Even naar de dermatoloog.

Had een oproep gekregen om mij bij de poli huidziekten te melden, onderdeeltje van verschillende onderzoeken. 9.15 had ik de afspraak, kwartier van te voren moest ik mij melden bij de inschrijfbalie van de poli, dus om 8.00 de deur uit. Natuurlijk wou iedereen vandaag die kant op dus om 8.55 ben ik eindelijk kruipend bij de slagbomen van de parkeerplaats van het ziekenhuis aangekomen. Wonder boven wonder daar geen roodlicht met vol en daadwerkelijk nog parkeerplekken na de slagbomen. Bij de inschrijfbalie nog wat gegevens gecheckt en aangevuld, stickertjes mee in het ziekenhuismapje en door naar het volgende loket, ook daar geen rijen, het gaat goed vandaag! Hier worden de stickertjes weer uit het mapje gehaald en mag ik in de gang plaatsnemen, het is 09.00 dus ik heb nog tijd genoeg om een boekje te lezen, alleen ik heb niks meegenomen want deze keer had ik een afspraak met een dermatoloog en hoefde ik mij niet op een inloopspreekuur te melden.

Natuurlijk liggen daar ook genoeg boekjes om te lezen maar toch bij de afdeling huidziekten en geslachtsziekten raak je nu eenmaal liever geen dingen aan die niet uit je eigen tas komen, dus mensjes kijken, ook leuk! Om 9.15 word ik opgeroepen, mooi we liggen op schema. De verpleger brengt me naar een behandelkamer, drukt mij stomverbaasd een Privé in de handen met de opmerking voor als het nog even gaat duren. Nou hou ik helemaal niet van de Privé dus die leg ik maar op een bureau neer. Ik zie een behandeltafel en wat stoelen langs de kant en een stoel achter dat bureau, die zal voor de dokter zijn dus ik zoek een stoel uit die langs de kant staat. Ik kijk de kamer wat rond, weinig interessants te vinden, er hangt 1 poster, waarschijnlijk de saaiste die ze konden vinden. Na 10 minuten ga ik maar eens op de gang kijken en doe de deur van de behandelkamer open, er glijdt een dossier op de grond, dat blijkbaar tegen de deur geleund stond. Gelijktijdig komt er een dokter aan die duidelijk zwanger is, maar dat terzijde, en die tegen mij zegt ik kom zo bij u hoor. Ok, zal ik het dossier dan maar op het bureau leggen? Ja, doet u dat maar.

Ik laat de deur openstaan want het lijkt wel een sound-proof kamertje en op de gang zijn tenminste nog tekens van leven te horen. Ik had dan ook liever op de gang zitten wachten daar gebeurd nog eens wat. Om 9.40 komt de dermatoloog binnen, die kijkt naar de wang en vraagt waarom ik daar ben. Nou betreft het een doorverwijzing binnen het ziekenhuis dus ik neem aan dat ze op de hoogte zijn, want mij is het allemaal niet meer helemaal duidelijk waarom ik daar ben. Ik maak mij meer zorgen om de subluxatie van de vinger en het gevoel om te storten dan om een vlek op mijn gezicht. Maar nu weet ik wel dat schijnbaar onbelangrijke symptomen tot een oplossing kunnen leiden dus ik onderga het allemaal.  Ik doe even een heel kort riedeltje afdraaien van de hoofdsymptomen sinds half maart. Ook wil ik over de zwelling van de hals vertellen maar op dat moment ziet ze vlekken zitten daar, maar die zijn meer van de zon, dat zou best kunnen maar ik laat de zwelling maar verder achterwege want het schept zo een toestand al die verschillende symptomen, die artsen raken er confuus van iedere keer.

 Zij gaat even overleggen met een andere dermatoloog omdat er staat dat de reumatoloog een hapje wil hebben van mijn wang, ons beiden niet bekend waarom. Het is trouwens een aardige vrouw die begrijpt dat ik deur open wil houden omdat het zo warm is daar binnen, mij gaat het er eigenlijk meer om dat niet aan het eind van de dag de schoonmaakploeg zich verbaasd afvraagt wat die snurkende vrouw daar op dat stoeltje doet.  Het kan wel even duren zegt ze. Ik pak maar even een ander blaadje op de gang dan.  Na een kwartier komt ze vertellen dat ze me niet vergeten zijn, aardig! Na 40 minuten komt om 10.30 nog een andere dermatoloog kijken, hij tekent iets op mijn wang en zegt dat daar een hapje genomen moet worden, nou dat klinkt behoorlijk definitief dus misschien kan iemand mij vertellen waarom er hapjes gemaakt gaan worden. Ik had dacht ik wel begrepen dat ze wilde dat er een dermatoloog naar keek om een auto-immuum uit te sluiten maar dat ik daar ook weefsel voor moest afstaan was nieuw. De dermatoloog legde uit dat het inderdaad is om duidelijkheid te krijgen of het om Rosasia gaat of SLE. Die laatste term had ik al eerder voorbij horen komen, die eerste was nieuw of misschien was dat ook wel wat de eerste dermatoloog die er naar keek een paar maanden geleden mummelde. In ieder geval heb ik het thuis maar even gegoogled. De aardige man geeft een hand en gaat weer weg.

Nu blijken foto’s maken op het programma te staan, maar ik vraag nog eerst de dermatoloog of zij even naar een moedervlek kan kijken, ik ben er nu toch. Dat blijkt een ouderdoms wrat te zijn…. Ik knap zo op van een ziekenhuis. Ik krijg een formuliertje mee en daarvoor moet ik mij melden bij de medische fotografie, die volgens de borden patiënten fotografie heet. Ik wou dat iedereen eens dezelfde termen gebruikte, stuk rustgevender want nu heb je toch nog zoiets van ben ik hier goed? Boven de deur staat Als het rode licht brand graag plaatsnemen op de stoel. Ik speur de muur, plafond en deur af maar ik zie geen rode lamp branden, dus loop naar binnen. Niet helemaal de bedoeling, ze waren vergeten het lampje aan te doen, dus toch maar op de stoel op de gang. Na een minuutje komt er al iemand naar buiten en ik mag meteen mee naar binnen, er zit schot in de zaak. Het blijkt een echte fotostudio te zijn compleet met lampen en Nikon, even waan ik mij in Hollands next top model. Het is wel grappig en zorgt voor de welkome vrolijke noot. Na frontaal, iets op zij en helemaal en profiel te zijn gefotografeerd mag ik weer terug naar de dermatoloog voor het hapje.

Hier is het nog maar even plaatsnemen op de gang en dan kan er gehapt worden. Ik wil in de behandelkamer weer op de stoel plaatsnemen maar nee nu mag ik liggen op het bed, hmm verdacht! Ik dacht eigenlijk een hapje is zo genomen maar er blijken eerst wat verdovingsprikjes gegeven te moeten worden voordat er daadwerkelijk gehapt kan worden. Wat een ontzettende pijnlijke rot prikken, zelfs die bij de tandarts in je gehemelte zijn daarbij vergeleken niks, de tranen rollen dan ook spontaan over mn wangen. Daarna wordt er dan gehapt, daar voel je dan helemaal niks van. Er gaat een pleister op maar ik merk dat er iets fout gaat want de dermatoloog wordt wat stil en probeert een verpakkinkje open te rukken. Ik moet spontaan denken aan een column van Sylvia Witteman over een verpakking die niet zonder grof geweld open te krijgen is. Ze gaat een verpleger erbij roepen omdat het bloeden niet wil stoppen…..ik voel me steeds beter worden. De verpleger blijkt dezelfde man die mij ongeveer twee uur geleden de kamer heeft binnengebracht. Aardige man die drukt, dept en ontsmet, na een tijdje drukken stelpt het bloeden en krijg ik een prachtige pleister op mn wang. Wat onwankel ga ik terug naar de auto waar nu de tranen de vrije loop krijgen want ik begin het zat te worden en hoop dat al die maanden van onderzoeken nou eens een diagnose gaan opleveren en niet alleen maar een extra littekentje op mn wang.

 Een littekentje meer of minder ik kan er niet wakker van liggen maar het staat meer symbool voor de machteloosheid als je lijf niet wil en men niet weet waarom.

Advertenties

10 Reacties op “Even naar de dermatoloog.

  1. Gutte gut.. even.. naar de dermatoloog… ja, nou het gaat echt haast op eeen thriller lijken Anou!! En dan zelf niet weten dat er een hapje uit je wang wordt genomen… das toch raar? Communicatie in de gezondheidszorg… dat is een heikel punt. En tuurlijk word je het een keer zat! Je bent al zo lang bezig om een diagnose gesteld te krijgen!

    x Mariska

    • Ja raar he dat ze dat niet even vertellen, dat er een hapje moet worden genomen. Maar er is gewoon te weinig tijd in de medische zorg voor de patienten, alles moet op een holletje. Nou ben ik ook wel iemand van ik maak me pas druk als het zover is maar dan nog is het toch wel fijn om te weten of er alleen gekeken of ook gehapt moet worden.

  2. Nou…..ik weet eigenlijk niets te zeggen..Vanmiddag van N ook gehoord hoe “fijn”het allemaal in een ziekenhuis gaat en helaas met mijn broer ook het een en ander meegemaakt….. Zucht
    *knuffel*

  3. …ik doe mijn computer open, kijk naar mijn facebook en zie jouw verhaal verschijnen op het prikbord, ik kan je misschien helpen ik heb hetzelfde meegemaakt, maar er waren enkele belangrijke andere contacten die jij ook hoort te hebben!Ik ben door mijn eigen kinderen tot bij de dermatoloog geraakt 2 jaar geleden, we kennen elkaar goed praten en lachen nog met en over de kinderen en ze ziet een plekje op mijn maagstreek waarvan ze zegt, ik haal het eruit een klein hapje, gewoon routinecontrole even naar het labo ermee maar het zal wel goed zijn zegt ze nog….10 dagen later krijg ik het slechte bericht…het is niet goed wil je zo snel mogelijk naar je huisarts gaan die zal je alles hèèl goed uitleggen…was even slikken en nog steeds niet begrijpen wat er aan de hand was, ik ga naar de huisarts en die laat prompt zijn ganse overvolle wachtzaal zitten voor een uur a.u.b! Ik hoor het ganse verhaal, je hebt een kwaadaardig melanoom er moet direct een grote hap uit je maagstreek en je moet naar een oncoloog, onmiddellijk kreeg ik een hele goede aangeprezen…Nog altijd slikken, wat is dat allemaal en ik ben toch niet ziek!!! Ik neem contact met de oncoloog en vlieg direct naar een PETscanner, waar ze alles kunnen op zien, of je nog slechte cellekes in je lichaam hebt, er zijn geloof ik maar 3à4 petscanners in ons land aanwezig, ZEKER DOEN!Dit was na het wegnemen van de grote hap…Het resultaat was God zij dank goed, maar nu begonnen de controles, 1jaar om de 2maanden naar de oncoloog, daarna om de 3 maanden, nu pas om de 6 maanden…Ik heb altijd zeer positief gedacht en met veel enthousiasme mijn leven verder gezet en kijk naar het resultaat maar ik heb zeer goede begeleiding gehad buitengewoon zelfs….neem een zeer goede huisarts en de rest gaat vanzelf…liefs en goede moed…..

    • Hi Katy bedankt voor je lieve en uitgebreide reactie. De petscan heb ik in augustus al gehad. Het hapje nu is alleen maar om vast te stellen of de huid aandoening gewoon Rosaria is of dat het om SLE gaat. Mijn huisarts leeft mee, maar kan op het moment ook niet meer doen dan de boel opgang houden bij de specialisten. Bedankt voor je tips!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s