Je neemt ze mee voor een beetje support, maar ze gaan spontaan dingen zeggen die van te voren niet waren afgesproken en schadelijk kunnen zijn. Zo gingen wij ergens in juli bij de reumatoloog langs, er waren weer wat onderzoekjes gedaan en ik had manlief meegevraagd voor emotionele steun. In de behandelkamer betrekt de arts hem bij het gesprek, met vragen als ‘heeft ze vaker last van dat rode oor?’ Ja zeker luidt zijn antwoord en ik hoor haar ook regelmatig stoppen met ademen tijdens het slapen. Uhhh? Daar werd niet naar gevraagd hoor! Graag gewoon alleen met ja en nee antwoorden. Maar het kwaad was al geschied, ik kreeg ook een verwijsbrief voor de longarts om te kijken of ik last heb van slaapapneu.
Afspraak gemaakt met longarts. Kom ik daar bij de poli, meldt me netjes aan en geef de verwijsbrief af. “Mevrouw u heeft niet gezegd dat het om een slaapapneutest ging”.
“Nee, dat klopt maar bij alle andere afspraken die ik maakte bij de andere specialisten (had een 10-rittenkaart de afgelopen maanden, hij is bijna vol!) vond men het nogal storend als ik wilde uitleggen waarom ik een arts wilde zien. Dan werd mij direct en kordaat de mond gesnoerd met de opmerking: Mevrouw, dat hoeft u mij niet allemaal te vertellen hoor! Dus ik hou het tegenwoordig kort en bondig. ”
Nou dat bleek deze keer dus fout te zijn want ze hebben hier ook een longarts die gespecialiseerd is in het behandelen van slaapapneu, maar ja dat wist ik niet, stom natuurlijk… Dus eerst bij de algemene longarts langs, die net als al zijn voorgaande collega’s ook dol op bloed blijkt te zijn, dus ook hier de nodige buisjes bloed afgegeven voor het testen van allergieën. Daarnaast werd er een longfunctietest gedaan om te kijken hoe het met de astma stond. Kreeg ik er allemaal ‘gratis’ bij naast de slaaptest, waar ik een afspraak voor moest maken bij bureauopname. Ik besloot deze na onze vakantie in te plannen want de petscan en bijhorende uitslag voor de vakantie was al spannend genoeg.
Dus gisteren was het zover. Tasje gepakt, medicijntjes niet vergeten, boek mee natuurlijk, mobiel voor het illegaal sms’en. Tussen 22.00 en 22.30 moest ik me melden bij de balie van het ziekenhuis. Ik word stipt om 22.00 daar gedropt door hubby, die dacht ook zo snel mogelijk lozen. Ik wou nog voorstellen dat hij gezellig meeging want hij snurkt ook veel en te hard, maar hij was al weg gescheurd, de Matrix afkijken zeker.
Blijkbaar is het een gezellige gebeurtenis een nachtje slapen want ik word overal lacherig door verwezen naar de eerste verdieping. Zouden ze straks allemaal om de beurt aan de deur komen luisteren om te horen wat deze nou weer voor rare geluiden maakt? Ik voel mij een beetje het entertainment voor de nachtshift.
Ik krijg een kamer voor mezelf, normaal is het een kamer voor 4 personen, dus lekker ruim. Ik mag kiezen welk bed ik wil, die bij het raam lijkt me wel wat. Het bed is leuk en modern, veel knopjes die er voor zorgen dat je hoofd- en voeteneinde naar boven of beneden gaan, lijkt een beetje op dat dure Zweedse merk. Daarnaast vind je de entertainmentunit, met telefoon en bediening van tv/radio en de knop voor het nachtlampje. Om 23.00 gaan ze me aansluiten dus ik ga me vast klaar maken voor de nacht, tandjes poetsen, medicijnen innemen, pyjama aan, bed in de leesstand, boek erbij. Ik zit heerlijk zo, hier kan ik best aanwennen.
Drie kwartier later komt de verpleegster met een koffertje binnen. Daar komt uit een apparaatje dat wordt bevestigd op mijn borst, dat meet alle waardes voor die nacht. Ik krijg twee elastiekenbanden met koperdraad om, een voor de borst- en de ander voor de buikademhaling. Het geheel wordt goed vast getapt op mijn huid en ik krijg spontaan het gevoel in een James Bond film te zitten, wel een van 20 jaar geleden want het kastje is wat groot. Ik voel me net een infiltrant met opname apparatuur. Maar dan komt er ook nog een tapje met een draadje op mijn linkerwijsvinger, volgens de verpleegster zit daar een roodlampje in, ik zie het niet, en meet het de zuurstof in mijn bloed. Zo klaar denk ik, maar nee ik krijg ook nog iets in mn neus met slangetjes, dat ook wordt vast getapt, op m’n gezicht. Ik knap er echt van op. Het is bedoeld om de hoeveelheid zuurstof te meten die ik uitblaas. Zo pyjama er overheen en het valt bijna niet meer op…
Het bedlampje gaat aan, de zaalverlichting uit, ik speel nog eerst wat met de knopjes van het bed en lees dan nog wat. Om 23.30 besluit ik het licht maar uit te doen er moet toch geslapen worden tenslotte anders valt er niks te meten. Klik bedlampje uit. Krijg nou wat, ET phone home. Het rode lampje verlicht het topje van mijn wijsvinger, handig als ik moet plassen vannacht, ik ben mijn eigen nachtlampje.
Ik probeer m’n draai te vinden zonder de boel van me huid te scheuren, dat is nog niet eenvoudig, maar het lukt en nu maar slapen….hmm die lichtgevende vinger moet uit het zicht, dus die manoeuvreer ik boven mn hoofd….. zo nu slapen….misschien gaat het beter als ik op mn rug lig…..denk aan je buikademhaling……verplaats jezelf naar een warm eiland…. uiteindelijk val ik in slaap. Ik schrik regelmatig wakker die nacht. Ook word ik een keer gewekt door de verpleging die opeens boven mn bed verschijnt, hi ik ben Margje…..”Hi, ik ben Anoushka…” Ik kom even de draadjes checken….nou dat ziet er goed uit… slaap maar lekker verder…..”Uhu”……
S morgens om 7.00 uur word ik losgekoppeld. Ik ga me een beetje opfrissen en dan komt het ontbijt langs. Ook al zo leuk, een rijdende kantine zeg maar. Er is keus uit 3 soorten brood, crackers, boter, kaas, worst, jam, honing, pindakaas. Koffie/thee met of zonder suiker, alles is mogelijk. Het wordt netjes bij het bed geserveerd, ik ga er eens lekker voor zitten. Best wel lekker rustig hier. Ik kijk naar de knopjes op het bed, ik kan het natuurlijk nog even in de leesstand zetten…. gordijntje dicht…. boekje erbij…..
“Mevrouw, het is tijd om te gaan. “
“Jaha, ik ga al”
