To be continued (9)

Deel 9 is geschreven door gastschrijver Kirstin Rozema.
www.mijnbestseller.nl/kirstin

Ik ben zelden zo in paniek geweest als op dit moment, maar gek genoeg ben ik ook zelden zo vastberaden geweest om duidelijkheid te krijgen. Nogmaals kijk ik in mijn eigen gezicht daar op die tafel, zie ik mijn eigen lichaam en voel ik de bijna niet te stoppen drang om te gillen. Ik bijt keihard in mijn hand om het gillen tegen te gaan en dan ineens zie ik iets dat niet klopt: een moedervlek op mijn – of eigenlijk haar – linkerschouder. Die heb ik niet! Niet de echte ik. Zo snel als ik kan maak ik mijn schouder bloot en kijk. Zie je wel, niets! Ik voel aan mijn schouder en voel zelf dat ik het doe. Kijk, dat klopt dus wel. Ik ben niet gek, ik ben niet dood, maar er iets iets absurds aan de hand. Voorzichtig voel ik aan mijn gezicht, maar ik merk niets vreemds. Gewoon, vingers op mijn wangen en een warm gezicht op mijn vingertoppen. Mijn lijf is dus van mij, maar mijn gezicht niet. Waanzin…

De paniek zakt weg richting vertwijfeling, de vertwijfeling maakt plaats voor boosheid en langzaam kom ik in de goede richting. Ik moet weten, ik moet denken, nadenken over wat ik weet. Wat herinner ik me, wat denk ik te weten en hoe puzzel ik me hier uit? Langzaam laat ik me op de grond zakken in een hoek van de kamer en steun met mijn hoofd tegen de muur. Ik kijk heel geconcentreerd naar rechts en draai uiterst zorgvuldig mijn hoofd naar de andere kant. Zo probeer ik zoveel mogelijk details in me op te nemen. Maar voor ik mijn hoofd gedraaid heb, voel ik ineens een scherpe pijn. Net achter mijn linkeroor voel ik een verschrikkelijke drukpijn, die even snel als hij kwam weer ophoudt. Voorzichtig laat ik mijn vingers over de plek glijden en een ijskoude scheut paniek golft weer door mijn buik: daar zit iets! Ze hebben iets in me gestopt!
Zo voorzichtig als ik kan voel ik met mijn vingers over het “ding” en ik voel me misselijk worden. Wat is het? Wat doet het met me? Maar vooral: hoe krijg ik het eruit? Het MOET er uit! Paniekerig begin ik te voelen naar een wondje, een hechting of wat dan ook. Ergens moet er iets zitten, ze hebben het ding er ook ingekregen, dus het moet er ook weer uit. Dan voel ik een heel klein soort bubbeltje met een draadje eraan: een hechting. Ik laat het draadje nogmaals door mijn vingers spelen en trek dan ineens zo hard als ik kan, terwijl ik me keihard op mijn lippen bijt.

De kamer golft. Mijn maag doet hetzelfde. Op het moment dat ik merk dat ik de hechting in mijn handen heb, geef ik over, in grote golven. Uitgeput lig ik even later op de grond, maar ik realiseer me dat ik niet klaar ben: het “ding” moet er ook uit. De tranen biggelen me weer over de wangen. Wat is er toch mis gegaan met me? Hoe kon ik zo stom zijn om mee te gaan met iemand, die ik niet ken? De boosheid die me nu overvalt geeft me vleugels en met een ontzettende duw, knijp ik het “ding” uit m’n hoofd. Alsof het een overrijpe puist is, zo voelt het aan. Een soort knappend geluid geeft het, maar dan kan ook komen doordat het ding op de grond uit elkaar valt. Er komt iets uit, een soort vloeistof lijkt het wel. Op hetzelfde moment merk ik dat ik me totaal anders voel. De mist in mijn hoofd trekt op. Het lijkt wel of ik weer plaatsneem in mezelf. De vreemde vrouw die bezit had genomen van mij, stapt uit en ik heb weer de controle.

Gek genoeg ben ik op slag rustig. Ik heb mezelf bevrijd van iets raars en voel me ook een stuk sterker nu. Maar nu wil ik het weten ook. Hebben de dode vrouwen ook allemaal een capsule achter hun oor? Ik kom weer overeind en strompel naar de tafels met de lijken erop. De vrouw, die mijn gezicht had, is gek genoeg ineens compleet veranderd. Ze heeft nu normaal, bruin haar en kan iedereen zijn, behalve mijzelf. Ook de andere vrouwen lijken niet meer op elkaar. En ik? Ben ik mezelf weer? Ik voel in mijn gezicht en het voelt vertrouwd. Zie je wel, ik ben zwaar gedrogeerd geweest! Maar met welk doel? Waarom moest ik denken dat ik iemand anders was? Waarom moest het lijken of iedereen op elkaar leek? Weer zak ik op de grond. Dit gegeven moet ik verwerken. Ik moet denken, rustig nadenken. Maar dan overvalt een geweldig paniekgevoel me. Ik lag immers net ook op een tafel. Het schrijnende gevoel tussen mijn benen, het kramperige in mijn buik…  wat hebben ze gedaan? Hebben ze geprobeerd me te verkrachten, of misschien kunstmatig te bevruchten? Iedere vrouw hier is immers zwanger of zwanger geweest? Maar door de prikpil zal ik niet zwanger worden. Oh mijn hemel, wat gaan ze met me doen als ze daar achter komen?

– To be continued –

Volgende week zondag deel 10. Wil je ook een keer een deel schrijven en zelf bepalen hoe het verhaal verder gaat? Laat het me weten!

Advertenties

3 Reacties op “To be continued (9)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s