Dijk doorbraak!

Oke, daar is tie dan die dijk doorbraak. Ik voel hem al een aantal dagen achter mn ogen branden. Langzaam dringt het door alle lagen door totdat het mn kern heeft geraakt. Mn leven zoals het was zal nooit meer zo zijn. Over, uit, schluss, nakkes, nada, niks, het is over en uit. Ik wist het wel al maar nu voel ik het ook, mag ik het voelen, krijg ik de ruimte om het te voelen.

Ik hoef even niet meer achter werk aan. Voelt goed toch zou je denken, nou echt niet! Ik ben afgekeurd en de verzekeringsarts van het UWV zei al “volgens mij heeft u zich de laatste twee jaar erg groot gehouden” en volgens de arbeidsdeskundige “Had ik het nog niet helemaal geaccepteerd”.  Ja, dat klopt omdat je in het begin het idee hebt dat als je maar weet wat je hebt er iets aan gedaan kan worden en dat het dan weer beter gaat. Zo gaat dat toch normaal gesproken als je ziek bent? Maar nu niet. Nu heb ik iets vaags, iets waar niemand echt van gehoord heeft, ja het valt onder de reuma, maar daar is dan ook alles meegezegd. Medicijnen, het is uitproberen wat werkt. Diclofenac en Prednison zijn het in ieder geval niet. Colchicine misschien, meeste mensen kennen dat van de jicht. Alleen zoals mijn reumatoloog zei, het is geen jicht maar we geven het medicijn ook aan mensen met obscure auto-immuun ziektes. Dat het obscure is blijkt wel want de apotheekcomputer kan het niet aan dus die blijft braaf jicht printen op de verpakkingen van de medicijnen. Waar ik waarschijnlijk nooit meer vanaf kom, die medicijnen.

Ja en wat is er dan verandert vraagt men zich misschien af? Nou ja een heleboel kleine dingen, zoals zon, niet goed voor de huid, dus beter niet in de zon. Boodschappen ja dat moet ik eigenlijk niet meer doen volgens de reumatoloog, doe ik al twee jaar niet meer. Doen we braaf ieder weekend samen, hij tilt en ik dirigeer en gooi ook wat in het karretje. Maar dat werkt niet voldoende, het gaat niet over die rot handen, ribben en ellebogen. Typen ach ja dat gaat ook ruk, ja zo een stukje eruit rammelen, maar niet meer zoals vroeger, gewoon 8 uurtjes achter een beeldscherm kunnen werken. Iets anders, Artrose, plopt ook zomaar op en ja zoals de reum zei, als dat eenmaal in je lijf zit kan het zomaar ergens anders op ploppen. Nou ja tot nu toe lijkt het alleen nog in de knieën en het nekgewricht geplopt te zijn. Voldoende wel hoor voor nu. Energie? Down the drain, alles moet uitgebalanceerd gedaan worden. Ik ben dat spuug zat, ik wil gewoon weer die spontane meid zijn die alles leuk vindt en graag wil proberen, slapen zonde van je tijd. Nu ben ik iemand geworden die van te voren op dingen nee moet zeggen, tijdens dingen nee moet zeggen, het gaat niet, het is te veel. Woorden waar ik een hekel aan heb. Het leven moet namelijk geleefd worden. Nu plan ik een dagje uit, daar lopen, daar een metrootje, veel gezellige terrasjes en nog aan het eind van de middag ben ik stil en misselijk van de vermoeidheid.

Vroeger werkte ik, 24-32 uur per week, deed ik alles zo een beetje in huis (niet te veel hoor want het is mn hobby niet), ieder weekend gezellige afspraakjes met vrienden, een (lief) kind opvoeden, zat ik in een bestuur van een fanclub of deed ik nog wat andere leuke klusjes ernaast, veel reizen, nou gewoon lekker leven. Nu ben ik van 2×3 uur arbeidsgewenning terug gegaan naar 2×2 uur omdat het niet ging….Autorijden, bracht altijd meer ontspanning dan inspanning, alleen nu niet meer blijkt als ik als vrijwilligersklus wat foldertjes ga rondrijden om artsen en dergelijk te informeren over het Steunpunt Mantelzorg. Twee uur is te veel, dan zit ik savonds krom van de pijn. En ja dan moet je weer zeggen het gaat niet en gelukkig mag ik blijven en worden er andere klussen aangeboden. Naast het rondrijden deed ik ook al het na bellen van de mantelzorgers om te inventariseren hoe het gaat of gewoon even een luisterend oor te bieden. Nu ga ik ook eindgesprekken voeren met HBO stagiaires, leuk zin in. Ik kreeg een map mee voor het netwerkcoachen. Fijn een toekomst perspectief, het is ook vrijwilligerswerk, maar wel iets wat bij mij past. Nu hoeft het nog niet, eerst maar verder met dokteren en aanvaarden en nieuwe balansen zoeken. Accepteren wat de ene keer gaat de andere keer volstrekt uit den boze is. Aanvaarden dat het niet altijd begrepen wordt. Je dromen bijstellen en dat vind ik nog het moeilijkst!

Binnenkort weer bloed en urine laten onderzoeken, weer naar het ziekenhuis voor de uitslag, misschien dat nu het definitieve verdict komt of blijft het “Ja het is op dit moment het enige wat is overgebleven dat bij de symptomen past”. Gemiddeld staat er 2, 9 jaar voor die diagnose, ik ben 7 april 2010 ziek geworden. 12 april 2012 is het zoveelste arts bezoekje, zou ik voorlopen op schema? Gelukkig ben ik niet meer zo ziek als twee jaar geleden en ja dat komt door vallen en opstaan, proberen en nee zeggen, vooral tegen jezelf, veel rust, medicatie en acceptatie. Gelukkig lijkt deze medicatie wel wat te doen, de dikke rode oren……..oren zeg je? Ja oren waren het doorslag gevende symptoom in deze, niet die doorzakkende vingers en de afwijkende bloedwaardes maar gewoon mn oren. Nou ja die oren dus zijn niet meer dik, rood en heet geweest, net zo min als mn neus, hoewel die soms nog wel pijnlijk kan zijn. De hals, joepie die zwelt ook niet meer zo extreem, dus niet meer het gevoel dat mn strotje wordt dichtgeknepen. Natuurlijk blijft er nog genoeg te zeiken over zoals je hiervoor hebt gelezen en waar ik gewoon geen zin in heb om allemaal over te praten, maar toch wil ik het graag positief benaderen! Heel soms ben ik het even zat en wil ik niet meer alles alleen moeten uitvinden. Maar dan schrijf ik, denk ik, relativeer ik, deel ik. Ik kom er wel!

My bucket list

Van de week kwamen er weer wat trailers voorbij op tv voor de film The Bucket List. Een van mijn favoriete films met Morgan Freeman en Jack Nicholson. Zo begonnen de radartjes te werken en kwam ik met deze lijst die natuurlijk door de tijd heen nog aangevuld zal worden. Nergens staat trouwens dat zo een lijst realistisch moet zijn dusuhhh hier de dingen die ik ooit nog eens wil gaan doen voordat ik over een jaar of 40 rustig in mijn slaap dood ga:

• Onderonsje met Oprah Winfrey op Hawaii, filosoferend over het strand slenteren en wat boekentips uitwisselen.
• In mei naar het BBQ festival in Memphis dat gehouden wordt langs de Mississippi. Daarna overnachten op Graceland samen met Lisa-Marie, de dochter van Elvis, en de hele nacht herinneringen ophalen als oude vriendinnen.
• In de Sun studios een duet zingen met Bono. That’s allright Mama, de eerste song die Elvis hier opnam.
• In Japan sushi maken met Jamie Oliver, think outside the box en met een ritalin voor hem.
• Literairegeschiedenis schrijven met die ene ongelooflijk mooie alles omvattende roman en dan naar het boekenbal gaan met Dave Eggers.
• Een tijdje meedraaien met de beren en wolven observatieteams in Noord Amerika.
• Aanschuiven bij de pinquins op de Zuidpool en een ijsbeer aaien op de Noordpool.
• Met Andre Kuipers een rondje rond de aarde.
• Met Rosa Parks een busritje maken.
• De moord op JFK oplossen en Area 51 bezoeken.
• Alles zien in het Louvre en de Hermitage.
• Slapen in het Plaza hotel in NY, breakfast at Tiffany’s en picknicken in Central Park.
• Die jongen van Into the wild op tijd terugvinden.
• Met de geest van Agatha Christie de meeste lange en luxe rit maken op de Orient Express.
• Een glaasje karkade drinken met manlief op het terras van het Old Cataract hotel aan de Nijl in Egypte.
• Met een koffer boeken een wereldcruise maken en al het moois vast leggen in een prachtig foto-reisverslag.
• Free of charges met dochterlief shoppen in Harr0ds, daar ook uitgebreid high-teaen en de hele dag door naar dat toilet dat een pond per plasje kost.
• Onder het genot van een goed diner en uitzicht over de Serengeti samen met Nelson Mandela en de Dalai Lama het leed in de wereld oplossen. Richard Gere mag dan ook best aanschuiven, kunnen we meteen die scene uit An officer and a gentleman oefenen.
• Iets met Brad Pitt.

Afscheid

Je hart.
Je valt.
Ik ben er niet bij.
Je hersenstam, beschadigd.
Traumahelicopter.
In trance rij ik naar je toe.
 
Daar lig je.
Vastgebonden.
Je wilt weg, hier wil je niet zijn.
Niks voor jou, ziek zijn. Een ziekenhuis
Paniek.
Onrust.
Je hoort ze niet, je zit in je eigen wereld, alleen.
Ik raak je aan. “Papa ik ben er”.
Onrust, ogen die zoeken.
“Papa ik hou van je”.
Focus.
Je kijkt me aan. Herkenning.
Ik zie angst.
“Papa ik hou van je”.
Je ogen, ze breken.
Rust.
Je snurkt.
 
Coma.
 
Daar lig je.
Aan de beademing, pompen, zoveel pompen zoveel medicijnen.
Dit is niks voor jou.
Ben je er nog?
Ik brabbel een afscheid, ik weet niet hoe dat moet. Nooit gedaan.
Je hand, ik hou hem vast. Je knijpt in die van mij, je laat me niet meer los. Je wrijft met je duim over mijn hand. Ik weet het je bent er nog.
 
Het gaat niet goed. Ze gaan je loskoppelen. Dan is het over zeggen ze.
Ik wil niet dat je alleen doodgaat. We blijven.
Jij ook.
Je ademt.
Je vecht.
Ik doe mee.
 
Daar lig je.
Mijn rots, veilig, warm.
Ik leg mijn hoofd op je borst.
Ik schuil nog even bij je.
 
Ik vertel, lees voor, puzzel hard op.
Ik pulk, gedachteloos, aan een restje pleister op je hand.
Heel bewust, heel langzaam haal jij je hand weg en legt hem op die van mij. Laat maar, het is goed zo.
O ja, je houdt niet van gepruts aan je lijf.
 
Het gaat niet goed.
Ik weet het.
Jij weet het.
Wij weten het.
Ik moet je laten gaan.
Ik laat je los.
Sorry.
Papa.
 
 
17 oktober 2005 – 27 oktober 2005

.

 

Stuk

Stuk = stuk. Dat was het oordeel van de orthopeed (in dit
geval gespecialiseerd in handen) van het revalidatiecentrum. Door ontstekingen
die in de handen hebben gezeten zijn de banden en kapsels van de vingers en
handen/polsen opgerekt. Dat is niet meer terug te draaien en daardoor zijn de
gewrichten in mn handen instabiel, zakken ze door. Voor sommige is een
ringsplint een uitkomst. Het geneest er niet door, pijn gaat er ook niet door
weg maar het zorgt er wel voor dat je gewoon iemand een hand kan geven of een
aai over de bol van je kind zonder dat het steeds verder doorbuigt. Aan de
polsen gaan we werken om ze sterker te maken om op die manier hopelijk geen
braesen nodig te hebben in de toekomst.

Mensen die mijn blog hebben gevolgd weten dat
bovenstaande uitspraak een hele doorbraak is omdat het inderdaad betekend dat
er ontstekingen hebben gezeten. Men heeft die over het hoofd gezien, de
pijnklachten niet serieus genomen. Dikke mensen hebben dikke handen, dus die
zwellingen viel hun niet op. Mijn opmerkingen dat ik niet kon typen omdat het
ontzettend zeer deed, of dat ik gewoon op de bank zat en dat er  een hele nare pijn door de gewrichten trok en dat er meteen zwellingen te zien waren werden niet serieus genomen. Sterker nog ze riepen zelfs een vermomd gegrinnik op.

Het heeft een behoorlijke strijd opgeleverd met sommige artsen
en je zou denken dat je nu eindelijk erkenning krijgt voor je gevoel dat je
opgelucht bent. Maar ik voel me leeg en verdrietig. Het is stuk en komt niet
meer goed. Een heleboel dingen die je leuk vindt geven problemen, koken,
snijden, een boek vasthouden enzovoort. Gelukkig ben ik iemand die meteen aan
oplossingen denkt en niet bij de pakken blijf neer zitten. Zoals mijn vader zou
zeggen geen verdiensten, zo ben je gewoon geboren. Daar ben ik blij om en ook
dat ik het allemaal wel weet te relativeren er zijn altijd ergere dingen, zoals
een kind verliezen of de melding krijgen dat je ongeneeslijk ziek bent.

Maar het neemt niet weg dat dit ook gewoon knap ruk is. Vooral ook omdat ik die pijn ook in polsen, ellebogen, ruggengraat heb gehad. Ook veel pijn heb in knieën en heup.
Komt dat ook daardoor of is het iets anders? En hoe komt het dat het aan allebei
de kanten van mn lichaam plaatsvindt en hoe komt het dat het zo plotseling is
gekomen en wat veroorzaakt die ontstekingen? Waarom hebben ze nog steeds geen punctie genomen van het vocht? Waarom geen foto’s van de ruggengraat? Een diagnose is er nog niet, komt die ooit?

De komende dagen maar eens rustig de tijd nemen om alles
te verwerken en aanvaarden dat stuk = stuk.

Postcardcrossing

Ik was het al een aantal keer op twitter en facebook  tegengekomen, van die leuke opmerkingen met “vandaag ontvangen een kaart uit Engeland of Rusland of Amerika”. Vul maar een land in. Nieuwsgierig als ik ben had ik al een paar keer gekeken wat het inhield. Het principe is heel simpel eigenlijk. Een ieder die het leuk vindt om een kaart te ontvangen van een onbekende uit een ander land kan zich inschrijven met zijn naam en adres op www.postcrossing.com.
Je kunt maximaal 5 kaarten per keer versturen. Gisteren me ingeschreven en
fanatiek als ik ben heb ik meteen om 5 adressen gevraagd. Je krijgt dan random
5 adressen, ik heb nu iemand uit Duitsland, Polen, Finland, Rusland en Amerika.
Per adres krijg je ook een code die je op de desbetreffende kaart zet. Zodra
die persoon de kaart heeft ontvangen en onder die code dat op de website www.postcrossing.com heeft ingevoerd wordt mijn adres ook vrijgegeven om gekozen te worden. Grappig hè? Zo weet je nooit van te voren wie en waar je naar toe gaat sturen en weet je ook niet van te voren van wie en waar je een kaart gaat ontvangen. Heerlijk om iedere keer verrast te kunnen worden met een mooie of grappige kaart. Althans dat hoop je! Ik ben zeer benieuwd! Wie weet krijg je wel de meest vreemde dingen toegestuurd of staan ze opeens voor je deur met van “ ik dacht kom ik ben toch in Nederland en laat ik eens even langs gaan”. Geen probleem natuurlijk als het leuke mensen zijn, het wordt iets minder leuk als het type stalker opeens voor je deur staat. Maar nu laat ik mij even meeslepen in mijn fantasie die toch wel gekleurd wordt af en toe door alle thrillers die ik lees.

Vanmorgen na het hond uitlaten meteen in de auto gesprongen en op zoek naar leuke kaarten van onze woonplaats, want blijkt na het lezen van de beschrijvingen van de potentiële kaartontvangers iedereen wil
eigenlijk graag iets zien uit je woonplaats of op zn minst uit je land. Nou
woon ik in een dorp met 24.000 inwoners maar geloof het of niet wij hebben een
hele rits kaarten met Groeten uit ….. en dan staat er een koe, schaap, hond of
kat bij. Nou ja die eerste twee zien er nog wel Hollandachtig uit en die andere
zijn wel leuk voor de tienermeiden die er ook aan mee doen. Na een winkel of 3
te hebben afgestruind kwam ik bij een landelijke winkelketen leuke Hollands
kaarten tegen met natuurlijk molens, tulpen, grachten, koeien, molens etc. Ze
zijn niet al te kitscherig en de foto’s zien er mooi strak en kleurrijk uit en
zullen het vooral goed doen bij onze Amerikaanse vrienden. Meteen maar een
voorraadje aangelegd voor de toekomst en nu maar wachten op al die mooie
kaarten uit al die werelddelen waar ik ooit nog eens naar toe wil!

Pubers en BB

Trinnnnnggggg…… Trinnggggg, de bel van de voordeur. Ik hijs mij uit de tuinstoel, ontvouw de stijve ledematen en strompel naar binnen. Even spiekend door de luxaflex van onze voordeur zie ik daar mijn mooie blonde scooter meisje staan. Nou ja bijna vrouw hè! Ze wordt 18 dit jaar, weliswaar bijna aan het eind van het jaar maar toch. Daar staat ze met haar veel te grote tas in de knik van haar elleboog, een BB in haar handen en een zonnebril in het haar. Ik weet dat ze eigenlijk helemaal geen tijd heeft om even gezellig te kletsen want haar BB (blackberry) eist haar volledig aandacht, al een tijdje eigenlijk…

Ik doe de deur open en roep enthousiast “Hi schatje.”. Ze loopt naar binnen, druk toetsen indrukkend op haar BB, waarschijnlijk aan het pingen. “Hoe was het op school?” Een ijzige oog opslag, oeps foute opmerking. Nou doe ik dat de laatste tijd wel vaker. Eerlijk gezegd ben ik er nog niet helemaal achter wat ik fout doe, ik heb de logica zeg maar nog niet gevonden. Soms zeg ik ook niks maar sta ik te veel in haar space. Andere keren is het ook heel gezellig hoor en is ze aandachtig en inlevend maar bij een puber hoort die bipolaire persoonlijkheid, het ene moment gaat het hartstikke top en het volgende moment kijk je verkeerd en dan boemmm ontploft de bom. In het begin probeer je nog die bom onschadelijk te maken maar dat eindigt dan alleen maar in een nucleaire oorlog van beide kanten.

Dus deze keer laat ik het even lekker waaien. Soms is ze zich er geeneens van bewust, te druk, te veel zaken die op haar smalle jonge vrouwen schouders drukken. Even lekker afreageren, wie kent dat niet. Als ik goed in me vel zit, geen probleem en kan ik vaak nog wel een opmerking maken die de lucht opklaart en ik mijn mooie lieve intelligente meid weer zie, even onbezorgd lachend. Nu lacht ze ook alleen niet om mij merk als ik hoopvol op kijk, er gebeurd iets komisch op dat schermpje. Wat weet ik niet en dat maakt ook dat jij je buitengesloten voelt terwijl er toch maar fysiek twee mensen in huis zijn. Maar virtueel wel 10, het pingt namelijk allemaal met en door elkaar. Pfff vermoeiend denk ik. Ik probeer nog wel het gesprek aan te gaan omdat ze per ongeluk blijkbaar op de bank in de huiskamer is beland. Meestal vertrekt ze naar boven met zinnen die vaak de woorden, huiswerk, klote school en geen leven bevatten.

“Hoe was het vandaag?” Voorzichtig het woord school vermijdend.
“Huuuhhh?” Er wordt door gepingd.
“Hoe het was…”
“Ja ff hoor mam” Lachend en pingend.
Netjes wacht ik even en na een seconde of 10 lijkt de BB stil en wordt ie op tafel gelegd. Snel grijp ik mijn kans, maar helaas te laat het dingt trilt alweer, dringend, net alsof hij het alleen recht heeft op interessante en dringende boodschappen. Nu wordt er niet gelachen om het schermpje maar volgt er een diepe zucht. Ze is namelijk ook eindredacteur van een krant op school en blijkbaar had die leraar ook wel door dat als het iets moest worden dat hij haar die job moest geven. Want ze kan namelijk heel veel regelen met dat ding en zit overal bovenop. Nu weer eentje die de instructies niet goed begrepen heeft, maar blijkbaar valt nu toch het kwartje en zie ik de glimlach weer terug komen.
“Hoe was het van….”
Ping
“Even hoor mam”
“Ja maar ik wou….”
“Laat me nou even, het is enige wat ik heb, waar ik even bij kan ontspannen”
“Ok, maar….”
Ping en gegiechel en een blik van ik zie je wel maar ik hoor je niet.
“Kan dat ding ook kringetjes maken in het water?”

Foute opmerking!

Wo sind die leute und die gemüse?

Dit jaar hebben we onze vakantie al achter de rug. Een weekje Duitsland, klinkt niet echt exotisch ik weet het maar het Hochsauerland is een mooi natuurgebied en niet zover rijden.  Aangezien dochterlief aangaf dat ze dit jaar niet meer mee wilde op vakantie met ons, wat natuurlijk best een beetje zeer deed, maar ook zo zijn voordelen heeft. Je hoeft niet meer in het hoogseizoen, dus goedkoper, dus lekker veel uit eten en op een terras neerploffen voor ijs of torte. Daar zijn ze daar namelijk dol op dus overal vind je het heerlijkste ijs en gebak en op vakantie denken we zeker even niet aan de lijn….

Of dochterlief ook niet meer mee wil als we weer naar Amerika of een van de andere mooie bestemmingen gaan waar we ooit zijn geweest durf ik niet te zeggen trouwens, maar dat zit er ff niet in, dus dat blijft gissen. Het is trouwens van beide kanten goed bevallen, iedereen vond het heerlijk rustig zonder elkaar .

We hadden een huisje in een bekend park gehuurd, met veel korting was er een 6-persoons huisje te boeken, ietwat groot voor met z’n 2en + hond. Maar uiteindelijk wel lekker ruim en konden we beneden slapen. Goed voor de gewrichten van ons allen. We hadden een huisje uitgezocht helemaal aan de buitenkant van het park, mooi aan de bosrand, geen huisjes meer achter je dus lekker vrij! Aangezien je in de winter hier ook kunt skiën in dit gebied is het natuurlijk behoorlijk stijl en zaten wij natuurlijk op het hoogstepunt. Een hele geruststelling was dat daar ook het helikopterplatform was dus mocht ik met een hartaandoeninkje boven komen dan hadden ze me zo opgepikt. Maar nadat ik na de eerste beklimming het idee had aan het zuurstof te moeten is het steeds beter gegaan, nog een weekje langer en ik was huppelend naar boven gegaan….. 

Het was trouwens wel goed dat we een paar keer per dag flink aan de wandel en klim moesten want die porties eten in Duitsland hebben Amerikaanse afmetingen. Met dien verstande dat de schnitzel in Duitsland beter is en dat in de US de spareribs de voorkeur genieten, maar groenten hebben beiden een hekel aan. In Duitsland was het helemaal erg, af en toe kwamen we een blaadje sla tegen, onaangemaakt en deed mij meteen denken aan de uitspraak van de heer Kranenborg “Ik ben toch geen konijn?” Maar gelukkig is het daar ook asperge tijd en hebben we wel heerlijke spargel kunnen eten want daar heeft ieder restaurant zijn eigen menu voor samengesteld. Echter bestel je een schnitzel verwacht dan niet meer dan een schijfje citroen.

Naast het ontbreken van groenten ontbrak het ook aan mensen. De kleine dorpjes die er prachtig mooi en goed onderhouden uitzien lijken uitgestorven. Halverwege de week kreeg ik het idee door een filmset te rijden waar allemaal mooie props staan maar dat verder inhoudsloos aanvoelt. Ook kon ik nergens bedrijventerreinen ontdekken of kantoren, wel veel koeien in de wei. Dus er wordt wel wat geboerd daar, maar verder geen levend wezen te bekennen. Wij bedachten dat ze misschien allemaal aan het werk waren in de grotere steden. In het weekend zouden we wel kennismaken met de dorpsgenoten leek ons zo. Maar ook op zondag met een prachtige zon geen mens te bekennen. Prachtige speeltuinen voor/naast/achter huizen, die niet onderdoen voor de openbare speeltuintjes, blijven ook onaangeroerd, zelfs de wind speelt niet met de schommels. Af en toe hoor je wel een geluid, wordt er gepraat of gelachen, maar dat komt uit een bovenlichtje dat openstaat en de gordijnen bij de overigens kleine raampjes potdicht zitten. ‘s Avonds hebben we wel een enkeling naar buiten zien komen toen we voor de ijssalon zaten met overigens een belachelijk groot ijsje voor een belachelijk lage prijs. Manlief en ik keken elkaar bij het afrekenen echt aan van dat klopt niet. De verbazing was ook van onze gezichten af te lezen maar de Italiaanse ijsman gaf geen krimp. Toen hebben we een meisje in een Golfje zien langskomen en uitstappen voor een milkshake en nog een man in een foeilelijke Mercedes die met een teiltje ijs naar buiten kwam.   

Het was een heerlijk weekje, met lekker vlees, veel boeken, natuurschoon en rust met hier en daar een Amerikaanse touch en dat op 4 uur rijden!

Mosselhysterie.

Heb je dat ook wel eens dat je iets doet wat je al heel lang niet gedaan hebt en als je het dan weer doet dat je weet waarom dat ook alweer zolang geleden is dat je het gedaan hebt? Zoals die ontzettende gave attractie op de kermis waar je na 20 jaar weer eens in gaat, zodra dat ding in beweging komt weet je waarom het zolang geleden was, misselijk!

Het leek een goed idee, 2^e paasdag mosselen eten. De 1^e paasdag zouden we op visite gaan en daar gingen we plaatgrillen. Nou daar hoort altijd veel vlees, stokbrood, kruidenboter en sausjes bij, dus iets lichts voor de dag erna zou prima zijn. Aangezien ik net in het bezit ben van zo een handige android telefoon met van die handige apps, zoals de Appie van de Albert Heijn met handige recepten en een boodschappenlijstje dat je kunt sorteren op looproute van die bewuste AH waar je boodschappen gaat doen. Dus die moet gebruikt worden. Ik vond met de receptenzoeker een heerlijke kokos-citroensoep en ook een iets minder lekkere paastrifle, maar ja dat weet pas als je dat ding hebt gegeten en een overheerlijk recept voor mosselen, op zn Frans nog wel. Nou eet ik niet graag mosselen, waarom was me op dat moment niet meer helemaal duidelijk, dus ik zou van die heerlijk makkelijk te maken sappige gezonde mosseltjes gaan bereiden en ik zou er van leren houden, een nieuwe liefde ontdekken zeg maar.  Heerlijk lekker onder de parasol met dat mooie weer, heel idyllisch met zo een grote bak ziltige zwarte jongens in harmonie genieten van de maaltijd.

 Ik op het internet zoeken hoe je die dingen moet bereiden. Daar kwam ik de mededeling tegen dat je ze niet kunt krijgen van april tot en met juni. Nou lekker dan. Maar ik kon mijn gezonde nieuwe liefde niet zomaar vervangen door een ander visje dus de visboer gebeld. Ja hoor geen probleem ik kon gewoon mosselen bestellen bij hem en die waren prima. Voor 3 personen had ik twee bakken nodig. De volgende dag die dingen gehaald, bleken het bakken van 2 kilo te zijn. Volgens mij wat veel voor 3 personen waarvan er een al had aangegeven dat ze die dingen absoluut niet ging eten, maar ik liet mij niet kennen en ging opgetogen met twee bakken naar huis. De koelkast  moest wel verbouwd worden voor die grote bakken, nou ja dat ruimt ook weer eens een keertje lekker op. Al die half volle potjes die je misschien nog eens gaat gebruiken een slinger gegeven.

Eindelijk was het dan 2^e paasdag, het soepje was heerlijk, de trifle was al gemaakt, nu nog de mosselen.  De eerste bak knip ik open en een ietwat penetrante vislucht bereikt mijn neus, ach dat zal wel minder worden als ze gewassen zijn. Goed spoelen met koud water staat er op de verpakking, dan eventuele open mosselen weggooien. Nou dat moet lukken. Nu eerst even de sjalotjes pellen en hakken. Shit vergeten mn handen af te drogen nou blijven al die schilletjes aan mn handen plakken. Normaal ga je dan alsnog even je handen afdrogen maar ik gleed al langzaam in mijn hysterische aanpak waarvan je weet dat het niet gaat werken maar je het ook niet kunt stoppen. De olie staat ondertussen al een beetje te heet te worden dus heb snel die uitjes en ook nog een courgette in plakjes er achteraan in de pan gegooid. Terug naar de mosselen waar ik merk dat er wel heel veel open blijven. Potverdorie nu moet ik die dingen een voor een gaan nakijken en ja wat is open, sommige proberen door een kiertje naar buiten te kijken, is dat open? Of moet je ze echt in vol ornaat zien zitten. Wat trouwens voor mij ook meteen weer duidelijk maakt hoe lelijk die dingen zijn, nou niet naar kijken gewoon doorgaan, het wordt smullen. Maar ja toch blijf ik in dat dilemma hangen welke is eetbaar en welke niet. Heb al zoveel spook verhalen gehoord over een mossel die een heel gezin een weekend lang uit de roulatie wist te krijgen, laat staan 4 kilo van die krengen. Nu word me ook weer langzaam duidelijk waarom ik geen mosselen at, ik vertrouw ze niet. Nou die krengen moeten de pan in maar ik heb even kordaat advies nodig en snel want de uitjes dreigen aan te branden. Dus manlief vriendelijk edoch zonder twijfel geroepen dat hij NU nodig was in de keuken. Gelukkig staan alle deuren open en zit iedereen in de tuin dus er zal altijd wel iemand reageren…… Of hij even die open mosselen een tik wil verkopen om te kijken of ze dicht gaan, zo niet dan moeten ze weg. Maar helaas voor hem is nog niet duidelijk wanneer de mossel nu wel of niet open moet zijn, want je moet hem toch open eten.

 “Sla nu die krengen maar even op het aanrecht  SCHAT, als ze nog leven gaan ze dicht en dan gaan ze in de pan weer open.”
“Weet je dat zeker?”
“JAAAA”

Er wordt wat halfslachtig getikt maar volgens mij is hij het nog steeds niet eens met de instructies, dus hup weg met die krengen. De rest in de pan waar er spontaan al een aantal openschieten voordat ze de bodem van de pan raken. Moeten we die er nu uithalen? Of geldt dat niet als open nu ze eenmaal in de pan zitten? Nou ja wijn erbij en deksel erop ik heb het eigenlijk wel gehad met die dingen. De keukenvloer is op een of andere manier ondertussen zeiknat geworden met ziltig-uren-in-de-wind-ruikend-water vermengd met velletjes van die sjalotjes. Vloekend en tierend probeer ik de puinhoop op te ruimen met nog 1 zielige zeer natte theedoek die al voor de tuin was gebruikt, de vloer knapt er niet echt van op. Hysterisch worden de mosselen over twee borden verdeeld, nu nog die rotsaus maken. Moet het vocht inkoken met crème fraiche en thijm. Dus lekker hoog dat vuur. De rest vast naar de tuin brengen. Waar dochterlief zich werpt op het stokbrood en de gravad lachs, een beetje jaloers bekijk ik al dat heerlijks. Niet zeuren en eten die mosselen. Dochterlief onderwerpt een mossel aan een onderzoek en volgens haar ziet ze de urine wegen lopen van die dingen en zitten er ook zwarte gezwellen in. Arghhhh, wat lijkt ze toch op mij en nu lukt het mij ook niet meer om er niet naar te kijken. Hup snel de saus halen dan hoef ik ze niet meer te zien. Eenmaal binnen heeft er iemand met ZIJN klauwen aan het fornuis gezeten en de saus zacht gezet….. nu is het dus een waterige dunne drap…en zijn die mosselen daar niet mee te camoufleren. Hup in een diep bord en naar buiten. Halverwege dringt het tot me door dat ik met een bord met zeer heet vocht loop en weet net op de tijd de tafel te bereiken waar het helaas wel over mn handen schiet. Nu ben ik alle gene kwijt en loop hysterisch naar de tuinslang roepend dat ik die krengen nooit meer maak en volgende keer eten we kip met appelmoes!

Sympathie

Kwam in een studieboek over deskundig hulpverlenen het volgende tegen onder de paragraaf Vormen van vervormd luisteren:

Sympathie heeft onmiskenbaar een plaats in menselijke relaties. Het ‘gebruik’ ervan (als dat woord niet te onmenselijk klinkt) in de hulpverlening is echter beperkt. Wanneer ik sympathiseer met iemand anders, word ik in zekere zin zijn of haar medeplichtige. Als ik sympathiseer met een cliënte als zij mij vertelt hoe verschrikkelijk haar echtgenoot is, kies ik positie zonder het hele verhaal te kennen. Het tonen van sympathie kan het zelfmedelijden van een cliënt versterken. Zelfmedelijden zorgt er echter voor dat de cliënt minder geneigd is actie te ondernemen om iets aan de problemen te doen.

Voor mij gaat die uitspraak net wat te kort door de bocht. Als je als hulpverlener sympathie of begrip kan opbrengen voor iemands verhaal betekent niet automatisch dat je het ook eens bent met zijn of haar oplossingen. Voor mij zijn dat totaal verschillende zaken. Daarnaast luister je altijd naar het verhaal van de cliënt en hoor je nooit de andere partij. Natuurlijk moet het gezond verstand van de hulpverlener tunnelvisie voorkomen maar betekent niet dat je geen sympathie voor iemand zijn situatie kan opbrengen. Daarbij heeft niet iedere cliënt zelfmedelijden en hoeft dat ook niet de neiging om actie te ondernemen in de weg te staan. Dus blijf altijd uitgaan van je cliënt en probeer denken in stereotypen te voorkomen, het staat het empathisch begrip ernstig in de weg. Een cliënt is meer dan een etiket. In het zelfde studieboek staat ook dit en dat onderschrijft mooi wat ik bedoel:

In termen van de Gestaltpsychologie: zorg dat uw cliënt ‘figuur’ blijft – vooraan in uw aandacht- en dat de modellen en theorieën over cliënten ‘achtergrond’ blijven – kennis die uitsluitend wordt gebruikt voor het begrijpen en helpen van deze unieke cliënt.

Acceptatieproces

In het kader schrijf het lekker van je af dit blogje. Naast de mogelijkheid dat je rustig de tijd hebt om je heen te kijken op de kruispunten (zie vorige blog) als je ziek bent kom je ook op kruisingen waarvan op sommige dagen alle kanten lijken dood te lopen. Dan voel je je gefrustreerd, boos en verdrietig.  Schijnt allemaal bij het acceptatieproces te horen. Gelukkig voel ik me niet altijd zo maar gisterenmiddag en vanmorgen wel.

Ik werd gisteren al moe wakker en het werd echt weer zo een dag om je voort te slepen. Zonder enige reden want het was juist een heerlijke dag, zonnetje scheen, lekker even eruit en genieten op onze kade in het dorp van de vogels. De zon is nog niet scherp genoeg om meer last te krijgen van de rosaria, dus wat wil een mens nog meer.

Nou ja gewoon fit zijn en geen pijn hebben en alles gewoon kunnen doen zonder dat je het idee hebt dat je vingers, polsen, ellebogen en ribben het begeven.  Het frustrerende is dat je de dingen die je juist zo leuk vind om te doen zoals bijvoorbeeld koken en een boek lezen  gewoon soms kloten gaan. Daarnaast voel ik ook die pijn in m’n voeten, si-gewrichten en knieën, dus het breidt zich lekker uit. Vooral het feit dat men zegt dat het niet beter gaat worden maar men ook niet kan zeggen hoe snel het proces kan gaan maakt je boos. Verdrietig word ik van het feit dat ik niet weet hoe de toekomst eruit ziet en dat er nog geen duidelijke diagnose is. Want een diagnose betekent wellicht gerichte medicatie of in ieder geval meer duidelijkheid in het verloop.

Op goeie momenten kan ik daar het positieve van inzien. Leuk iets nieuws, misschien brengt het wel mogelijkheden die ik anders niet gezien zou hebben. Maar op de momenten dat ik geconfronteerd wordt met mijn beperkingen dan weet ik dat het niet zo rooskleurig is en dat de mogelijkheid bestaat dat ik een heleboel wil maar niet meer kan. Niet dat ik me daar zomaar bij neer leg en zal er ook alles aan doen wat in mijn vermogen ligt om  vooruitgang te boeken of in ieder geval het proces zoveel mogelijk te remmen.

De reden voor dit stukje is dat ik vanmorgen in de spiegel keek en ik daar een bol, bleek gezicht zag met rode ruwe vlekken en ogen die branden en een van de ogen eruit ziet alsof tie dicht gaat zitten. Dat hoort dan weer bij de rosaria en niet bij de reuma. Nou ja wellicht zijn ze niet los van elkaar te zien, de toekomst zal het leren. Normaal had ik natuurlijk ook wel van die momenten maar dan ging ik me lekker opmaken en voelde ik me weer lekker fris en fruitig. Alleen de rosaria op dit moment houdt niet van make-up en dus schipper ik een beetje met mascara en lippenstift. Arrghhhhhh. Tel daar bij op dat gisterenavond toen ik wat diepvries aardappelschijfjes los wilde maken om in de oven te stoppen er wat vingers de pijnlijke neiging hadden om de andere kant op te buigen. Terwijl op tv een kookprogramma was waar men een lekker brood aan het kneden was en een ander een sabayon aan het kloppen. Zo over duidelijk dingen die ik nu niet kan. Plus dat ik vanmorgen weer met pijn wakker werd, misschien wel omdat ik gebokst had op de wii, ja toen kwam het net tot een lekkere gefrustreerde jankbui.

Nu gaat het wel weer en zet ik mijn spullen klaar voor de fysio. Ik ga er weer voor….. nou ja ik doe in ieder geval m’n best.