Stuk

Stuk = stuk. Dat was het oordeel van de orthopeed (in dit
geval gespecialiseerd in handen) van het revalidatiecentrum. Door ontstekingen
die in de handen hebben gezeten zijn de banden en kapsels van de vingers en
handen/polsen opgerekt. Dat is niet meer terug te draaien en daardoor zijn de
gewrichten in mn handen instabiel, zakken ze door. Voor sommige is een
ringsplint een uitkomst. Het geneest er niet door, pijn gaat er ook niet door
weg maar het zorgt er wel voor dat je gewoon iemand een hand kan geven of een
aai over de bol van je kind zonder dat het steeds verder doorbuigt. Aan de
polsen gaan we werken om ze sterker te maken om op die manier hopelijk geen
braesen nodig te hebben in de toekomst.

Mensen die mijn blog hebben gevolgd weten dat
bovenstaande uitspraak een hele doorbraak is omdat het inderdaad betekend dat
er ontstekingen hebben gezeten. Men heeft die over het hoofd gezien, de
pijnklachten niet serieus genomen. Dikke mensen hebben dikke handen, dus die
zwellingen viel hun niet op. Mijn opmerkingen dat ik niet kon typen omdat het
ontzettend zeer deed, of dat ik gewoon op de bank zat en dat er  een hele nare pijn door de gewrichten trok en dat er meteen zwellingen te zien waren werden niet serieus genomen. Sterker nog ze riepen zelfs een vermomd gegrinnik op.

Het heeft een behoorlijke strijd opgeleverd met sommige artsen
en je zou denken dat je nu eindelijk erkenning krijgt voor je gevoel dat je
opgelucht bent. Maar ik voel me leeg en verdrietig. Het is stuk en komt niet
meer goed. Een heleboel dingen die je leuk vindt geven problemen, koken,
snijden, een boek vasthouden enzovoort. Gelukkig ben ik iemand die meteen aan
oplossingen denkt en niet bij de pakken blijf neer zitten. Zoals mijn vader zou
zeggen geen verdiensten, zo ben je gewoon geboren. Daar ben ik blij om en ook
dat ik het allemaal wel weet te relativeren er zijn altijd ergere dingen, zoals
een kind verliezen of de melding krijgen dat je ongeneeslijk ziek bent.

Maar het neemt niet weg dat dit ook gewoon knap ruk is. Vooral ook omdat ik die pijn ook in polsen, ellebogen, ruggengraat heb gehad. Ook veel pijn heb in knieën en heup.
Komt dat ook daardoor of is het iets anders? En hoe komt het dat het aan allebei
de kanten van mn lichaam plaatsvindt en hoe komt het dat het zo plotseling is
gekomen en wat veroorzaakt die ontstekingen? Waarom hebben ze nog steeds geen punctie genomen van het vocht? Waarom geen foto’s van de ruggengraat? Een diagnose is er nog niet, komt die ooit?

De komende dagen maar eens rustig de tijd nemen om alles
te verwerken en aanvaarden dat stuk = stuk.

To be continued 15

Deel 15 is geschreven door Karin, @elckzijn.

Hebjeenpijnstillergenomennomennomennomen…….. De woorden
galmen door haar hoofd. Niet weer..o alsjeblieft niet weer…….. Ze schrikt
wakker, wat een nachtmerrie. Even denkt ze dat ze een nachtmerrie heeft gehad.
Ze ligt niet in haar eigen bed en Flux, waar is Flux? Ze voelt een vreemd
dekbed, ziet een nachtkastje, wastafel. Ligt ze weer in een ziekenhuis?
Opgenomen voor een psychose? Drugs gebruikt? Beelden van spinnen, vrouwen met rood haar, Rosa, mannen, avondje in de kroeg, een zwangerschap, spoken door haar bonzende hoofd… Zwanger? Ze voelt aan haar platte buik. Mmm, nou dat is in ieder geval niet juist. Ze is niet zwanger.

Een zacht licht gaat aan en ze hoort het gerinkel van sleutels. De deur gaat open. Een jonge vrouw loopt naar het bed. “Zo Ellen, hoe voel je je?”  Dan ziet ze dat naast haar bed ook medische apparatuur  staat, voelt ze ’t infuus en de plakkertjes op haar borst. Nog een vrouw loopt de kamer
binnen, stelt zich voor als Blekers van de DC. Een aparte afdeling binnen de
geheime dienst . Het verhaal wat ze vervolgens van de vrouwen hoort klinkt
werkelijk bizar. Echt iets voor een thriller van hoe heet die man ook
alweer…..mmm o ja King. Al schreef die bij nader inzien nog wel engere dingen.

Ze krijgt antwoord op haar vragen: Nee,u bent niet gek,en
nee die spinnen zijn niet echt. U hebt het gedroomd. Toch een droom! Maar……?
Een geheim experiment. Haar hersenen waren verbonden met een beeldscherm en zo konden de onderzoekers meekijken met haar droom. Het medicijn wat ze ingespoten had gekregen was nog niet getest, zij was de eerste testpersoon. Door steeds een andere samenstelling in te spuiten konden ze haar droom beïnvloeden. Nee ze mocht niet weten hoe ze dat deden en waarvoor de DC het uiteindelijk gaat gebruiken. Volgens Blekers had zij zich vrijwillig opgegeven en een verklaring getekend dat ze toestemde met het experiment en beloofde niets daarover naar buiten te brengen. Ze liet haar de papieren zien….. Mmm ja, juli 2011 ze herkende haar handtekening. Leverde haar 5000 euro op zag ze. Had ze dringend geld nodig? Ze wist het niet. Hoe had ze dan gehoord dat ze proefpersonen nodig hadden? Haar hoofd duizelde. Blekers kapte haar vragen af met : Later rust u eerst maar uit. De arts spoot iets in haar infuus. Extra vitamine zei ze…. Morgen kreeg ze nog wat onderzoeken en mocht ze misschien dan naar huis? Blekers wist het niet, maar lang zou het allemaal niet meer duren….

Door een omroep installatie klonk een paniekerige stem “Dr.
Bleker noodsituatie op Afdeling 3. Assistentie gevraagd” 3 zei de andere jonge vrouw, dat is toch de zaal met kleintjes? Samen renden ze weg.

Ze zakte in de kussens terug. Goh, medisch experiment….. Ze
huiverde, levensecht die droom. Die man met de bijl, Rosa. Ze bleef maar aan
het kind denken…. Maar wacht eens wat zei die vrouw net: zaal met de kleintjes?
Ze zat weer rechtop in bed. Houden ze hier ook kinderen voor experimenten? Ze
stapte uit bed,wankelde langs de muur naar de openstaande deur, herinnerde zich de rinkelende sleutels. Werd ze gevangen gehouden? Voorzichtig keek ze de gang in. Had ze daar in haar droom niet gelopen? Naast de deur stond een stoel er lag een dubbelgevouwen krant op. Grote kop: Indrukwekkende herdenking bloedbad Noorwegen jaar geleden. Noorwegen? Maar dat was toch vorige week? Ze griste snel de krant van de stoel sloot de deur en wankelde terug naar bed. Waarom voelde ze zich toch ineens zo naar….. Draaierig las ze het bericht onder de kop: een jaar na het bloedbad vond een emotionele herdenking plaats in….. De rest van het bericht las ze niet meer ,haar ogen vlogen naar de datum van de
krant:  Juli ja, 2012. ………. Maar ze begreep het niet,was ze dan al een jaar hier? Dat kon toch niet? Ze sloeg de voorpagina van de krant om. Daar! Een bericht over verontrustend hoog aantal vermiste vrouwen. Sinds 2001 al 58 Vrouwen die over het algemeen schulden bleken te hebben …….

Die vrouwen en kinderen die ze gezien had in haar droom. Ze
trok haar shirt omhoog. Op haar buik zag ze zwangerschapsstriemen……..

Het zweet brak haar uit, dit was geen experiment met dromen.
Ze hielden haar vast! Wat hadden ze met haar zoon gedaan. Wie waren al die
mensen? En wat was ze duizelig!

——————–

 In de observatieruimte keek een man glimlachend toe
”Slimme griet. Ze doet het goed maar ontsnappen zal ze nu niet meer” Zijn maat mompelde ”En ze is weer zwanger, 2 jongens maar liefst. Stom dat het lab al die jaren dacht dat we meisjes nodig hadden om ons leven te redden! “ “Ach, alsof die aardebewoners zo slim zijn te denken dat er leven is op Mars. Marsmannetjes, tssss, we zien er net  zo uit als zij! Al het leven wat er was op
Mars zit  nu in deze grote bunker op aarde en wacht tot eindelijk het bloed van onze 1^e Marsaardezoon, zoon van Ellen, geoogst kan worden als voedsel voor onze spinnen nu alles op Mars op is. Gelukkig hebben we nog een voorraad voor 20 jaar.”  “Enig idee wanneer de oogst sterk genoeg is om onze
spinnen 10 maal zo groot te laten groeien?“

“Duurt niet lang meer,een paar weken. Over 8 maanden
komen 2^e en 3^e Marsaardezoon van Ellen ter wereld en
4 maanden later begint de invasie. De spinnen zijn dan zo sterk dat ze ieder
gevecht winnen. Op Mars is er al 12 jaar geen leven meer mogelijk, maar over 2
jaar roepen wij,bewoners van Mars, deze aarde uit als onze rode planeet! “

“De situatie op afdeling 3 is onder controle zie ik. Vals
alarm, een van de Rosa’s met diarree. Waarom houden we ze nog?”

———————–

Beneden in de kamer is Ellen weggezakt in een diepe slaap, die
spuit met vitamines……tsja…..liegen, dat hebben de bewoners van Mars wel geleerd van de aardebewoners.

 -The End-

 

Onverwachtse ontwikkelingen.

Mijn dag is toch een stuk spannender geworden dan verwacht. Was het zat dat ik nu al 2 weken zat te wachten op een telefoontje van de reumaconsulent, die beloofd had 2 weken geleden te bellen……

Misschien heeft het er mee te maken dat er nu eindelijk een arts gezegd heeft bij het revalidatiecentrum: “Nee het is niet normaal als je vingergewrichten doorzakken, het is normaal dat je wilt weten waarom en ja dat doet zeer.” Ik kan hun wel zoenen! Ze stuurden me niet met een kluitje in het riet, hun handenteam gaat er naar kijken, uiteraard is er een wachtlijst….

Daarom ben ik 10 maanden geleden een 2nd opinion begonnen om een arts te vinden die het begrijpt. Alleen bij de 2nd opinion borduurde ze voort op de bevindingen van een gek die zij dat het vocht dat op de echo te zien was ook kon komen als ik buiten hard met m’n handen had staan zwaaien vlak voor het maken van de echo en die luxerende vinger kon ik ook zelf doen als ik hypermobiel was. Hij vergat alleen dat ik niet hypermobiel ben, ook nooit geweest in de afgelopen 45 jaar, en dat de vinger helemaal uit zichzelf doorzakt. Toen hij dat zag schrok hij en heeft als damage controle mijn huisarts gebeld met de opmerkingen dat ik wat hysterisch/depressief was en ik niet zijn bevindingen wilde accpeteren. Hij heeft alleen niet gezegd welke bevindingen dat waren.

Nu krijg ik bij de 2nd opinion na 10 maanden een nieuwe reumatoloog. Hopelijk stuurt deze me niet naar een fysio met de omschrijving polyartralgie een chique woord voor gewrichtsklachten, waar de beste fysio niks mee kan. Daar heb ik nog over gemaild, kreeg het antwoord dat weet hij best maar het mag niet meer pijn geven de oefeningen. Nou ja, we hebben toen maar lekker aan de conditie gewerkt.

Hopelijk begint ze niet over het weer of overgangsklachten. Want ik heb geen winterdipjes zelfs niet in de zomer…. Ik ben ook niet in de overgang…. Het zit niet tussen mn oren maar in mn handen heb ik daar net even duidelijk aan de reumaconsulent laten weten. Er werd nu eens niet tegen gesputterd. In maart ging ik voor het 1e gesprek naar de revalidatie. Daar gaf de revalidatiearts al aan dat hij zonder diagnose weinig kon. Het was trouwens een raar gesprek ook maar dat kwam omdat hij het eerste half uur met het verkeerde dossier zat….Daar kwamen we achter toen hij vroeg waarom ik naar de orthopeed was geweest met mijn voet. Ik weer gemaild naar reumatoloog dat ze er waarschijnlijk niks mee konden. I.p.v. me wat eerder te laten komen is de afspraak 7 keer verzet en kreeg ik na 5 maanden wachten de opmerking: “misschien had ik alleen maar het idee dat mn vinger doorzakte…… “ Ze heeft verdomme zelf die ringsplint voorgeschreven zodat die vinger niet doorzakt. Toen heb ik dat maar even laten zien en ook die andere gewrichten die nu ook aan het doorzakken zijn. Toen schaamde ze zich wel, geloof ik….. Nu, na ja je begrijpt dat ik het even gehad heb en dat de reumaconsulent dat heeft moeten ondervinden. Ze was zo vriendelijk om voor deze keer, normaal moet dat via de poli, om de afspraak met de nieuwe reumatoloog 1 ½ maand te vervroegen. Eerder kon niet want ze was op vakantie, nou ja ok vooruit dan maar. Ze zal de rust nodig hebben want zij gaat alle shit over zich heen krijgen die haar voorgangers bij mij hebben losgemaakt. Gelukkig ben ik pacifist.