Bryce Canyon te paard….

Dinsdag 17 juli 2001 7.15

Ik weet eigenlijk niet goed wat voor dag het is vandaag. Je raakt het spoor een beetje bijster hier. De bagage staat weer klaar, de lucht is strakblauw en we kunnen gaan ontbijten.

We vinden het nog steeds geweldig dat het allemaal klopt met die hotels. Het verbaast ons eigenlijk dat je met de kerst al je hotels zit te boeken via het internet en dat je dan ergens in juli aankomt en dat ze je dan ook gewoon verwachten en een kamer voor je hebben.  

De weg naar Bryce Canyon leidt ons door een heuvelachtig landschap dat aan de wijngaarden boven San Fransisco doet denken. We worden door een bord er op attent gemaakt dat we het plaatsje Grover inrijden, waar de inwoners koeien blijken te zijn.

8.34 Vol in de remmen want langs de kant staat een moeder hert met jong te wachten om over te steken. Zenuwachtig blijven ze staan kijken of we inderdaad stilstaan, als dat zeker is wagen ze zich schichtig en vlug aan de oversteek. Al snel zijn ze tussen de bomen verdwenen.

Nog geen 5 minuten later komen we een stel koeien tegen die willen oversteken. Doordringend blijven ze ons aan kijken tot ook zij zeker weten dat we blijven wachten en kuieren dan op hun gemak naar de overkant.

Ondertussen stijgt de weg weer gestaag. We komen ook aardig wat fietsers tegen. Het moet een ongelooflijke prestatie zijn om hier te fietsen. De weg stijgt regelmatig met 10% en de hoogte verschillen zijn enorm groot. Ze doen denk ik niet onder voor die jongens van de tour de France.

Op een gegeven moment rijden we over een zeer smalle weg met afgronden aan beide kanten maar het uitzicht is spectaculair, er worden dan ook de nodige fotostops gemaakt. Het gebied wordt Escalante Staircase genoemd. Zeker de moeite waard als je in de buurt bent. Je schijnt er ook geweldig te kunnen wandelen.

9.50 Als we willen stoppen voor weer een prachtig uitzicht ruiken we een raar luchtje. De handrem stond nog aan. Ik had de handrem aangetrokken bij onze laatste stop omdat we op een aardig steil stuk stonden geparkeerd. Manlief gebruikt echter nooit de handrem in een automaat en was er dus niet op bedacht. Er wordt meteen verder gereden om de remmen te laten afkoelen, jammer want het was echt een hele mooie fotostop geweest. Ik zag het resultaat al voor me maar ik geloof dat het beter is om even niks te zeggen.

Even verderop komen we Indianen langs de weg tegen die sieraden verkopen. Mooie spulletjes gekocht. Voor mezelf een ketting met een beer, dat is volgens de Indianen mijn geboorte teken. De Beer staat voor wijsheid en geeft je kracht in moeilijke tijden. Ik mag die Indianen wel.

In het plaatsje Escalante gaan we even geld pinnen. Daar vinden we ook een winkeltje waar ze echte espresso en cappuccino verkopen dus niet dat Amerikaanse bocht. Uiteraard moeten we die proeven. Het smaakt zalig. Het is een gezellig en rustig winkeltje met daar achter de koffieshop (een echte). Het is gemaakt van dikke bomenstammen waardoor je het gevoel krijgt in een echte winterlodge te zitten. Nog even en het begint te sneeuwen.

11.00 Dochterlief krijgt al helemaal de bibberaties want we gaan zo paardrijden. We rijden door Henriville, ook 3 huizen maar doet wel gezellig aan. Bryce is nog 19 mile.

Het is wel mooi hoor al die bergen alleen gaat de radio er zo van ruizen dus zijn we eigenlijk de hele vakantie op zoek naar een zender.

12.20 We hebben een paardenrit geboekt. Het was nog een heel gedoe om uit te zoeken wat we wilden en waar we dat konden vinden. Het liefst willen we door Bryce Canyon heen. Dus op weg naar het visitor center. Gelukkig hebben ze nog plek om 14.00. De rit duurt 2 uur en je gaat dan echt Bryce Canyon in. Je moet wel een formulier tekenen waarin in staat dat je je bewust bent dat je gewond kunt raken of zelfs dood kunt gaan tijdens de rit…… Ik word toch wel wat zenuwachtig daarvan, wil ik dit? Een ding is zeker, zadelpijn.

We konden de paardenrit trouwens niet met een creditcard betalen, echt ongehoord in Amerika want je kunt zelfs je koppie koffie ermee betalen, maar volgens de eigenaar lusten paarden geen plastic.

13.35 Nog geprobeerd om wat te eten bij Ruby’s Inn, maar dat ging niet lekker, kreeg het moeilijk weg vanwege de opwinding voor de komende paardenrit. Hoewel die turkey sandwich ook wel erg droog was. Dochterlief heeft nog dapper gegeten, chickenstrips, en hubby een grilled chicken sandwich maar die schijnt nergens last van te hebben. Nog even snel insmeren want we moeten wel 2 uur in de volle zon op een paard rond hobbelen.

Negen jaar geleden hebben we op de camping gestaan van Ruby’s Inn dat was toen nog heel knus en gezellig met een prachtig achterland. Dat is er nog steeds maar er staat nu ook een hotel, winkel, restaurant, stallen etc. Kortom bijna onherkenbaar veranderd en echt een toeristen attractie geworden.

16.04 Hoi hoi we hebben het gered. Wat een ellende dat stuk naar beneden. Helemaal niet bij stil gestaan dat als je door Bryce wilt rijden je eerst naar beneden moet. Het is namelijk een park dat je van bovenaf bekijkt, normaal gesproken. Het eerste stuk was een ramp, een heel smal steil paadje leidt je naar het hart van de Canyon. Mijn paard had de neiging om op het buitenste randje te lopen zodat je mooi uitzicht had op de afgrond en zijn bezienswaardigheden. Het beest wou ook niet luisteren, het liep gewoon zijn eigen route. De gids probeerde ons nog gerust te stellen door te beweren dat ze echt niet de afgrond in lopen want ze willen ook graag naar huis om te eten. Op dat moment zei me dat niks, want ik zag alleen maar dat het hoofd van het beest al over de richel ging en dat ‘ie dan nog steeds niet de bocht omging.

Eenmaal beneden was het genieten en terug naar boven gaf ook geen paniekaanvallen meer. Ik kreeg wel steeds meer respect voor mijn muledeer, wat een doorzettertje. Dochterlief zat wel op een echt paard, dat werd geleid door de gids. Maar ook zij zat er in het begin krampachtig op en hield angstvallig d’r petje vast dat voortdurend dreigde af te waaien. Erik zegt dat ‘ie het allemaal wel vond meevallen en dat ’ie vreselijk om mij heeft moeten lachen, maar dat kan hij makkelijk zeggen want hij reed achter me, dus ik heb die kop van hem niet kunnen zien. Mijn paard nam echter wraak door af en toe vreselijke scheten te laten.

16.30 De billen beginnen op te spelen en mijn ogen lijken er wel uit te branden, misschien van het zweten? We gaan toch nog maar wat uitkijkpunten afwerken, vooral Hubby dan, de rest ligt op apengapen en wil allen nog maar water en water.

17.55 Hubby heeft z’n zwerftocht door Bryce beëindigd en we gaan op weg naar ons hotel in Kanab.

M’n kont doet zeer, m’n lippen zijn ruw van het stuifzand, m’n haar is goor, m’n ogen zijn helemaal geïrriteerd, m’n rug doet zeer maar voor de rest gaat het eigenlijk wel lekker.

19.20 Rijden Kanab binnen. Gaan op zoek naar ons hotel. Spullen naar de kamer brengen, even wat happen en dan misschien nog zwemmen, want het is hier nog steeds 30 gr.

19.40 Ingecheckt in het Best Western Red Halls. De kamer is lekker groot alleen het is een beetje oud. Er staat in de hoek van de kamer een airco uit het jaar nul, even schrik ik als ik merk dat het bedieningspaneel is verdwenen. Gelukkig hebben ze een nieuwe opgehangen. Het gaat hier blijkbaar net zoals met de huizen, als je het niet meer nodig hebt laat je het gewoon staan. Er hangt trouwens ook een eigenaardig luchtje, net alsof er iets is doodgegaan. Na een minuut of 10 ben je er aangewend en ruik je het niet meer. We hebben wel lekker een koelkastje dus we kunnen de voorraad drinken koelen voor onze trip naar de Grand Canyon morgen. Want gekookte cola is ook niet alles.

Ik wilde eigenlijk even iets snels gaan happen, op een of andere manier is dat niet gelukt, vraag me niet waarom ik weet alleen dat ik er als een zombie bij zat. We gaan uiteindelijk eten bij een restaurant op aanraden van de bestuurder van een paard en wagen…Het eten is er goed, niet spectaculair hoewel de entourage anders doet vermoeden. Volgens mij vinden de Amerikanen dit chique, wij persoonlijk vinden het een beetje bloemig.

Vermoeiend hoor dat paardrijden. Terug op de hotelkamer nog een keer lekker douchen. Alleen de douche is hier gemaakt voor lilliputters. Je kunt er onmogelijk met goed fatsoen je haren onder wassen zonder dat je daarna naar de fysio moet.

 Morgen is de Grand Canyon aan de beurt, kan niet wachten!

Advertenties

2 Reacties op “Bryce Canyon te paard….

  1. Heel erg leuk om jullie ervaringen te lezen. En nog leuker dat je het zo lekker uitgebreid beschrijft.
    Kan niet wachten op de volgende post.
    Veel plezier!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s