Recensie Rusteloos Land van Belinda Bauer

Rusteloos Land – Belinda Bauer

Literaire thriller

Waardering : ****

Uitgeverij : Bruna

Wint de Gold Dagger Award 2010.

Achterflap:

Elke dag na school en in de weekenden, wanneer zijn vriendjes voetbalplaatjes ruilen, gaat de twaalfjarige Steven graven. Hij heeft een doel, een belangrijk doel. Als hij de botten van zijn oom Billy vindt, die op elfjarige leeftijd is verdwenen, zal zijn familie eindelijk rust hebben. Waarschijnlijk is Billy om het leven gebracht door een seriemoordenaar die nog vastzit. Steven is vastbesloten om de krakende kieren en stinkende wonden in zijn familie te dichten. Moedig schrijft hij de seriemoordenaar een brief, zonder zijn identiteit kenbaar te maken. Dan begint een kat-en-muisspel tussen een wanhopige jongen en een verveelde kindermoordenaar. Een heel gevaarlijk spel met grotere consequenties dan Steven ooit had kunnen voorzien…

De schrijfster:

Belinda Bauer (1962) studeerde journalistiek, film en scenarioschrijven en heeft gewerkt als verslaggever en scenarioschrijver. In 1993 won ze de Carl Foreman Award for Screenwriting, met haar eerste scenario. Inmiddels gebruikt ze haar filmideeën voor boeken.

 

 Wat vond ik?

Het is een mooi klein verhaal en daar bedoel ik mee dat er maar twee hoofdrolspelers en een paar overige personages zijn. Verder speelt het zich op een vrij klein gebied af in Engeland, Exmoor. Daardoor krijg je tijdens het lezen een band met de hoofdrolspelers en de omgeving. De hoofdrolspelers zijn Steven  van 12 die graaft naar het graf van zijn op elfjarige leeftijd vermoorde oom Billy en Avery de kinderseriemoordenaar, die gevangenzit maar niet de moord van Billy heeft bekend en daardoor is het lichaam ook nooit gevonden.

Het graven staat symbool  voor de zoektocht van Steven om zijn overgebleven familieleden dichter bij elkaar te brengen. Zijn familie bestaat uit zijn moeder Lettie, zijn jongere broertje Davey en zijn oma. Zowel zijn moeder als zijn oma zijn getraumatiseerd door de verdwijning van Billy en zijn niet in staat die kloof te overbruggen waardoor Steven ondergesneeuwd wordt door hun negatieve en onberekenbare emoties. Verder is het leven overzichtelijk voor Steven, hij heeft 1  vriend, hij gaat naar school, eet z’n beschimmelde boterhammen tussen de middag en gaat aan het eind van de dag weer naar huis om verder te gaan met graven in de heuvels achter zijn huis, op zoek naar het lijk van zijn oom. Zelfs het getreiter en gemolesteer van een stelletje rotzakken op school heeft een vast stramien in zijn leven.

Maar aan dit alles komt een eind als hij een kat en muis spelletje gaat spelen met de seriemoordenaar Avery, die opgesloten zit in de gevangenis. Het spel moet slim gespeeld worden en daarbij kruipt hij in het hoofd van de seriemoordenaar om antwoord te kunnen krijgen op de vraag die zijn leven beheerst en het antwoord dat zijn leven ten goede zal veranderen. Waar is Billy begraven?

www.awbruna.nl

Melancholica in Rosso

Ik was 15, zat nog op school. Ik had een vriendje met auto, een witte kever. De vrijheid lachte ons tegemoet! In het weekend croste we overal naar toe, vooral Amsterdam was favoriet. Hij bracht ons ook naar mijn eerste popconcert. The Police in de Groenoord Hallen in Leiden. Wat een happening zo’n eerste concert. De sfeer, het bier, met z’n allen uit je dak gaan! Ik op de schouders van m’n vriendje mee lallen met liedjes als Roxanne en Message in a bottle. De dag erna schor en pijn je handen van het klappen. Geweldig, zal die eerste keer nooit vergeten.

Jaren later ook nog naar een concert van Sting geweest in Den Haag, dat was volgens mij in zijn Macrobiotische periode. De klik was er toen niet echt. De zaal was ook ongezellig, de sfeer ontbrak.

Toen kwam de reunion tour 2007/2008 van The Police en dit is waarschijnlijk een van de beste concerten die ik tot nu toe heb bijgewoond. Naast die van The Simple Minds, toen de tribune in de Kuip wel heel erg op z’n grondvesten stond te schudden. Ook David Bowie in het Govert is onvergetelijk, The Stones in de Kuip en natuurlijk de U2 concerten. Een ander pareltje was Candy Dulfer met pa Dulfer in de oude Boerderij in Zoetermeer, klein concert met 150 bezoekers maar een geweldige intieme sfeer.

Gisteravond was Symphonica in Rosso in het Gelredome, 30 jaar na het eerste concert in de Groenoord Hallen. De zaal was gevuld met leeftijdsgenoten, al snel doe je even een vergelijkend onderzoek en kwam tot de conclusie dat het bij ons allemaal nog wel meevalt.  Het concert begon met wat klassiekers van The Police, prachtig bewerkt voor het Royal Philharmonic Orchestra. Meezingen deze avond was geen probleem, de teksten kwamen zo boven drijven. De muziek was magistraal, de jazzy songs gaven je het gevoel ergens in een klein cafeetje in New Orléans te zitten. Sting is hier op zijn best, wat een rasartiest. Natuurlijk ontkom je in zo een sfeer niet aan het overdenken van de laatste 30 jaar. De mooie dingen zoals de reizen die we gemaakt hebben, onze dochter die is geboren, maar ook het afscheid van dierbaren en het verlies van banen, gezondheid. Het prachtige Fragile is daar een mooie omlijsting voor. Mijn favoriete song van de avond.

Een prachtige avond, totaal anders dan die van 30 jaar geleden, maar niet minder intens.

Natuurlijk zijn er wel wat dingetjes verandert. Ik kan niet meer op mijn vriendje zijn nek zitten, dat zou een hernia betekenen. Het vriendje is in de loop der jaren m’n mannetje geworden. De witte kever is niet meer. Nadat er bij een start in Amsterdam wat bougies door de motor waren geslagen is hij niet meer de weg opgeweest. Maar wij cruisen nog even door!

Recensie Spoorloos – Jane Casey

Spoorloos van Jane Casey

Literaire thriller

Waardering: *** 1/2

Uitgeverij Anthos

2010

Oorspronkelijke titel: Missing

Achterkant:

Als klein meisje maakte Sarah Finch een drama mee: op een dag kwam haar broertje Charlie niet meer terug nadat hij buiten ging spelen. Sarah was de laatste die hem zag en wat er met Charlie is gebeurd, is een mysterie gebleven. Die onzekerheid verscheurde het gezin waardoor haar ouders gingen scheiden. Nu, zestien jaar later, is Sarah lerares. Uit schuldgevoel woont ze nog steeds bij haar moeder. Die heeft het verlies van Charlie nooit kunnen verwerken en is aan de drank geraakt. De kamer van haar verdwenen zoon ziet er nog altijd uit als toen en dient als gedenkplaats.
Als een van Sarahs leerlingen, de twaalfjarige Jenny Shepherd, niet op school komt opdagen, wordt door de politie een massale zoektocht op touw gezet. Maar het is Sarah die tijdens het joggen het lijk van haar leerlinge vindt. Ze raakt nauw betrokken bij het politieonderzoek. Zó nauw zelfs, dat ze een verdachte wordt. Want is het niet erg toevallig dat ze betrokken is bij de verdwijning van twee kinderen?

De schrijfster:

Jane Casey werd geboren in Dublin en studeerde letterkunde aan Trinity College en later aan de universiteit van Oxford.Ze werkt momenteel als redacteur bij een uitgeverij in Engeland en woont met haar echtgenoot, een advocaat in strafzaken, in Londen.

 

 

Wat vond ik?

Het is een goed debuut en een lekkere leesbare thriller. Het heeft alle elementen in zich die je graag ziet in een thriller, spannend, onverwachtse wendingen en  interessante personages. Het is geen luchtig boek, de personages gaan gebukt onder de ellende die ze hebben meegemaakt en zijn vooral bezig met overleven. De een gaat dat duidelijke beter af dan de ander. De hoofdpersoon, Sarah Finch,  laat ons zien wat een verdwijning van een kind doet met de ouders en hun relatie, wat het doet met de kinderen die achterblijven die proberen het verlies goed te maken. Een onmogelijke opdracht. Er  is geen nagelbijtende spanning maar het verhaal is goed opgebouwd en heeft interessante wendingen waar ik niet al te veel over wil vertellen, dat zou het leesplezier verpesten. Waarom geen **** ? Dat komt met name door de laatste paar bladzijden waar net even een plotwending te veel is geprobeerd aan toe te voegen, maar die volgens mij nergens stand zou houden, ook niet in een rechtbank. Ik ben benieuwd naar het volgende boek van Casey en ben dan met name benieuwd of we de hoofdpersonen weer tegen komen want volgens mij is er toch een aardige aanloop gemaakt voor een carrièreswitch van de hoofdpersoon Sarah Finch.

www.literairethrillers.nl

De boekwinkel

Waar voor andere een schoenenwinkel het bloed sneller laat stromen of de PC Hooft straat het mekka van shoppen is, is dat voor mij de boekwinkel en dan eigenlijk alle soorten. De kleine locale waar de eigenaar zijn klanten kent en je lekker laat snuffelen terwijl hij zelf nog een bladzijde omslaat. Waar je een krukje nodig hebt om net bij dat ene exemplaar te komen dat je al een hele tijd zoekt, niet om meteen te lezen maar om de verzameling mee aan te vullen. De geur van boeken is hier het sterkst. Dan heb je de boekwinkel behorend bij een grote winkelketen. Die stapels met boeken op tafels hebben een enorme aantrekkingskracht en wakkeren het altijd latent aanwezige hebberigheidgevoel aan. Je vergeet spontaan die rijen met boeken die je thuis hebt staan en nog moet lezen. De covers zijn daarbij erg belangrijk, welk spreekt mij het meest aan, welke moet opgepakt worden en door gebladerd worden. Vaak doe ik een dappere poging om de boeken gewoon weer terug te leggen, soms, heel soms lukt dat. Meestal gaat er wel iets mee naar huis, al is het maar die voordelige introductie om een nieuwe schrijver uit te proberen.

Een enkele keer wekt een boekwinkel ook wel eens irritaties op, nou ja vooral dan het ongeïnteresseerde personeel, die het liefst wegduiken als je op ze afloopt. Die je doodleuk een boek aanprijzen, Nieuwe buren van Suzanne Smit…….. Meestal tref je deze aan bij een van de warenhuizen die ook een boekafdeling hebben.

Daarbij ben ik ook nog eens een alles lezer. Alleen het fantasy genre blijft onaangeroerd maar verder heb ik hele warme gevoelens voor kookboeken, thrillers, literatuur, chicklits, reisboeken, biografieën, fotoboeken, geschiedenis, psychologie, architectuur, dus ja er is altijd wel wat van je gading. Natuurlijk heb ik ook het internet shoppen ontdekt, heerlijk voor de late uurtjes of als je ziek bent.  Maar de boekenfestijnen zijn toch vaak wel het mekka voor de boekverslaafde. Hallen vol met rijen en rijen boeken, nieuwe boeken veel goedkoper dan in de winkel. Bij de ingang kun je een box op wieltjes meenemen om vol te laden.  Aan het eind ga je alle boeken nog eens langs en probeer je een schifting te maken in musthaves en misschien-een- andere- keer. Altijd een proces dat veel heroverwegingen vereist en een serieuze bezigheid is.

Toch blijft de kleinere boekhandel mijn favoriet, de betrokkenheid van de medewerkers, de rust, de geur, al die boeken en covers werken therapeutisch en al die onontdekte werelden, heerlijk!

Er komt een vrouw verpletterd bij de dokter vandaan.

Consult bij behandelend en begeleidend reumatoloog (D).
D: U moest eens weten hoe vaak uw zaak is besproken achter de schermen, maar we weten het niet.

 I: Maar hoe komt het dan dat het gewrichtje luxeert?
D: Dat weet ik niet.
I: Maar hoe komt het dan dat de bloedwaardes afwijken?
D: Dat weet ik niet.
D: Ik heb het dossier doorgenomen en er zijn geen fouten gemaakt.
I: Maar misschien was het goed geweest toen ik hier binnen kwam met de ontstekingsaanvallen in de hand om er toen een echo van te maken, zodat je kunt zien waar de ontstekingen zitten en evt. een punctie kunt  maken zodat je kunt zien of het om een bacterie of een virus gaat.
D: Wij zijn niet van de bacteriën en virussen, wij zijn van de auto-immuunziekten.

Ondertussen wordt er nog aan de gewrichten geduwd en probeert hij een gebroken vinger te laten buigen. Waarop ik aangeef dat ik die graag heel wil houden.

I: Maar hoe komt het dan dat ik al maanden verhoging heb?
D: Dat weet ik niet.
I: Hoe kom ik dan aan die zwellingen bij de hals?
D: Dat weet ik niet.
I: Hoe komt het dan dat ik na twee uur werken gesloopt ben?
D: Dat weet ik niet.
I: Maar hoe kom ik dan aan die aanvalspijnen in mijn ribben en handen?
D: Dat weet ik niet, maar wij kunnen verder niets voor u doen want we hebben alles onderzocht. Normaal sturen wij patiënten met uw klachten naar de revalidatie maar door de afwijking van uw bloedwaardes kan dat niet.

I: Maar ik wil niet weer naar een ander ziekenhuis, de behandelend reumatoloog heeft dat 2 weken geleden wel aangeraden om een 2nd opinion aan te vragen, maar ik ben het zat met die onderzoeken en volgens mij zijn jullie er in gespecialiseerd.
D: Dan kan ik u wel revalidatie aanbieden.
I: Wat houdt dat dan in? Leer ik pijn voorkomen? Een betere houding? Hoe ga ik met pijn om?
D: Nee het gaat om pijnaanvaarding, u moet uw p i j n a a n v a a r d e n!
I: Maar hoe kom ik dan aan die verhoging? Hoe komt het dan dat ik nog steeds zo’n beperkte energie heb?
D: Dat weet ik niet maar we vervallen in herhalingen en daarbij weet ik niet of de revalidatie wel vind of u daarvoor in aanmerking komt.
M (hubby die mee is om aan te horen): dan moeten we inderdaad maar een 2nd opinion aanvragen bij ****.
I: (die nog steeds in de verbaasde vraag modus zit) Maar hoe komt het dan dat die vinger luxeert er zijn namelijk al twee mensen (behandelend reumatoloog en radioloog) hier geweest die hebben aangegeven dat je dit ziet bij mensen die al lang reuma hebben. Maar nu heb ik die pijnklachten maar een paar maanden dus is het op zich een vreemd gegeven.
Waarop de dokter zich omdraait naar de behandelend reumatoloog en zegt: Mensen met hypermobiliteit kunnen wanneer zij dit willen ieder moment zelf veroorzaken. Waarbij hij gelijktijdig als een achterlijke aan mijn vinger begint te rukken om zijn gelijk te krijgen. Waarop ik de dokter laat zien dat je er niet voor aan hoeft te rukken maar gewoon aan me kan vragen of ik mijn vinger wil strekken. Dan zie je namelijk dat er geen stop op zit en het gewrichtje doorbuigt en de ene helft onder de andere helft schuift. De man kijkt mij in volle verbazing aan, ik pak mijn paraplu geef de man een hand en vertrek .

De volgende dag ga ik bij de huisarts langs en blijkt de beste man al gebeld te hebben. Waarbij hij heeft gezegd dat Mevrouw het niet wil aanvaarden dat ze geen antwoord hebben. Waarop mijn huisarts al heeft aangegeven dat hij mij begrijpt als ik om een 2nd opinion vraag. Ook schijn ik nu toch bij hun voor revalidatie in aanmerking te komen, en niet alleen de pijnaanvaarding dus.

Uit de opmerkingen en vragen van de huisarts blijkt ook dat de beste man probeert ons bij een ander ziekenhuis een 2nd opinion aan te laten vragen. Maar laat dat nou net het ziekenhuis zijn waar zij een nauw samenwerkingsverband mee hebben. Lijkt me voor de objectiviteit niet zo’n goede zet. Daarbij leeft bij hem het idee dat wij niet tevreden zijn omdat wij geholpen zijn door een arts in opleiding en niet door hem zelf. Ik denk eerder dat het iets zegt over de arrogantie van de man dan over ons. Ik heb de a.i.o. juist ervaren als een betrokken arts die alles heeft gedaan om een diagnose te kunnen stellen.

Verder zegt hij dat ik de woorden van de radioloog verkeerd heb uitgelegd bij het laatste echo onderzoek van de handen. Voor deze radioloog niets meer dan lof, zij heeft mij iedere afwijking laten zien, verdikte gewrichtjes, vocht bij gewrichten en pezen, waarbij zij zegt dat dat komt door ontstekingen die daar hebben gezeten. Het zijn ook de plekken waar ik ontzettend veel pijn heb gehad bij de aanvallen en die nu ook nog steeds opspelen. Verder is de luxatie (haar benoeming) daar duidelijk op te zien, de ene helft schuift onder de andere helft als de vinger plat op tafel ligt. Ik weet niet hoe ik die woorden  anders uit moet leggen dan dat er ontstekingen hebben gezeten en dat je daar de sporen nog van kunt zien.

Men blijkt niet te begrijpen dat het mij niet gaat om ergens met een beschuldigende vinger naar te wijzen. Ik wil gewoon een objectieve tweede mening. Het is mijn lijf en daar gaat iets niet goed mee. Is het dan zo vreemd dat je het oordeel van een man die jou 2 x 5 minuten heeft gezien en insinuaties maakt die echt nergens opslaan meteen voor waar aanneemt?

Mijn diagnose voor deze arts is een jaartje gaan rondtrekkken en dat moet hij maar eens gaan leren aanvaarden dat patienten het niet altijd met je eens zijn en alles maar zonder meer accepteren omdat jij het zegt. Verder schrijf ik een cursus deskundig hulpverlenen voor om te leren luisteren naar patienten.

Recensie De meisjes van Sjanghai van Lisa See

De meisjes van Sjanghai van Lisa See

waardering: ***-

2010

De uitgever: Prometheus

Oorspronkelijke titel : Shanghai Girls

De schrijfster

Van kinds af aan was Lisa See gefascineerd door de Chinese kant van haar familie. Ze schrijft vanuit haar appartement in Chinatown, Los Angeles en is in Amerika bekend geworden met de bestseller Snow Flower, waarvan de rechten in 38 landen zijn verkocht.

De achterflap

Het Sjanghai van 1937 is als het Parijs van Azië: een stad van welvaart en glamour. De zusjes Pearl en May leiden een onbezorgd leven tot de eerste Japanse bommen vallen en hun vader zijn kapitaal vergokt. Door deze geldproblemen worden de zusjes verkocht aan twee welvarende zoons in Los Angeles. Ondanks de enorme verschillen in karakter zijn ze onafscheidelijk. Ze houden van elkaar, maar weten ook precies waar ze de ander het hardst kunnen raken. De reis voert van kleine dorpen in het zuiden van China, via de vernedering van een detentiecentrum, naar het nieuwe, getrouwde leven in Amerika. De zussen komen voor onmogelijke keuzes te staan, brengen levensgrote offers en koesteren een allesoverheersend geheim, maar ondertussen houden ze vast aan wat ze zijn _ de meisjes van Sjanghai.

Wat vond ik?

Ja, wat vond ik? Op sommige boeken krijg je niet echt grip. Zo was dat ook bij deze. De achterflap was toen ik het las veel belovend en de cover riep ook een sfeer van de jaren 30 op van een Sjanghai dat ik graag wilde leren kennen.  Op de achterflap worden woorden gebruikt als meeslepend en kom je op onbekende exotische en verrassende plekken. Meeslepend, nee. Sommige passages zijn erg sterk en doen vermoeden dat er meer inzit, maar het komt niet helemaal uit de verf. De karakters blijven vlak hoewel ze de meest vreselijke dingen meemaken maar op een of andere manier dringt dat niet door in de personages.

Wat ik wel heel sterk aan het boek vind is dat het een kant van de tweede wereldoorlog laat zien waar je normaal weinig bij stil staat. Het grote China dat aangevallen wordt door de Japanners en de verschrikkingen die de Chinezen moeten doorstaan. Verder ging er voor mij ook een hele nieuwe wereld open, die van de Chinese immigrant in Amerika. De detentiecentra waar de zusjes in terecht komen, de vooroordelen en de hechte band binnen de families. Het laat een hele ander cultuur zien waarin gevoelens en emoties tonen niet als normaal wordt gezien en dat het geluk en het beeld dat men heeft van een familie belangrijker is dan dat van het individu. Vrouwen zijn een tweederangs burger en eigenlijk een mislukking want een zoon is het grote ideaal, dit alles voor het 1 kind beleid in China.

Het begin vond ik het beste, de sfeer en de cultuur van Sjanghai in de jaren 30. De zusjes die in  een soort van roze bubbel leven en die dan wreed wordt verstoord door een vader, die zichzelf en daardoor ook zijn gezin verliest aan het gokken. Verder is de vlucht van de meisjes en hun moeder door China om te ontkomen aan de schuldeisers en de Japanners die oprukken een memorabel stukje, maar daarna houdt het een beetje op. Af en toe krijg je nog de hoop dat het toch weer goed komt maar dat lukt niet meer en het verhaal kabbelt voort. Er gebeurt genoeg maar het komt op een of andere manier niet binnen. Dus sla ik aan het eind het boek een beetje teleurgesteld dicht.