To be continued (2)

Deel 2 is geschreven door gastschrijver Guido http://guidohuisintveld.blogspot.com

Verward kom ik omhoog en steun op mijn elleboog, op zoek naar het nachtkastje. Dat blijkt aan de andere kant te staan. Er staat een glas water op. Daarnaast ligt een pakje pijnstillers. Langzaam dringen de kleuren van de kamer tot mij door. Ze zijn niet herkenbaar.
Ik ga rechtop zitten en wrijf overdreven in mijn ogen om de mogelijke droombeelden weg te vagen. De kamer blijft hetzelfde. Onbekend.

Even een zen-momentje, jongens. Rustig blijven. Wat is hier aan de hand. Ik ben toch niet aan het dementeren. Waar ben ik? Denk, denk, denk. Gisteravond: training, aan de bar hangen, en toen? Ben ik met iemand meegereden? Geen idee… Er zit een gat in mijn geheugen ter grootte van een bowlingbal. Wat is dit??
“Hallo?” roep ik naar de deur die op een kier staat.

Welke malloot heeft er nu tralies voor zijn raam?

En waar zijn mijn kleren?

In de film lopen ze dan met het bedlaken om zich heen romantisch door het huis te schuifelen. Dat gaat me met dat jute dekbed van dertig kilo niet lukken… Dan maar zo.
De zware deur geeft amper mee. Ik kom uit in een donkere gang en tast tevergeefs naar een lichtknop. Gezellig. Aan het einde lonkt een smalle strook licht. Wanneer ik voorzichtig de verlichte ruimte in loop, ontwaar ik een knus ingerichte woonkamer.

Een mij vreemde man komt plots de hoek om met een kop koffie in zijn ene en een krant in zijn andere hand.
“Goeiemorgen, zeg! Lekker uitgeslapen?” vraagt hij.
First things first, dus ik vraag: “Waar zijn mijn kleren?”
“In de was. Beetje vuil geworden. Bloedvlekken en zo. Maar pak zo lang die badjas maar.”
Bloedvlekken? Ik trek de ceintuur van de warme badjas strak aan, sla mijn armen over elkaar en blijf op gepaste afstand naar het gehele tafereel kijken.
“Koffie?”, vraagt hij terwijl hij zijn kopje omhoog houdt.
“Ik… ehm… Tjesus, sorry hoor, maar ik heb even een black-out, geloof ik. Kan me niks meer herinneren van de afgelopen nacht.”
“Heb je een pijnstiller genomen?” vraagt hij, alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
“Nee…? Maar wie…”
“Had je beter wel kunnen doen. Dus? Wat gaat het worden? Koffie?”
“Ik wil niet onbeleefd zijn, maar… wie ben je eigenlijk? En waar ben ik?”

Op dat moment knippert de man een aantal keer dwangneurotisch met zijn ogen. Hij kijkt naar zijn koffie, neemt een slok en zegt iets te vrolijk: “Dát, popje van me, is geheim.”
Een andere deur zwaait open en een bekend gezicht kijkt me verschrikt aan. Althans, bekend gezicht… Vooral de prachtige zwarte haardos herken ik. En nóg laat de rest van mijn geheugen me in de steek. Het strakke designerpak van gisteravond is ingewisseld voor een houthakkers-outfit, inclusief laarzen en bijl.
Met grote stappen komt hij op me aflopen en zegt: “Heb je een pijnstiller genomen?”
En weer antwoord ik: “Nee…?” Maar deze keer zit er een angstige trilling in mijn stem.
“Had je beter wel kunnen doen,” grijnst hij.
Ik neem een diepe hap lucht en staar met grote ogen naar de bijl waar enkele bloeddruppels aankleven.

– to be continued-

Het spannende vervolg wordt volgende week zondag weer geplaatst en geschreven door een gastschrijver.

Advertenties

5 Reacties op “To be continued (2)

  1. Whaha,grappig hoe een ander het verhaal invult he! Dit is leuk! Ben benieuwd naar het vervolg. “Heb je een pijnstiller ingenomen? Nee.. Had je beter wel kunnen doen…. ” 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s