To be continued (5)

Deel 5 is geschreven door gastschrijver Lucas Bezembinder. http://verhaal140.wordpress.com/ en is te vinden op twitter @verhaal140

Iets verderop gebaart het meisje naar een ander rooster. Ik klem de metalen spijlen tussen mijn vingers en ben verbaasd dat het zo makkelijk open gaat. Blijkbaar is het meisje hier ook voor verantwoordelijk. We komen uit in een donkere kamer. Ik zie helemaal niets. Ik voel dat het meisje mijn hand weer pakt en mij meevoert. Als een blinde laat ik mij leiden. Even later legt ze mijn hand op iets kouds. Alsof ik voorzichtig de huid van een nieuwe liefde streel probeer ik te voelen wat het is. Het is een stang die je naar beneden moet duwen om een grote deur te openen. Even aarzel ik. Bang om met veel lawaai ergens binnen te vallen waar ik niet wil zijn. Dan geeft het meisje mij een duw in mijn rug en doe ik het toch. Ik schrik van het gekraak. Met de deur op een kier kijk ik naar buiten. Ik moet even met mijn ogen knijpen. Na een paar seconden zijn ze aan het felle licht gewend en zie ik dat we op een lege parkeerplaats zijn uitgekomen. Daarachter een hoog hek met daar weer achter een eindeloze vlakte. Nergens zie ik huizen of andere tekenen van menselijke activiteit. 

Ik schrik wanneer het hek opengaat. Even later rijdt er een kleine vrachtwagen de parkeerplaats op. Iets verderop, bij precies zo’n deur als deze, stopt de bus. Een grote kale man stapt uit de bus en loopt naar de deur. Hij zegt iets door de intercom en doet daarna de laadklep open. Op het moment dat die helemaal naar beneden is gekomen, gaat de deur open. Ik trek gauw mijn hoofd naar binnen als ik zie dat het de man is die mij gisteravond waarschijnlijk hierheen heeft gebracht. Ik haal een paar keer diep adem en kijk weer voorzichtig naar buiten. Ik zie nog net de beide mannen met een draagbaar iemand naar binnen dragen. ‘Hun volgende slachtoffer?’ denk ik met afschuw. Bij die gedachte moet ik bijna overgeven. Dan merk ik ook dat ik enorme honger heb. Lang om daar over na te denken heb ik niet. Het meisje is langs mij heen geglipt en rent naar de vrachtwagen. Bang dat ze gepakt wordt, ren ik haar achterna. Vlakbij de laadklep haal ik haar in. Ze wijst naar de open achterbak. Dan begrijp ik haar. Dit is DE manier om hier weg te komen. In de laadruimte kijkend, zie ik achterin een paar dozen staan. Ik til het meisje op en wijs naar de dozen. Als ze in de laadruimte staat en ziet dat ik geen aanstalten maak om ook naar binnen te klimmen, kijkt ze mij bang aan. 

“Ik ben zo terug,’ fluister ik tegen haar. “Verstop je achter die dozen.” 

Ik moet iets te eten vinden. Wie weet hoe lang we nog in die vrachtwagen zitten. Wanneer ik daar van mijn stokje ga, zijn we nog verder van huis. 

Langzaam doe ik de deur waardoor de twee mannen met de brancard naar binnen zijn gegaan open. Ik kom in een soort hal uit met verschillende deuren. Op bijna alle deuren staan letters. Die leiden waarschijnlijk naar de bijbehorende afdelingen. Ik loop naar de enige deur zonder opschrift. Bij de deur aangekomen hoor ik plots gelach achter mij. Zonder om te kijken waar het gelach vandaan komt, ga ik naar binnen. 

Verbaasd kijk ik om mij heen. Ik sta in een gigantische eetzaal. Tientallen tafeltjes, keurig gedekt, maar zonder eters en ook zonder personeel. Ik kijk of ik ergens iets eetbaar zie. Vlakbij het enorme raam staat een soort vitrinekast. Ik ben blij verrast daar drie appels en een broodje te vinden. Op het moment dat ik die pak en in mijn zak steek, hoor ik buiten de vrachtwagen wegrijden. Even sta ik als aan de grond genageld. ‘Het meisje zit er nog in en ik moet haar helpen,’ denk ik bezorgd. Mijn hersenen maken overuren. Dan zie ik dat de weg die de vrachtauto neemt ook langs het restaurant loopt. Ik kijk om mij heen. Helemaal in de hoek zie ik een kleine deur. Voordat ik erheen ga, ren ik terug naar de kast. Ik pak het grote mes dat ik daar heb zien liggen. Op weg naar het deurtje zie ik mijzelf in de spiegelwand aan de andere kant van de eetzaal. Ik schrik. ‘Dat ben ik niet!’

– To be continued –

Volgende week zondag deel 6. Wil je zelf bepalen hoe het verhaal verder gaat en ook een deel schrijven? Laat het me weten!

Advertenties

2 Reacties op “To be continued (5)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s