Acceptatieproces

In het kader schrijf het lekker van je af dit blogje. Naast de mogelijkheid dat je rustig de tijd hebt om je heen te kijken op de kruispunten (zie vorige blog) als je ziek bent kom je ook op kruisingen waarvan op sommige dagen alle kanten lijken dood te lopen. Dan voel je je gefrustreerd, boos en verdrietig.  Schijnt allemaal bij het acceptatieproces te horen. Gelukkig voel ik me niet altijd zo maar gisterenmiddag en vanmorgen wel.

Ik werd gisteren al moe wakker en het werd echt weer zo een dag om je voort te slepen. Zonder enige reden want het was juist een heerlijke dag, zonnetje scheen, lekker even eruit en genieten op onze kade in het dorp van de vogels. De zon is nog niet scherp genoeg om meer last te krijgen van de rosaria, dus wat wil een mens nog meer.

Nou ja gewoon fit zijn en geen pijn hebben en alles gewoon kunnen doen zonder dat je het idee hebt dat je vingers, polsen, ellebogen en ribben het begeven.  Het frustrerende is dat je de dingen die je juist zo leuk vind om te doen zoals bijvoorbeeld koken en een boek lezen  gewoon soms kloten gaan. Daarnaast voel ik ook die pijn in m’n voeten, si-gewrichten en knieën, dus het breidt zich lekker uit. Vooral het feit dat men zegt dat het niet beter gaat worden maar men ook niet kan zeggen hoe snel het proces kan gaan maakt je boos. Verdrietig word ik van het feit dat ik niet weet hoe de toekomst eruit ziet en dat er nog geen duidelijke diagnose is. Want een diagnose betekent wellicht gerichte medicatie of in ieder geval meer duidelijkheid in het verloop.

Op goeie momenten kan ik daar het positieve van inzien. Leuk iets nieuws, misschien brengt het wel mogelijkheden die ik anders niet gezien zou hebben. Maar op de momenten dat ik geconfronteerd wordt met mijn beperkingen dan weet ik dat het niet zo rooskleurig is en dat de mogelijkheid bestaat dat ik een heleboel wil maar niet meer kan. Niet dat ik me daar zomaar bij neer leg en zal er ook alles aan doen wat in mijn vermogen ligt om  vooruitgang te boeken of in ieder geval het proces zoveel mogelijk te remmen.

De reden voor dit stukje is dat ik vanmorgen in de spiegel keek en ik daar een bol, bleek gezicht zag met rode ruwe vlekken en ogen die branden en een van de ogen eruit ziet alsof tie dicht gaat zitten. Dat hoort dan weer bij de rosaria en niet bij de reuma. Nou ja wellicht zijn ze niet los van elkaar te zien, de toekomst zal het leren. Normaal had ik natuurlijk ook wel van die momenten maar dan ging ik me lekker opmaken en voelde ik me weer lekker fris en fruitig. Alleen de rosaria op dit moment houdt niet van make-up en dus schipper ik een beetje met mascara en lippenstift. Arrghhhhhh. Tel daar bij op dat gisterenavond toen ik wat diepvries aardappelschijfjes los wilde maken om in de oven te stoppen er wat vingers de pijnlijke neiging hadden om de andere kant op te buigen. Terwijl op tv een kookprogramma was waar men een lekker brood aan het kneden was en een ander een sabayon aan het kloppen. Zo over duidelijk dingen die ik nu niet kan. Plus dat ik vanmorgen weer met pijn wakker werd, misschien wel omdat ik gebokst had op de wii, ja toen kwam het net tot een lekkere gefrustreerde jankbui.

Nu gaat het wel weer en zet ik mijn spullen klaar voor de fysio. Ik ga er weer voor….. nou ja ik doe in ieder geval m’n best.

Advertenties

Een Reactie op “Acceptatieproces

  1. Hoi Anoushka, Mooi geschreven, het leven verrast je gratis en voor niets met van alles waarop een mens helemaal niet zit te wachten. De manier waarop je hiermee omgaat is bepalend en daar moet heel wat strijd voor geleverd worden. Gelukkig ben jij een heel strijdbaar type!
    Liefs, Sandra

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s