To be continued (2)

Deel 2 is geschreven door gastschrijver Guido http://guidohuisintveld.blogspot.com

Verward kom ik omhoog en steun op mijn elleboog, op zoek naar het nachtkastje. Dat blijkt aan de andere kant te staan. Er staat een glas water op. Daarnaast ligt een pakje pijnstillers. Langzaam dringen de kleuren van de kamer tot mij door. Ze zijn niet herkenbaar.
Ik ga rechtop zitten en wrijf overdreven in mijn ogen om de mogelijke droombeelden weg te vagen. De kamer blijft hetzelfde. Onbekend.

Even een zen-momentje, jongens. Rustig blijven. Wat is hier aan de hand. Ik ben toch niet aan het dementeren. Waar ben ik? Denk, denk, denk. Gisteravond: training, aan de bar hangen, en toen? Ben ik met iemand meegereden? Geen idee… Er zit een gat in mijn geheugen ter grootte van een bowlingbal. Wat is dit??
“Hallo?” roep ik naar de deur die op een kier staat.

Welke malloot heeft er nu tralies voor zijn raam?

En waar zijn mijn kleren?

In de film lopen ze dan met het bedlaken om zich heen romantisch door het huis te schuifelen. Dat gaat me met dat jute dekbed van dertig kilo niet lukken… Dan maar zo.
De zware deur geeft amper mee. Ik kom uit in een donkere gang en tast tevergeefs naar een lichtknop. Gezellig. Aan het einde lonkt een smalle strook licht. Wanneer ik voorzichtig de verlichte ruimte in loop, ontwaar ik een knus ingerichte woonkamer.

Een mij vreemde man komt plots de hoek om met een kop koffie in zijn ene en een krant in zijn andere hand.
“Goeiemorgen, zeg! Lekker uitgeslapen?” vraagt hij.
First things first, dus ik vraag: “Waar zijn mijn kleren?”
“In de was. Beetje vuil geworden. Bloedvlekken en zo. Maar pak zo lang die badjas maar.”
Bloedvlekken? Ik trek de ceintuur van de warme badjas strak aan, sla mijn armen over elkaar en blijf op gepaste afstand naar het gehele tafereel kijken.
“Koffie?”, vraagt hij terwijl hij zijn kopje omhoog houdt.
“Ik… ehm… Tjesus, sorry hoor, maar ik heb even een black-out, geloof ik. Kan me niks meer herinneren van de afgelopen nacht.”
“Heb je een pijnstiller genomen?” vraagt hij, alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
“Nee…? Maar wie…”
“Had je beter wel kunnen doen. Dus? Wat gaat het worden? Koffie?”
“Ik wil niet onbeleefd zijn, maar… wie ben je eigenlijk? En waar ben ik?”

Op dat moment knippert de man een aantal keer dwangneurotisch met zijn ogen. Hij kijkt naar zijn koffie, neemt een slok en zegt iets te vrolijk: “Dát, popje van me, is geheim.”
Een andere deur zwaait open en een bekend gezicht kijkt me verschrikt aan. Althans, bekend gezicht… Vooral de prachtige zwarte haardos herken ik. En nóg laat de rest van mijn geheugen me in de steek. Het strakke designerpak van gisteravond is ingewisseld voor een houthakkers-outfit, inclusief laarzen en bijl.
Met grote stappen komt hij op me aflopen en zegt: “Heb je een pijnstiller genomen?”
En weer antwoord ik: “Nee…?” Maar deze keer zit er een angstige trilling in mijn stem.
“Had je beter wel kunnen doen,” grijnst hij.
Ik neem een diepe hap lucht en staar met grote ogen naar de bijl waar enkele bloeddruppels aankleven.

- to be continued-

Het spannende vervolg wordt volgende week zondag weer geplaatst en geschreven door een gastschrijver.

To be continued (1)

Met het zachte tikken van de regen op het raam word ik langzaam wakker. Ik hou m’n ogen nog even lekker gesloten, ik heb nog geen zin in de dag. Ik probeer me te herinneren welke dag het überhaupt is. Dinsdag !? Gadver! Nee…..denk! Wat was er gisteren? O, ja gisteren hadden we die training “Vind het geluk in jezelf, iedere dag is een nieuwe kans”. Tuurlijk gesjeesde jojo op het podium had vast net aan een paddootje geknabbeld en voor hem was alles moooogelijk, als je het maar echt wilde en je die sleutel kon vinden om je eigen potentie te ontsluiten. Ontsluiten…. Deed mij aan heel iets anders denken. Kreeg spontaan krampen in m’n buik. Dat was vrijdag! Nou ja dat betekent in ieder geval wel dat het nu zaterdag is! Heerlijk nog even een beetje doezelen. Zo meteen moet ik er wel uit om de hond uitlaten. Gelukkig nog geen gepiep te horen, dus geen haast.

Misschien zou ik ook eens zo een paddootje moeten proberen, ga ik misschien ook wel mijn potentie ontsluiten. Neh. Drugs niks voor mij, nooit geprobeerd. Waarom eigenlijk niet? Kansen genoeg gehad. Vooral vroeger op school, de wietcaken vlogen je om de oren. Nou ja zweefden voorbij in de meest fantastische kleuren, om een beetje in stijl te blijven. Maar op een of andere manier heeft het me nooit getrokken, misschien ook nooit echt gedurfd. Was altijd bang dat ik opeens dacht te kunnen vliegen of zo.  Langzaam drijven mijn gedachten weer terug naar gisteren. Er is iets wat boven wil komen drijven, net zoals een naam die op het puntje van je tong ligt maar in werkelijkheid  zich natuurlijk ergens  verstopt in de krochten van je hersenen. Hmmm nu maar even niet druk om maken en genieten van het tijdloze moment tussen wakker worden en de dag beginnen.

Af en toe zak ik weg en schrik ik van mijn eigen snurken, zodat ik weer met een schok wakker ben. Het bewustzijn dient zich weer aan. Verder hoor ik niks. Geen enkel geluid. Het is ook benauwd in de kamer, ik trap het dekbed van me af. Wat voelt dat ruw en zwaar. Net zoals mijn hoofd, dat aanvoelt alsof er een baksteen in zit omgeven door watten. Vreemd eigenlijk dat er verder niks te horen valt. Normaal is er een hoop gekwetter van de vogeltjes ‘s morgens . Wat soms wel verwarrend is omdat het hetzelfde geluid is dat mijn wekker maakt om me te wekken. Ik dacht als ik op een vriendelijke manier wakker zou worden gemaakt het een stuk gemakkelijker zou zijn om fris en fruitig uit bed te komen. Niet dus. Een kwartier voor het gekwetter aanvangt begint er eerst een lamp steeds feller te schijnen, moet het daglicht voorstellen. Lijkt eerder een bouwlamp. Het grote nadeel is dat ik zomers extra vroeg wakker wordt omdat de geluiden van de vogels in de tuin als wekker gaan functioneren. Pavlov?

Ik doezel weer verder en vlak voordat ik weer in slaap dreig te vallen zie ik opeens  die man met dat prachtige zwarte haar weer voor me. Mijn blik viel gisteren op hem tijdens de borrel na de workshop. Ik had me voorgenomen even snel een drankje, vriendelijk lachen naar deze en gene en dan hup lekker snel naar huis. Waar een heerlijke bank en goed boek wachtten. Hij stond daar een beetje afwezig rond te kijken met een glas rode wijn in zijn hand. Hij had een natuurlijke charme waardoor je wel naar hem moest blijven kijken. Totdat hij mijn kant op keek en ik even iets van schrik zag en ik snel weg keek. Hij herstelde zich weer snel en ging weer verder met afwezig rond kijken. Dan dringt het opeens tot me door dat het gestopt is met regenen en dat ik nog steeds geen vogels hoor. Tijd om wakker te worden in ieder geval anders is straks de hele dag naar zijn mallemoeren. Toch maar even kijken hoe laat het nu al is, maar als ik mijn ogen open heb zie ik geen wekker, geen vertrouwde rommeltjes, geen stapelboeken. Ik zie wel beton en een klein raam met tralies?!

-to be continued-

Acceptatieproces

In het kader schrijf het lekker van je af dit blogje. Naast de mogelijkheid dat je rustig de tijd hebt om je heen te kijken op de kruispunten (zie vorige blog) als je ziek bent kom je ook op kruisingen waarvan op sommige dagen alle kanten lijken dood te lopen. Dan voel je je gefrustreerd, boos en verdrietig.  Schijnt allemaal bij het acceptatieproces te horen. Gelukkig voel ik me niet altijd zo maar gisterenmiddag en vanmorgen wel.

Ik werd gisteren al moe wakker en het werd echt weer zo een dag om je voort te slepen. Zonder enige reden want het was juist een heerlijke dag, zonnetje scheen, lekker even eruit en genieten op onze kade in het dorp van de vogels. De zon is nog niet scherp genoeg om meer last te krijgen van de rosaria, dus wat wil een mens nog meer.

Nou ja gewoon fit zijn en geen pijn hebben en alles gewoon kunnen doen zonder dat je het idee hebt dat je vingers, polsen, ellebogen en ribben het begeven.  Het frustrerende is dat je de dingen die je juist zo leuk vind om te doen zoals bijvoorbeeld koken en een boek lezen  gewoon soms kloten gaan. Daarnaast voel ik ook die pijn in m’n voeten, si-gewrichten en knieën, dus het breidt zich lekker uit. Vooral het feit dat men zegt dat het niet beter gaat worden maar men ook niet kan zeggen hoe snel het proces kan gaan maakt je boos. Verdrietig word ik van het feit dat ik niet weet hoe de toekomst eruit ziet en dat er nog geen duidelijke diagnose is. Want een diagnose betekent wellicht gerichte medicatie of in ieder geval meer duidelijkheid in het verloop.

Op goeie momenten kan ik daar het positieve van inzien. Leuk iets nieuws, misschien brengt het wel mogelijkheden die ik anders niet gezien zou hebben. Maar op de momenten dat ik geconfronteerd wordt met mijn beperkingen dan weet ik dat het niet zo rooskleurig is en dat de mogelijkheid bestaat dat ik een heleboel wil maar niet meer kan. Niet dat ik me daar zomaar bij neer leg en zal er ook alles aan doen wat in mijn vermogen ligt om  vooruitgang te boeken of in ieder geval het proces zoveel mogelijk te remmen.

De reden voor dit stukje is dat ik vanmorgen in de spiegel keek en ik daar een bol, bleek gezicht zag met rode ruwe vlekken en ogen die branden en een van de ogen eruit ziet alsof tie dicht gaat zitten. Dat hoort dan weer bij de rosaria en niet bij de reuma. Nou ja wellicht zijn ze niet los van elkaar te zien, de toekomst zal het leren. Normaal had ik natuurlijk ook wel van die momenten maar dan ging ik me lekker opmaken en voelde ik me weer lekker fris en fruitig. Alleen de rosaria op dit moment houdt niet van make-up en dus schipper ik een beetje met mascara en lippenstift. Arrghhhhhh. Tel daar bij op dat gisterenavond toen ik wat diepvries aardappelschijfjes los wilde maken om in de oven te stoppen er wat vingers de pijnlijke neiging hadden om de andere kant op te buigen. Terwijl op tv een kookprogramma was waar men een lekker brood aan het kneden was en een ander een sabayon aan het kloppen. Zo over duidelijk dingen die ik nu niet kan. Plus dat ik vanmorgen weer met pijn wakker werd, misschien wel omdat ik gebokst had op de wii, ja toen kwam het net tot een lekkere gefrustreerde jankbui.

Nu gaat het wel weer en zet ik mijn spullen klaar voor de fysio. Ik ga er weer voor….. nou ja ik doe in ieder geval m’n best.

Kruispunten

We komen ze iedere dag tegen die kruispunten van keuzes. Sommige zijn makkelijk, dan kun je alleen rechts of links. Blijf ik als de wekker is gegaan nog lekker 9 minuten snoozen, zodat ik de dag eigenlijk al te laat begin en in volle stress de deur uit moet rennen of spring ik er meteen fris en fruitig uit. Nou ben ik geen ochtendmens dus die laatste optie is niet echt van toepassing. Meestal kom ik stijf en krakkemikkig opgang, lekker met rust gelaten door mijn huisgenoten. Alleen de hond trekt zich er niks van aan die staat vrolijk kwispelend met haar blauwe kip me hoopvol op te wachten ‘ s morgens.

Natuurlijk zijn er veel grotere en belangrijkere kruispunten die we moeten nemen.  Door de snelheid waarin we leven, werk, kinderen, man, vrienden, hobby’s en huishouden nemen we vele kruisingen blind en in volle vaart. Vaak steken we gewoon rechtdoor over, wel zo makkelijk en het remt niet af, we kunnen gewoon doordenderen. Totdat we bij een kruising komen die is afgesloten en we verplichten worden om te remmen. Soms zien we dat niet aankomen en vliegen we uit de bocht.

Nu ben ik vorig jaar april verplicht tot halt gekomen omdat het lijf niet meer door de bocht wilde. Ieder nadeel heeft zijn voordeel dus ook hier. Nu ik jobloos en in afwachting van de revalidatie ben kom ik heel rustig aan tuffen op de kruisingen. Bij belangrijke kruisingen stop ik zelfs en kijk ik rustig alle kanten op. Een van die kruispunten heet studie.

De aanbouw van dat kruispunt begon al eigenlijk in m’n jeugd maar aangezien dat meer een verkeersknooppunt is laten we dat nu voor wat het is. Nu moet ik wel zeggen dat ik een aantal jaren geleden met behulp van wat EMDR er toch een mooie achtbaansweg met fly-over van heb kunnen maken.

Nee, dit kruispunt is 12 jaar geleden in zicht gekomen en er is ook al op verschillende manieren op aangereden.  De eerste keer was er de keuze studeren  of nieuwe baan. Ik zat namelijk al 7 jaar bij het zelfde bedrijf en kwam op een doodlopende weg terecht. Door omstandigheden was een combi van die twee, een nieuwe baan met studie, voor mij niet een optie, maar door die zelfde omstandigheden was ik wel in de gelegenheid om de baan op te zeggen en mij op een studie te gaan storten. De keus voor de studie was niet moeilijk, Psychologie werd het. Mateloos interessant. Heerlijk al die verschillende theorieën, leuk ook om een boom op te zetten met anderen.  Na twee jaar was de koek op, het was nog steeds interessant maar ik mistte het werk en de collega’s. Daarnaast kwam ik er ook achter dat ik de theorie erg leuk vond en dat als ik 20 jaar eerder op deze kruising was aangekomen ik ook zeker als onderzoeker aan de slag had willen gaan.

3 jaar geleden kwam ik weer op diezelfde kruising aan. Het bedrijf waar ik toen werkte werd overgenomen door een Amerikaans bedrijf.  Aangezien zij een hele nare manier hadden om van hun personeel af te komen zonder al te veel kosten te maken en ik dat beleid moest uitvoeren omdat ik als enige op de HR-afdeling was overgebleven koos ik ervoor om mezelf  ‘ s morgens in de spiegel aan te kunnen blijven kijken en nam ik ontslag. Op zoek naar een nieuwe baan had ik tijd voor een studie.  Deze keer leek het me leuk om wat praktischer te gaan doen, ook iets wat in een wat overzichtelijkere tijd zou zijn af te ronden. Het werd stresscounseling. Nou ja toen het lichaam stopte, stopte de rest ook. Dus nu ben ik weer op de kruising aangekomen. Deze keer ga ik er eens stoppen en alles rustig voorbij laten komen. Want eerlijk gezegd vind ik de theorie nog steeds erg leuk maar heb ik nog steeds niets met de praktijk.

Op welk punt zit ik nu? Nou eerlijk gezegd voel ik me als m’n vriendinnetje op de lagere school. Als je aan haar vroeg wat wil je later worden zei ze: “iets met dieren”.  Wat wil ik nu? Weer verder met de studie of toch liever “iets met reizen, schrijven, eten, fotografie, boeken en mensen.” Misschien moet ik een wereldreis gaan maken en dat vastleggen in een boek met impressies, columns, diepte-interviews met de lokale bevolking, dit alles gelardeerd met heerlijke streekrecepten en de meest prachtige foto’s en met in de koffer interessante psychologie boeken. Nu nog een sponsor!

Recensie Vrijheid van Jonathan Franzen

Vrijheid- Jonathan Franzen

Roman

Waardering ****

Uitgeverij Prometheus

2010

De achterflap

Na 26 jaar bezint Patty Berglund zich op haar huwelijk. Haar man Walter is niet meer de sympathieke idealist voor wie ze jaren geleden als een blok viel. Hij heeft zich ontpopt als een ambitieuze, rusteloze ondernemer. Terwijl Patty haar frustraties van zich afschrijft in een therapeutisch dagboek, verliest Walter thuis en op zijn werk de controle. Zijn gebrek aan moraal en compassie culmineert zonder de corrigerende hand van zijn vrouw algauw in een vernederend schandaal.
Vrijheid, het langverwachte nieuwe boek van Amerika’s grootste hedendaagse schrijver, is een briljante epische roman over de hoop en wanhoop in families en over onmogelijke ambities. Opnieuw bewijst Jonathan Franzen op eenzame hoogte te staan in het beschrijven van familietoestanden, waarbij zijn meesterlijke, vileine ironie tegelijk vol psychologisch inzicht en empathie voor zijn karakters is.
Vrijheid zal ongetwijfeld direct na verschijning al beschouwd worden als een klassieker.

De schrijver

Jonathan Franzen werd in 1959 geboren in Chicago. In 2001 won hij de National Book Award voor zijn bestseller De correcties, waarvan wereldwijd miljoenen exemplaren werden verkocht. Hij woont in New York.

 

 

Wat vond ik?

Tja…. Dit is zo een boek waarvan je denkt hoe moet ik die beoordelen. Met name omdat het in twee delen uit een valt. De eerste helft van het boek gaat hoofdzakelijk om de driehoeksverhouding van de hoofdpersonen Walter, Patty en Richard. Deze leren elkaar kennen tijdens hun studie en zijn op een of andere manier onlosmakelijk aan elkaar verbonden door de tijd heen.  Vooral Walter en Patty krijg je geen grip op, na 588 bladzijden weet je nog steeds niet alles van ze.  Dat maakt wel dat je wilt doorlezen, je wilt het begrijpen. Het verhaal wordt verteld door Patty aan de hand van de autobiografie die ze schrijft. De eerste helft was af en toe zelfs saai en heb ik  even een ander boek tussendoor gelezen om zo weer de aandacht te kunnen geven aan de Vrijheid, want dat verdient het wel.  

In de tweede helft van het boek wordt het verhaal ook uit andere perspectieven verteld en dat doet het verhaal goed. Dat geeft vaart en diepgang. Hier krijgen  we onder andere te maken met Joey, de zoon van Patty en Walter, die zo als een puber betaamt vooral niet doet wat zijn ouders willen. Ook krijgen we een beter beeld van de kwelgeesten van Patty, haar ouders,  broer en zussen. Even leren we ook kennis maken met voorouders, dat doet wat kort en rommelig aan. Het had of weggelaten of meer uitgelicht moeten worden. Walter ontpopt zich steeds meer als een man van normen en waarden, wel in erg naïeve vorm. Dat zijn zoon Joey die fouten al 20 jaar eerder maakt is denk ik typerend voor de levensloop van Walter. Hij doet in het begin vooral wat men van hem verwacht en als hij dan gaat doen waar hij voor staat gaat dat met vallen en opstaan en met de onwrikbaarheid van een blok beton.

Patty leert zichzelf pas kennen als haar vader overlijdt en er vele puzzelstukje in elkaar vallen. Het geeft haar kracht en ook de overtuiging van wat ze wil en met wie ze dat wil. Hoewel het boek niet voldoet aan de verwachtingen die gewekt zijn door zijn voorgaande familie-epos De correcties, is het toch een boek waarvan ik zeker weet dat het lang onder m’n  huid blijft zitten en dat ik aan  het eind van het jaar nog steeds een beeld krijg van het verhaal als ik naar m’n  lijstje met gelezen boeken kijk. Vandaar dus vier sterren.