Picknicken in de Grand Canyon

Woensdag 18 juli 2001 7.20
Dochterlief en ik zijn vandaag niet voor uit te branden. Hubby staat beneden al te popelen om te gaan. Dat heb je met die ADHD typjes.

Het weer is wederom prachtig. Eerst even ons ontbijtje nuttigen en dan op weg naar de Grand Canyon waar we lekker een hele dag hebben om rond te banjeren. De allergieën zijn trouwens over, alleen de billen, knieën en enkels protesteren. Bij rondvraag blijk ik de enige te zijn die er last van heeft, geloof er niks van.

8.00 20graden We zijn een uurtje eerder weg dan dat we eigenlijk van plan waren, maar zo hebben we aan het eind van de dag wat extra tijd om te zwemmen. De hoogtepunten van dit onbijt bestonden uit super kleine muffinetjes, pindakaas en een Mexicaanse die je brood in de toaster stopt. De eetzaal was hier in de kelder en zonder airco.

8.02 We rijden Arizona in. Het is hier een uur vroeger, ze doen namelijk niet mee aan de zomertijd. Even later rijden we Kaibab forrest in. De borden geven aan dat de kans op brand vandaag gemiddeld is, wat meevalt want tot nu toe werd er altijd hoog of erg hoog aangegeven. Het is een prachtig dennenbos waar we inrijden en we stijgen weer gestaag.

8.52 Een korte stop bij Jacob Lake Inn, een schattig ouderwets winkeltje waar ze zelfgemaakte muffins en koek verkopen. Goed als lunch.

Nog 45 mile en dan zitten we in de Grand Canyon. Deze keer gaan we naar de North Rim. Van alle bezoekers aan de Grand Canyon komt gemiddeld 10% in de North Rim. Alles is er dus veel kleinschaliger, behalve het uitzicht want dat is er net zo gigantisch.

Onderweg komen we ‘the sound of music’ –achtige meadows tegen, echt heel idyllisch met allemaal hele kleine lieve gele bloemetjes met op de achtergrond de donkere naaldbossen.

9.30 We rijden het Grand Canyon N.P. in.

9.50 Aankomst bij het Visitors Center. De giftshop stelt hier niet zoveel voor zeker niet in vergelijk met de shopping mogelijkheden op de South Rim. Maar we weten toch nog leuke t-shirts te scoren.

10.30 We staan vlakbij Bright Angel Point en het is weer een geweldig gezicht, het is zo groots en overweldigend. Te mooi om op foto vast te kunnen leggen. We lopen over een smal pad dat ons verder de Canyon inloodst. Het is een smal pad met aan een kant de dieptes van de Canyon en aan de andere kant heb je wat rotsen en soms een inhammetje waar je de andere kant kunt bewonderen. Maar de wandeling is zo verschrikkelijk mooi dat je de afgrond een beetje vergeet. Alleen als we tegenliggers tegenkomen toch maar zoveel mogelijk langs de rotsen lopen. We komen ook mensen tegen die op een rots zijn blijven zitten omdat ze niet verder durven. Een vader wordt door zijn dochter over de bruggetjes geloodst en vermanend toe gesproken dat hij er gewoon over heen moet lopen en niet zo moet zeuren.

11.45 De koekies smaken goed na ons klim/klauter/wandelavontuur.

Bij Point Imperial zitten we op 8803 feet hoogte. Hubby geniet echt en leest alle bordjes, wat hem niet altijd in dank wordt afgenomen. Het is een aardig stukje rijden van en naar de verschillende uitkijkpunten en je begint je af te vragen hoe ze hebben bepaald waar ze het beste de mooiste uitkijkpunten konden maken. De weg gaat namelijk slinger de slang door de bergen en op de meeste plaatsen zijn er ook rotsen weggebikt om hem aan te leggen. Misschien vanuit de lucht? Het lijkt me stug dat er eentje is geweest die dacht van kom laat ik hier eens een weg aanleggen en zien wat ik tegenkom.

allen nog jong en sommige nog slank 😉

12.45 Tijd voor een picknick met muffins, cola en een Jerky. Het doet wat pover aan als onze buren aan de andere tafel een barbecue uit de achterbak toveren en er hele zakken met worstjes worden opengerukt. Even later komt er een nogal gezet Mexicaans gezin voorbij waar de zakken chips al open zijn en er vrolijk gekwebbeld wordt terwijl er koelboxen met eten en drinken worden meegesleept. Als we naar de auto lopen komen we langs een all american family die heerlijke verse sandwiches van dikke witte boterhammen met kaas zitten te eten.

15.00. Zo ongemerkt loop je toch heel wat af op zo’n dag. De meeste uitkijkpunten liggen toch een aardig stukje van de weg en moet je via mooie trials er naar toe lopen. De verrekijker is vandaag ook goed van pas gekomen. Dochterlief was het fotograferen op een gegeven moment een beetje zat en ging alles en iedereen bestuderen met het kijkertje. Inclusief je neusgaten.

16.25 We rijden door Fredonia en het is 34 graden. Dochterlief popelt om te gaan zwemmen en repeteert vast de te volgen handelingen om zo snel mogelijk in het zwembad te liggen. Kleren uit, oorbellen uit, bikini aan en hop er in duiken.

17.00 Moeder en dochter liggen in het zwembad, even lekker afkoelen en dan nog even zonnen. Het is ook hier weer opvallend rustig in het zwembad. We proberen nog wat blaadjes er uit te vissen maar het schepnet is stuk. Dochterlief laat zich echter daar door niet uit het veld slaan en blijft dapper maaien met dat ding. Paps komt ook nog even kijken, maar zoekt al snel de schaduw op.

19.00 Op zoek naar een supermarkt met ATM. Je geld gaat hier ongemerkt snel op dus moet er regelmatig aangevuld worden.. Daarna lekker happen, echt trek in vlees vandaag.

19.40 Hebben zo’n beetje drie kilo chips ingeslagen. Nu snel een restaurant zoeken want ik ga zowat van m’n stokkie.

21.15 Heerlijk gegeten bij Houston’s Trail End. En ja inderdaad vlees, zalige spareribs. Het vlees viel zo wat van het botje af. Ik had een full rack genomen en dochterlief zou dan met mij mee-eten. Het kwam er op neer dat ik met haar mee at! Daarna heb ik nog een heerlijke coconut pie genomen. Ik vroeg nog aan de serveerster of het niet zo machtig was. Nee, hoor dat was het niet. Nou dat klopte wel maar je kon er bijkant met een heel gezin van eten. Heb dus ook aardig wat laten staan.

Na zo’n maaltijd heb je toch wel even behoefte aan wat beweging en dan kom je natuurlijk ook leuke winkeltjes tegen. Dat leverde 3 boekenleggers op en een gezellig gesprek met een nog vrij jong mormoons meisje. Ze kwam oorspronkelijk uit Chigaco maar was naar Utah gekomen om journalistiek te studeren. Utah is de staat van de Mormonen. In Salt Lake City, de hoofdstad van Utah, staat het wereldberoemde Family History Library. Dat is de grootste genen bibliotheek van de wereld. Dus mocht je een stamboom willen samenstellen is dit the place to be.

Morgen naar Monument Valley, voor een impressie zie mijn achtergrond op twitter.

Advertenties

Een Reactie op “Picknicken in de Grand Canyon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s