gek houden?”, zegt hij, deze keer de anderen aankijkend. “We zijn nog niet klaar met haar”, antwoordt de vrouw. “Zij denkt ons te slim af te zijn. We zullen haar eens een lesje leren. Trouwens, heb jij haar hondje nog opgehaald en behandeld?” Een donkerharige man knikt instemmend. “Mooi, dan gaan wij die maar eens inzetten.”

——–

De tranen willen niet stoppen. Ik heb geen kracht meer. Elke wilskracht is weg. Dan hoor ik een zoefend geluid, het geluid van een elektrische deur of schuif. Voordat ik kan kijken waar dat vandaan komt, hoor ik ook getrippel op het linoleum. Een bekend geluid. Flux! Lieve Flux! Mijn hondje springt in mijn armen. Weer begin ik hard te huilen, nu van een zekere opluchting alsof alles nu goed komt. Flux likt me over de neus van blijdschap. Ik houd hem stevig vast om hem nooit meer los te laten.

Maar er klopt iets niet. Flux is koud, steenkoud. Hij leeft, maar is koud. Verder ziet hij er uit als altijd. Dezelfde platte neus, dezelfde kleine oren en die rare krulstaart. Hebben ze met hem ook iets uitgehaald? Ik onderzoek hem snel op wondjes en andere vreemde dingen. Op zijn buik, net onder de navel, vind ik een hechting. Ik voel aan mijn eigen hechting, die ook net onder de navel zit. Flux gaat staan. Een trilling gaat zijn lijf. Flux verstijfd van kop tot staart. Dan maakt hij opeens een hard, angstaanjagend gorgelend geluid. Als een vulkaan braakt hij vervolgens een grote hoeveelheid paars slijm uit. Ik ben niet in staat iets te doen, zo verward ben ik. Wat kan ik trouwens doen? Mijn hondje lijkt wel een monster, niet van deze wereld. Ik word nog verwarder als Flux na deze aanval rustig kwispelend wegloopt en verdwijnt door een kleine opening in de muur.

——–

“Fantastisch! Wat een show”, zegt de jonge vrouw, al kijkend naar de beelden op het scherm. “Ik geloof dat ze er nu wel klaar voor is.”

– To be continued –

Volgende week zondag deel 11. Wil je ook een deel schrijven? Laat het me weten!

Advertenties

7 Reacties op “To be continued (10)

  1. Ik vind het werkelijk waar een super boek aan het worden! En mega complimenten voor Peter, jeetje, echt heel goed geschreven! Mooie korte, pakkende zinnen en goede spanningsopbouw. I’m impressed! Groet, Patricia

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s