Melancholica in Rosso

Ik was 15, zat nog op school. Ik had een vriendje met auto, een witte kever. De vrijheid lachte ons tegemoet! In het weekend croste we overal naar toe, vooral Amsterdam was favoriet. Hij bracht ons ook naar mijn eerste popconcert. The Police in de Groenoord Hallen in Leiden. Wat een happening zo’n eerste concert. De sfeer, het bier, met z’n allen uit je dak gaan! Ik op de schouders van m’n vriendje mee lallen met liedjes als Roxanne en Message in a bottle. De dag erna schor en pijn je handen van het klappen. Geweldig, zal die eerste keer nooit vergeten.

Jaren later ook nog naar een concert van Sting geweest in Den Haag, dat was volgens mij in zijn Macrobiotische periode. De klik was er toen niet echt. De zaal was ook ongezellig, de sfeer ontbrak.

Toen kwam de reunion tour 2007/2008 van The Police en dit is waarschijnlijk een van de beste concerten die ik tot nu toe heb bijgewoond. Naast die van The Simple Minds, toen de tribune in de Kuip wel heel erg op z’n grondvesten stond te schudden. Ook David Bowie in het Govert is onvergetelijk, The Stones in de Kuip en natuurlijk de U2 concerten. Een ander pareltje was Candy Dulfer met pa Dulfer in de oude Boerderij in Zoetermeer, klein concert met 150 bezoekers maar een geweldige intieme sfeer.

Gisteravond was Symphonica in Rosso in het Gelredome, 30 jaar na het eerste concert in de Groenoord Hallen. De zaal was gevuld met leeftijdsgenoten, al snel doe je even een vergelijkend onderzoek en kwam tot de conclusie dat het bij ons allemaal nog wel meevalt.  Het concert begon met wat klassiekers van The Police, prachtig bewerkt voor het Royal Philharmonic Orchestra. Meezingen deze avond was geen probleem, de teksten kwamen zo boven drijven. De muziek was magistraal, de jazzy songs gaven je het gevoel ergens in een klein cafeetje in New Orléans te zitten. Sting is hier op zijn best, wat een rasartiest. Natuurlijk ontkom je in zo een sfeer niet aan het overdenken van de laatste 30 jaar. De mooie dingen zoals de reizen die we gemaakt hebben, onze dochter die is geboren, maar ook het afscheid van dierbaren en het verlies van banen, gezondheid. Het prachtige Fragile is daar een mooie omlijsting voor. Mijn favoriete song van de avond.

Een prachtige avond, totaal anders dan die van 30 jaar geleden, maar niet minder intens.

Natuurlijk zijn er wel wat dingetjes verandert. Ik kan niet meer op mijn vriendje zijn nek zitten, dat zou een hernia betekenen. Het vriendje is in de loop der jaren m’n mannetje geworden. De witte kever is niet meer. Nadat er bij een start in Amsterdam wat bougies door de motor waren geslagen is hij niet meer de weg opgeweest. Maar wij cruisen nog even door!

Advertenties

6 Reacties op “Melancholica in Rosso

  1. Na #blogpraat toch maar eens je blog gaan checken en wat denk je. Zijn we bij hetzelfde concert geweest #Sting #Denhaag. Niet zo geweldig vond ook ik. leuk dat te lezen.
    Ik ga nog steeds naar concerten maar nu niet zo vaak meer met mijn vriendin (nu vrouw) maar met mijn zoon. In de zomer Rock Werchter en afgelopen zaterdag nog Train. Moet je ook blijven doen hoor. Het blijft geweldig en de oudjes zijn dan wel leuk. De nieuwe bands zijn net zo goed als die oudjes?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s