De koopklier.

We hebben hem allemaal, bij de een is tie in volledige bloei bij de ander moet daar nog aan gewerkt worden. Of het een aangeboren of aangeleerde klier is wil ik even in het midden laten, de waarheid ligt waarschijnlijk ergens verborgen in het gen/ DNA verhaal en invloeden van buitenaf, de marketing.

Hoe die ontwikkeling door het leven heen zal plaatsvinden is van te voren niet echt te voorspellen. Wat wel opvalt, is dat mijn man net zoals zijn moeder een gen heeft voor apparatuur en ik ja eigenlijk behept ben met het boekengen, beide ouders hadden daar last van dus je er tegen verzetten heeft geen nut.  Doe ik dan ook niet, ik koop er gewoon af en toe een boekenkast bij.

Ook kan ik helemaal wild worden van parfum, de klier begint dan ook aardig op te spelen zelfs tegen het allergische aan, er moet iets gekocht worden, al is het maar het not for sale sample. Dochterlief krijgt  de Pavlovreactie bij het zien van pumps, helemaal als ze een rode zool hebben.

Manlief heeft een iets afwijkend gen en dat heet Makro. Zodra het hondenvoer dreigt op te raken of we hebben nog maar 5 deo’s dan hoor ik de opluchting door klinken in het We moeten weer naar de Makro!!!! Nou sla ik nog al eens een rondje over, want ik krijg geen warme gevoelens bij gezinsverpakkingen tandpasta waar je ook nog de hele straat mee kan voorzien voor het komende jaar. Ik geef toe het is best handig om nooit zonder toiletpapier op de wc te zitten, maar het wordt toch wel lastig als je de stofzuiger in de kast moet proppen, snel de deur dicht en op slot moet doen omdat er 102 wc-rollen staan.

Je wordt er ook onoplettend van want je verwacht dat er gewoon altijd shampoo is, dus als je dan zonder komt en je moet de hondenshampoo pakken, waar we gelukkig nog wel 6 flessen van hebben, word  je ietwat geïrriteerd. Wat de Makro helemaal interessant maakt voor manlief is dat er boven ook een soort van mediamarkt is met allemaaaal dvd’s, een andere koopklier vergroter.

Sommige koopklier acties kunnen we samen ondernemen zoals de betere boekwinkel die ook Astronomie bladen verkoopt. Want die sluit mooi aan bij zijn telescoopgen. Waar ik ook wel weer blij mee ben omdat ik dan mijn boekengen even kan vrijlaten en als hij dan snachts naar de sterren staat te turen doe ik het bedlampje nog even aan voor een spraytje parfum en een paar bladzijdes boek. De koopklier is dan weer gesust en kan lekker gaan slapen. Hoewel ik eerst nog even terugdenk aan mijn verbazing eerder die dag toen ik een verpakking met 10 haringen in de koelkast zag liggen. Maar ja in een goed huwelijk blijf je elkaar verrassen!

Even naar de dermatoloog.

Had een oproep gekregen om mij bij de poli huidziekten te melden, onderdeeltje van verschillende onderzoeken. 9.15 had ik de afspraak, kwartier van te voren moest ik mij melden bij de inschrijfbalie van de poli, dus om 8.00 de deur uit. Natuurlijk wou iedereen vandaag die kant op dus om 8.55 ben ik eindelijk kruipend bij de slagbomen van de parkeerplaats van het ziekenhuis aangekomen. Wonder boven wonder daar geen roodlicht met vol en daadwerkelijk nog parkeerplekken na de slagbomen. Bij de inschrijfbalie nog wat gegevens gecheckt en aangevuld, stickertjes mee in het ziekenhuismapje en door naar het volgende loket, ook daar geen rijen, het gaat goed vandaag! Hier worden de stickertjes weer uit het mapje gehaald en mag ik in de gang plaatsnemen, het is 09.00 dus ik heb nog tijd genoeg om een boekje te lezen, alleen ik heb niks meegenomen want deze keer had ik een afspraak met een dermatoloog en hoefde ik mij niet op een inloopspreekuur te melden.

Natuurlijk liggen daar ook genoeg boekjes om te lezen maar toch bij de afdeling huidziekten en geslachtsziekten raak je nu eenmaal liever geen dingen aan die niet uit je eigen tas komen, dus mensjes kijken, ook leuk! Om 9.15 word ik opgeroepen, mooi we liggen op schema. De verpleger brengt me naar een behandelkamer, drukt mij stomverbaasd een Privé in de handen met de opmerking voor als het nog even gaat duren. Nou hou ik helemaal niet van de Privé dus die leg ik maar op een bureau neer. Ik zie een behandeltafel en wat stoelen langs de kant en een stoel achter dat bureau, die zal voor de dokter zijn dus ik zoek een stoel uit die langs de kant staat. Ik kijk de kamer wat rond, weinig interessants te vinden, er hangt 1 poster, waarschijnlijk de saaiste die ze konden vinden. Na 10 minuten ga ik maar eens op de gang kijken en doe de deur van de behandelkamer open, er glijdt een dossier op de grond, dat blijkbaar tegen de deur geleund stond. Gelijktijdig komt er een dokter aan die duidelijk zwanger is, maar dat terzijde, en die tegen mij zegt ik kom zo bij u hoor. Ok, zal ik het dossier dan maar op het bureau leggen? Ja, doet u dat maar.

Ik laat de deur openstaan want het lijkt wel een sound-proof kamertje en op de gang zijn tenminste nog tekens van leven te horen. Ik had dan ook liever op de gang zitten wachten daar gebeurd nog eens wat. Om 9.40 komt de dermatoloog binnen, die kijkt naar de wang en vraagt waarom ik daar ben. Nou betreft het een doorverwijzing binnen het ziekenhuis dus ik neem aan dat ze op de hoogte zijn, want mij is het allemaal niet meer helemaal duidelijk waarom ik daar ben. Ik maak mij meer zorgen om de subluxatie van de vinger en het gevoel om te storten dan om een vlek op mijn gezicht. Maar nu weet ik wel dat schijnbaar onbelangrijke symptomen tot een oplossing kunnen leiden dus ik onderga het allemaal.  Ik doe even een heel kort riedeltje afdraaien van de hoofdsymptomen sinds half maart. Ook wil ik over de zwelling van de hals vertellen maar op dat moment ziet ze vlekken zitten daar, maar die zijn meer van de zon, dat zou best kunnen maar ik laat de zwelling maar verder achterwege want het schept zo een toestand al die verschillende symptomen, die artsen raken er confuus van iedere keer.

 Zij gaat even overleggen met een andere dermatoloog omdat er staat dat de reumatoloog een hapje wil hebben van mijn wang, ons beiden niet bekend waarom. Het is trouwens een aardige vrouw die begrijpt dat ik deur open wil houden omdat het zo warm is daar binnen, mij gaat het er eigenlijk meer om dat niet aan het eind van de dag de schoonmaakploeg zich verbaasd afvraagt wat die snurkende vrouw daar op dat stoeltje doet.  Het kan wel even duren zegt ze. Ik pak maar even een ander blaadje op de gang dan.  Na een kwartier komt ze vertellen dat ze me niet vergeten zijn, aardig! Na 40 minuten komt om 10.30 nog een andere dermatoloog kijken, hij tekent iets op mijn wang en zegt dat daar een hapje genomen moet worden, nou dat klinkt behoorlijk definitief dus misschien kan iemand mij vertellen waarom er hapjes gemaakt gaan worden. Ik had dacht ik wel begrepen dat ze wilde dat er een dermatoloog naar keek om een auto-immuum uit te sluiten maar dat ik daar ook weefsel voor moest afstaan was nieuw. De dermatoloog legde uit dat het inderdaad is om duidelijkheid te krijgen of het om Rosasia gaat of SLE. Die laatste term had ik al eerder voorbij horen komen, die eerste was nieuw of misschien was dat ook wel wat de eerste dermatoloog die er naar keek een paar maanden geleden mummelde. In ieder geval heb ik het thuis maar even gegoogled. De aardige man geeft een hand en gaat weer weg.

Nu blijken foto’s maken op het programma te staan, maar ik vraag nog eerst de dermatoloog of zij even naar een moedervlek kan kijken, ik ben er nu toch. Dat blijkt een ouderdoms wrat te zijn…. Ik knap zo op van een ziekenhuis. Ik krijg een formuliertje mee en daarvoor moet ik mij melden bij de medische fotografie, die volgens de borden patiënten fotografie heet. Ik wou dat iedereen eens dezelfde termen gebruikte, stuk rustgevender want nu heb je toch nog zoiets van ben ik hier goed? Boven de deur staat Als het rode licht brand graag plaatsnemen op de stoel. Ik speur de muur, plafond en deur af maar ik zie geen rode lamp branden, dus loop naar binnen. Niet helemaal de bedoeling, ze waren vergeten het lampje aan te doen, dus toch maar op de stoel op de gang. Na een minuutje komt er al iemand naar buiten en ik mag meteen mee naar binnen, er zit schot in de zaak. Het blijkt een echte fotostudio te zijn compleet met lampen en Nikon, even waan ik mij in Hollands next top model. Het is wel grappig en zorgt voor de welkome vrolijke noot. Na frontaal, iets op zij en helemaal en profiel te zijn gefotografeerd mag ik weer terug naar de dermatoloog voor het hapje.

Hier is het nog maar even plaatsnemen op de gang en dan kan er gehapt worden. Ik wil in de behandelkamer weer op de stoel plaatsnemen maar nee nu mag ik liggen op het bed, hmm verdacht! Ik dacht eigenlijk een hapje is zo genomen maar er blijken eerst wat verdovingsprikjes gegeven te moeten worden voordat er daadwerkelijk gehapt kan worden. Wat een ontzettende pijnlijke rot prikken, zelfs die bij de tandarts in je gehemelte zijn daarbij vergeleken niks, de tranen rollen dan ook spontaan over mn wangen. Daarna wordt er dan gehapt, daar voel je dan helemaal niks van. Er gaat een pleister op maar ik merk dat er iets fout gaat want de dermatoloog wordt wat stil en probeert een verpakkinkje open te rukken. Ik moet spontaan denken aan een column van Sylvia Witteman over een verpakking die niet zonder grof geweld open te krijgen is. Ze gaat een verpleger erbij roepen omdat het bloeden niet wil stoppen…..ik voel me steeds beter worden. De verpleger blijkt dezelfde man die mij ongeveer twee uur geleden de kamer heeft binnengebracht. Aardige man die drukt, dept en ontsmet, na een tijdje drukken stelpt het bloeden en krijg ik een prachtige pleister op mn wang. Wat onwankel ga ik terug naar de auto waar nu de tranen de vrije loop krijgen want ik begin het zat te worden en hoop dat al die maanden van onderzoeken nou eens een diagnose gaan opleveren en niet alleen maar een extra littekentje op mn wang.

 Een littekentje meer of minder ik kan er niet wakker van liggen maar het staat meer symbool voor de machteloosheid als je lijf niet wil en men niet weet waarom.

Recensie Jetset van Marion Pauw

Jetset – Marion Pauw

Literaire thriller

Waardering: ***

Uitgeverij Anthos

2010

De achterflap

Om zijn honderdste miljoen te vieren nodigt de succesvolle zakenman Alexander Zilver zijn beste vrienden, zijn dochter en zijn nieuwe vriendin uit om een week lang met hem op een luxueus jacht door het Caribisch gebied te varen.
Op de tweede dag wordt Alexander echter dood aangetroffen in zijn hut. Kapitein Schmidt en hoofdstewardess Lou vertrouwen het niet en gaan op onderzoek uit. Ze komen tot de ontdekking dat iedere gast wel een motief heeft: de ex-zakenpartner die nog een appeltje met Alexander te schillen had, de vrouw van zijn zakelijk adviseur, met wie Alexander op het jacht een affaire had, de broer die op zijn fortuin uit is. De situatie op het jacht wordt steeds nijpender, al helemaal als het lijk van Alexander Zilver spoorloos verdwijnt.

Jetset is een klassieke whodunit, waarmee Marion Pauw haar oeuvre verder uitbreidt. Met veel humor en vaart geeft ze een inkijkje in het leven van een steenrijke selfmade man en zijn vriendenkring, die hem dat leven misgunt.

De schrijfster

Marion Pauw (1973) is thrillerauteur, freelance publicist en copywriter. In 2005 debuteerde zij met Villa Serena. Haar definitieve doorbraak naar het grote publiek bereikte zij met Daglicht (2008), waarmee zij de Gouden Strop won en waarvan inmiddels meer dan 100.000 exemplaren zijn verkocht. Eyeworks kocht de filmrechten, en de thriller is ook in Duitsland en Hongarije verschenen. Daarna schreef zij het succesvolle Zondaarskind, dat wordt verfilmd door NL film.

Wat vond ik?

Marion Pauw, een van mijn favoriete Nederlandstalige thrillerschrijfsters, heeft bij iedere thriller die ze schrijft een totaal andere invalshoek en dat is wat ik zo prettig aan haar vind. Ze zou misschien wel de  Minette Walters van de Lage Landen kunnen worden. Ook die weet je iedere keer weer te verrassen. Wat natuurlijk ook kan betekenen dat er wel eens eentje tegen kan vallen, zoiets van behaalde resultaten in het verleden zijn geen garantie voor de toekomst. Dat gevoel overheerst bij mij na het lezen van Jetset.

In haar thriller Daglicht laat ze ons kennismaken met het  fenomeen autisme, waar ze laat zien een groot inlevingsvermogen te hebben in deze ziekte. Bij Zondaarskind laat ze ons kennismaken met haar sublieme gevoel voor humor. Dus toen Jetset werd aangeprezen als een nieuwe Agatha Christie was ik aangenaam verrast en ook erg benieuwd.

Ik begrijp die aanprijzing wel. Het speelt zich af in een kleine kring met mensen,die afgezonderd van de rest van de wereld op een jacht tot elkaar veroordeeld zijn. Er is zon, decadentie, intriges en de schijn bedriegt. In het begin van het boek worden de verschillende personages aan je voorgesteld, voordat men aan de cruise gaat deelnemen. Vanaf dan is al duidelijk dat men elkaar niet mag en meer deelneemt aan de reis omdat het van hen verwacht wordt of omdat men wel een decadent weekje op een jacht wil meemaken.  Je weet van te voren wie het slachtoffer zal zijn en inderdaad de fervente Agatha Christie lezer heeft het plot al snel door. Geen verrassingen en dat is jammer want dat had dit boek nodig omdat het de diepgang van Daglicht en de humor van Zondaarskind moet missen. Wel is het een lekker boek om te lezen op de vakantie en misschien is het dat we nu meer aan de openhaard toe zijn dan aan de bikini ook niet het jaargetijde om dit boek uit te geven.  Jammer dat de personages niet echt tot leven komen en dat Kapitein Schmidt  niet echt overtuigend overkomt als een Poirot  als hij de gasten van het jacht bij elkaar roept en probeert te achterhalen wie de moordenaar is van Alexander Zilver. Zou Lou, de hoofdstewardess, een betere Miss Marple zijn?  Wellicht wel, maar dan wel  met betere tegenstanders.

www.marionpauw.nl

www.literairethrilles.nl