Heb je dat ook wel eens dat je iets doet wat je al heel lang niet gedaan hebt en als je het dan weer doet dat je weet waarom dat ook alweer zolang geleden is dat je het gedaan hebt? Zoals die ontzettende gave attractie op de kermis waar je na 20 jaar weer eens in gaat, zodra dat ding in beweging komt weet je waarom het zolang geleden was, misselijk!
Het leek een goed idee, 2e paasdag mosselen eten. De 1e paasdag zouden we op visite gaan en daar gingen we plaatgrillen. Nou daar hoort altijd veel vlees, stokbrood, kruidenboter en sausjes bij, dus iets lichts voor de dag erna zou prima zijn. Aangezien ik net in het bezit ben van zo een handige android telefoon met van die handige apps, zoals de Appie van de Albert Heijn met handige recepten en een boodschappenlijstje dat je kunt sorteren op looproute van die bewuste AH waar je boodschappen gaat doen. Dus die moet gebruikt worden. Ik vond met de receptenzoeker een heerlijke kokos-citroensoep en ook een iets minder lekkere paastrifle, maar ja dat weet pas als je dat ding hebt gegeten en een overheerlijk recept voor mosselen, op zn Frans nog wel. Nou eet ik niet graag mosselen, waarom was me op dat moment niet meer helemaal duidelijk, dus ik zou van die heerlijk makkelijk te maken sappige gezonde mosseltjes gaan bereiden en ik zou er van leren houden, een nieuwe liefde ontdekken zeg maar. Heerlijk lekker onder de parasol met dat mooie weer, heel idyllisch met zo een grote bak ziltige zwarte jongens in harmonie genieten van de maaltijd.
Ik op het internet zoeken hoe je die dingen moet bereiden. Daar kwam ik de mededeling tegen dat je ze niet kunt krijgen van april tot en met juni. Nou lekker dan. Maar ik kon mijn gezonde nieuwe liefde niet zomaar vervangen door een ander visje dus de visboer gebeld. Ja hoor geen probleem ik kon gewoon mosselen bestellen bij hem en die waren prima. Voor 3 personen had ik twee bakken nodig. De volgende dag die dingen gehaald, bleken het bakken van 2 kilo te zijn. Volgens mij wat veel voor 3 personen waarvan er een al had aangegeven dat ze die dingen absoluut niet ging eten, maar ik liet mij niet kennen en ging opgetogen met twee bakken naar huis. De koelkast moest wel verbouwd worden voor die grote bakken, nou ja dat ruimt ook weer eens een keertje lekker op. Al die half volle potjes die je misschien nog eens gaat gebruiken een slinger gegeven.
Eindelijk was het dan 2e paasdag, het soepje was heerlijk, de trifle was al gemaakt, nu nog de mosselen. De eerste bak knip ik open en een ietwat penetrante vislucht bereikt mijn neus, ach dat zal wel minder worden als ze gewassen zijn. Goed spoelen met koud water staat er op de verpakking, dan eventuele open mosselen weggooien. Nou dat moet lukken. Nu eerst even de sjalotjes pellen en hakken. Shit vergeten mn handen af te drogen nou blijven al die schilletjes aan mn handen plakken. Normaal ga je dan alsnog even je handen afdrogen maar ik gleed al langzaam in mijn hysterische aanpak waarvan je weet dat het niet gaat werken maar je het ook niet kunt stoppen. De olie staat ondertussen al een beetje te heet te worden dus heb snel die uitjes en ook nog een courgette in plakjes er achteraan in de pan gegooid. Terug naar de mosselen waar ik merk dat er wel heel veel open blijven. Potverdorie nu moet ik die dingen een voor een gaan nakijken en ja wat is open, sommige proberen door een kiertje naar buiten te kijken, is dat open? Of moet je ze echt in vol ornaat zien zitten. Wat trouwens voor mij ook meteen weer duidelijk maakt hoe lelijk die dingen zijn, nou niet naar kijken gewoon doorgaan, het wordt smullen. Maar ja toch blijf ik in dat dilemma hangen welke is eetbaar en welke niet. Heb al zoveel spook verhalen gehoord over een mossel die een heel gezin een weekend lang uit de roulatie wist te krijgen, laat staan 4 kilo van die krengen. Nu word me ook weer langzaam duidelijk waarom ik geen mosselen at, ik vertrouw ze niet. Nou die krengen moeten de pan in maar ik heb even kordaat advies nodig en snel want de uitjes dreigen aan te branden. Dus manlief vriendelijk edoch zonder twijfel geroepen dat hij NU nodig was in de keuken. Gelukkig staan alle deuren open en zit iedereen in de tuin dus er zal altijd wel iemand reageren…… Of hij even die open mosselen een tik wil verkopen om te kijken of ze dicht gaan, zo niet dan moeten ze weg. Maar helaas voor hem is nog niet duidelijk wanneer de mossel nu wel of niet open moet zijn, want je moet hem toch open eten.
“Sla nu die krengen maar even op het aanrecht SCHAT, als ze nog leven gaan ze dicht en dan gaan ze in de pan weer open.”
“Weet je dat zeker?”
“JAAAA”
Er wordt wat halfslachtig getikt maar volgens mij is hij het nog steeds niet eens met de instructies, dus hup weg met die krengen. De rest in de pan waar er spontaan al een aantal openschieten voordat ze de bodem van de pan raken. Moeten we die er nu uithalen? Of geldt dat niet als open nu ze eenmaal in de pan zitten? Nou ja wijn erbij en deksel erop ik heb het eigenlijk wel gehad met die dingen. De keukenvloer is op een of andere manier ondertussen zeiknat geworden met ziltig-uren-in-de-wind-ruikend-water vermengd met velletjes van die sjalotjes. Vloekend en tierend probeer ik de puinhoop op te ruimen met nog 1 zielige zeer natte theedoek die al voor de tuin was gebruikt, de vloer knapt er niet echt van op. Hysterisch worden de mosselen over twee borden verdeeld, nu nog die rotsaus maken. Moet het vocht inkoken met crème fraiche en thijm. Dus lekker hoog dat vuur. De rest vast naar de tuin brengen. Waar dochterlief zich werpt op het stokbrood en de gravad lachs, een beetje jaloers bekijk ik al dat heerlijks. Niet zeuren en eten die mosselen. Dochterlief onderwerpt een mossel aan een onderzoek en volgens haar ziet ze de urine wegen lopen van die dingen en zitten er ook zwarte gezwellen in. Arghhhh, wat lijkt ze toch op mij en nu lukt het mij ook niet meer om er niet naar te kijken. Hup snel de saus halen dan hoef ik ze niet meer te zien. Eenmaal binnen heeft er iemand met ZIJN klauwen aan het fornuis gezeten en de saus zacht gezet….. nu is het dus een waterige dunne drap…en zijn die mosselen daar niet mee te camoufleren. Hup in een diep bord en naar buiten. Halverwege dringt het tot me door dat ik met een bord met zeer heet vocht loop en weet net op de tijd de tafel te bereiken waar het helaas wel over mn handen schiet. Nu ben ik alle gene kwijt en loop hysterisch naar de tuinslang roepend dat ik die krengen nooit meer maak en volgende keer eten we kip met appelmoes!
