To be continued (8)

Deel 8 is geschreven door gastschrijver Martin Janssen
 http://www.treincolumn.nl/

De deurklink beweegt naar beneden. Door het melkglas zie ik het silhouet van een groot persoon. Wanneer de deur op een kier staat, hoor ik een man zeggen: “Haal jij de volgende?” De man stapt vervolgens de kamer binnen, neemt een haal van zijn sigaret en gooit het op de grond, waar het vlak voor mijn gezicht blijft liggen.

“Wat willen jullie toch van me?”, stamel ik. Met een draaiende voetbeweging dooft de man zijn peuk. Zonder iets te zeggen, trekt hij mij aan mijn arm omhoog en zet mij op de enige stoel in de kamer. Zijn grauwe shirt ruikt duidelijk naar zweet. Op zijn gespierde linker onderarm valt mij een tatoeage op van drie cirkels die in elkaar grijpen. Die cirkels. Waar heb ik die toch eerder gezien? Was dat niet in Thailand? Of nee, Peru! Na mijn studie ben ik een jaar in Peru geweest. Het had iets met één of ander ritueel te maken. Ik kan niet helder meer denken.

Het begint mij te duizelen.

Ik moet in elkaar zijn gezakt van de honger of de spanning. Wanneer ik weer bijkom, merk ik dat ik op een tafel lig onder een groen laken. De ruimte is koud en het ruikt hier erg muf. Het is doodstil. Het laken gooi ik van me af en voorzichtig laat ik me van de tafel glijden. Wanneer mijn blote voeten de koude vloer raken, glij ik bijna uit. Is dat bloed? Ik kan het niet goed zien. Het enige licht komt door een raampje boven de deur. Angstig kijk ik de ruimte rond en sla instinctief mijn hand voor mijn mond, wanneer ik vier lichamen ontdek, bang om anders te gaan gillen. Ik durf eigenlijk niet te gaan kijken of ze nog in leven zijn.

In welke nachtmerrie ben ik beland? Laat me alsjeblieft wakker worden.

Tranen biggelen nu over mijn wangen. Zal ik hier ooit nog levend vandaan komen? En wie zorgt er dan voor Flux, mijn lieve hondje? Ze zal ondertussen de hele flat wel bij elkaar geblaft hebben en zal er iemand naar mij op zoek zijn? Ze zullen mij op mijn werk toch ook wel missen? En Laura zou vanavond nog bellen hoe het is gegaan met de training.

Ik moet mezelf vermannen, sterk zijn, anders kom ik er nooit achter. Langzaam en voorzichtig trek ik een groen laken van één van de lichamen af om… Oh, mijn god! Ik laat het laken op de grond vallen, doe een aantal stappen achteruit en kom tot stilstand tegen een kast. Het glaswerk in de deuren rinkelt.

Zal dat één van die … nee … die waren zwanger … maar deze vrouw heeft wél rood haar. Ik hijs mezelf omhoog en zet voorzichtig een paar stappen dichterbij. Mijn ergste vermoeden wordt bewaarheid wanneer ik een hele rits hechtingen op haar buik zie. Wat hebben ze met haar en haar kind gedaan? Ik check het lichaam verder op sporen, maar vind geen aanwijzingen. Wanneer ik in het weinige licht dat er is haar gezicht bekijk, stokt mijn adem. Maar … maar … dat … dat is … mijn gezicht!

– To be continued –

Volgende week zondag deel 9. Wil je ook een keer een deel schrijven? Laat het me weten!

Advertenties

6 Reacties op “To be continued (8)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s